Chciałem spędzić urlop w Bieszczadach. Marzyłem o tym od miesięcy – wyobrażałem sobie poranki z kawą na tarasie, gdzie słychać tylko świergot ptaków i szum drzew, wieczory z książką, ognisko i rozmowy do późna. Zarezerwowałem nawet mały, urokliwy domek pod lasem, z widokiem na dolinę, gdzie moglibyśmy naprawdę odpocząć od zgiełku, wyłączyć telefony i po prostu pobyć ze sobą, bez pośpiechu, bez ludzi wokół. To miały być nasze pierwsze prawdziwe wakacje od lat, bez wizyt rodzinnych, bez zobowiązań i bez pracy zdalnej ukradkiem wieczorami.

WIDEO…

player placeholder

Wiedziałem, że Ewa lubi komfort, ale miałem nadzieję, że doceni pomysł na coś innego – ciszę, spokój, bliskość natury. Kiedy opowiedziałem jej o swoich planach i pokazałem zdjęcia domku, jej twarz natychmiast wykrzywił grymas niesmaku, jakbym zaproponował jej co najmniej spędzenie wakacji na wysypisku śmieci.

– Bieszczady? Darek, ty chyba żartujesz – parsknęła, krzyżując ręce na piersi. – Dziewczyny z biura jadą do Juraty, na Hel, do Włoch. A ja co im powiem? Że będę karmić komary na jakimś odludziu? Nie ma mowy. Jedziemy do Juraty. Przecież nie będę się wstydzić, jak zapytają, gdzie byłam.

Zobacz także
załamana babcia
„Mam 60 lat i dzieci wypisały się z mojego życia. Gdy poprosiła o odwiedziny, usłyszałam, że mam przestać się wtrącać”

Wakacje za miliony monet

Poczułem znajome ukłucie rozczarowania. Zawsze, kiedy miałem jakiś pomysł, Ewa potrafiła skutecznie go zdyskredytować. Próbowałem jeszcze tłumaczyć, że to może być dla nas szansa na prawdziwy odpoczynek, ale ona była nieugięta. Argumentowała, że zasługuje na coś lepszego, że wszyscy jej znajomi wybierają modne miejsca, a ona nie może być gorsza. Czułem się, jakbym był dzieckiem, które nie rozumie zasad dorosłego świata. W końcu, jak zwykle, zgodziłem się. Dla świętego spokoju odwołałem Bieszczady i zapłaciłem horrendalną kwotę za apartament w Juracie. Myślałem, że może rzeczywiście potrzebuje poczuć trochę tego nadmorskiego luksusu, żeby odpocząć. Powtarzałem sobie, że liczy się jej zadowolenie, że może ją do siebie przekonam, jeśli po prostu dam się ponieść jej planom.

Niestety, polskie morze przywitało nas ścianą deszczu i przenikliwym, zimnym wiatrem, który przeszywał do kości. Już na parkingu, kiedy wysiadaliśmy z auta w strugach deszczu i próbowaliśmy donieść walizki do apartamentu, wiedziałem, że to nie będzie wymarzony urlop Ewy. Od pierwszego dnia nie mieliśmy nawet okazji wyjść na plażę – wiał taki wiatr, że parasole na deptaku przewracały się jeden po drugim, a deszcz zacinał poziomo.

Czułem się coraz gorzej

Przez trzy dni siedzieliśmy w apartamencie, patrząc przez szybę na szare, spienione fale i ludzi, którzy zrezygnowani uciekali spod sklepików do aut. Apartament był nowoczesny, ale niewielki – niby luksusowy, ale jednak ciasny, gdy utkniesz w nim przez kilka dni. Ewa była wściekła. Przeglądała profile znajomych, wzdychając ciężko na widok zdjęć koleżanek wygrzewających się na egzotycznych plażach, pokazujących opalone nogi i błękitne morze. Co chwila pokazywała mi telefon, komentując z przekąsem:

– Zobacz, Baśka jest na Malediwach – podtykała mi pod nos ekran. – A my siedzimy w tej klitce, bo oczywiście nie stać nas na nic lepszego. Ty nawet urlopu nie potrafisz zaplanować, serio. Mogliśmy polecieć gdzieś dalej, ale oczywiście musimy wszystko liczyć, bo Daruś oszczędza.

Czułem się coraz gorzej. Próbowałem żartować, proponowałem planszówki, wieczorne gotowanie, ale wszystko spotykało się z jej irytacją. Nawet wspólne śniadanie zamieniło się w wyliczanie, kto ile wydaje na jedzenie i gdzie są „moje kompromisy”.

– Sama chciałaś do Juraty – przypomniałem jej cicho, starając się nie zaogniać sytuacji, ale i tak usłyszałem tylko kolejną litanię pretensji.

– Chciałam normalnych wakacji, a nie wegetacji w deszczu! – wybuchnęła nagle, rzucając poduszką na kanapę. – Może gdybyś miał lepszą pracę, nie musielibyśmy liczyć każdego grosza i pojechalibyśmy gdzieś, gdzie świeci słońce! Ty naprawdę myślisz, że mnie to nie rusza? Mam słuchać, jak koleżanki opowiadają o luksusowych hotelach, a ja co? Mam się pochwalić, że utknęłam w kałużach?

Miałem tego już dosyć

Zabolało. Zawsze wiedziałem, że Ewa ma ambicje, ale ostatnio jej niezadowolenie z naszego życia, a przede wszystkim z moich zarobków, stawało się coraz bardziej uciążliwe. Pracowałem jako grafik komputerowy. Nie zarabiałem milionów, ale starczało nam na przyzwoite życie. Czasem robiliśmy drobne remonty, jeździliśmy na krótkie wyjazdy, nie brakowało nam podstawowych rzeczy.

Dla Ewy to jednak było za mało. Im więcej widziała w internecie, tym więcej miała pretensji. Coraz częściej słyszałem, że „znajomi mają lepiej”, „inni potrafią się ustawić”, „może powinniśmy spróbować czegoś innego”. W końcu przestałem proponować cokolwiek. Siedziałem tylko, patrzyłem w okno i liczyłem dni do końca urlopu. Czułem się jak intruz w jej życiu, nie jak partner. To był urlop za miliony monet – nie tylko przez ceny, ale i przez cenę, jaką płaciłem za to wszystko psychicznie.

Czwartego dnia wieczorem deszcz trochę odpuścił. Ewa zarządziła wyjście do jednej z droższych restauracji na deptaku. Chciała się pokazać – to było widać już od rana, kiedy godzinami przymierzała sukienki, robiła makijaż, wybierała biżuterię. Ja miałem wrzucić koszulę i się nie odzywać. Tak przynajmniej czułem. Na deptaku tłum był mniejszy niż zwykle, ale nad morzem wciąż unosił się zapach mokrego piasku i świeżych ryb. Dotarliśmy do restauracji z widokiem na molo – stolik przy oknie, białe obrusy, kelnerzy w białych koszulach. Ceny w menu przyprawiły mnie o lekki zawrót głowy, ale zacisnąłem zęby. Zamówiliśmy owoce morza i drogie przystawki, bo Ewa „nie chciała się kompromitować”.

Facet w drogim garniturze

Przez chwilę byłem pewien, że może jednak uda nam się spędzić miły wieczór. Rozmawialiśmy trochę o pracy, o planach na jesień, nawet się uśmiechnęliśmy do siebie. Ale ta sielanka trwała może pięć minut, bo do stolika obok dosiadł się mężczyzna w drogim garniturze, z sygnetem na palcu i pewnością siebie wypisaną na twarzy. Pachniał mocnymi perfumami, miał elegancki zegarek i spojrzenie kogoś, kto wie, że robi wrażenie. Ewa zauważyła go natychmiast. Zaczęła poprawiać włosy, śmiać się głośniej, rzucać mu ukradkowe spojrzenia. Widziałem, jak szuka kontaktu wzrokowego, jak prostuje plecy, jak nagle jej głos staje się bardziej melodyjny. Mężczyzna, najwyraźniej przyzwyczajony do takiej uwagi, uśmiechnął się do niej znacząco i po chwili odezwał się:

– Przepraszam, czy państwo też są z Warszawy? – zagadnął, opierając się o oparcie krzesła. – Wydaje mi się, że skądś panią kojarzę. Chyba widywałem panią w jednej z restauracji na Wilanowie.

Ewa aż cała rozpromieniła się. Zaczęła z nim rozmawiać tak, jakbyśmy byli na jakimś przyjęciu branżowym, a nie na naszej kolacji. Ignorowała mnie całkowicie. Z każdym kolejnym zdaniem coraz bardziej się otwierała, mówiła o swoich ambicjach, o tym, jak bardzo dusi się w naszym małym mieszkaniu, jak marzy o wielkim świecie. Okazało się, że facet, niejaki Artur, jest deweloperem, ma jacht zacumowany w marinie, bywa na eventach charytatywnych, a właśnie wrócił z podróży dookoła świata. Dla Ewy był ucieleśnieniem wszystkiego, czego brakowało w naszym życiu.

Słuchałem, jak opowiada mu o modnych miejscach, o restauracjach, o tym, jak marzy o własnym domu z tarasem na dachu. Artur potakiwał ze zrozumieniem, posyłając jej czarujące uśmiechy i co chwilę rzucając anegdotami o swoich wojażach. Ja siedziałem obok i czułem się coraz bardziej zbędny. Próbowałem wtrącić się do rozmowy, ale Ewa za każdym razem celowo mnie ignorowała lub zbywała krótkim: „Darek nie zna się na takich sprawach”.

Zbyt rozbity, żeby się bronić

Siedziałem tam, słuchając, jak moja żona flirtuje z obcym facetem na moich oczach. Każde jej słowo było jak kolejne ukłucie – opowiadała mu o swoich marzeniach, o tym, co ją ogranicza, o tym, jak bardzo pragnie zmiany. Przez moment miałem wrażenie, że jestem niewidzialny. Ich rozmowa była pełna podtekstów, śmiechów, wymiany spojrzeń. Artur nawet nie próbował udawać, że mnie szanuje – traktował mnie jak element tła, jak kelnera, który tylko przynosi rachunki. Ewa wyraźnie chciała mi pokazać, jak bardzo uważa mnie za nieudacznika. Wszystko przy tym facecie wydawało się jej śmieszne – nawet moje propozycje urlopowe. Wreszcie, po ponad godzinie, Ewa powiedziała:

– Przepraszam na chwilę – wstała od stolika, poprawiając włosy. – Muszę przypudrować nosek.

Zostałem sam z Arturem, który spojrzał na mnie z lekkim politowaniem.

– Piękna kobieta – rzucił od niechcenia. – Ale chyba trochę się nudzi, prawda? Może powinien pan częściej zabierać ją w ciekawe miejsca.

Zacisnąłem pięści pod stołem, ale nie powiedziałem ani słowa. Byłem zbyt upokorzony, zbyt rozbity, żeby się bronić. Co miałem mu powiedzieć? Że ma rację? Że moja żona wstydzi się mnie przed swoimi koleżankami, że wszystko, co robię, jest nie takie, jak trzeba?

Wróciliśmy jak obcy ludzie

Kiedy Ewa wróciła, zapłaciłem rachunek, który pochłonął połowę naszego wakacyjnego budżetu. W drodze powrotnej do apartamentu szliśmy w milczeniu. Każdy krok oddalał nas od siebie coraz bardziej. Próbowałem jeszcze coś powiedzieć, ale czułem, że każde słowo tylko pogorszy sprawę. W końcu, już w pokoju, nie wytrzymałem.

– Co to miało być? – zapytałem, nie mogąc już dłużej tłumić gniewu. – Flirtowałaś z nim, jakby mnie tam w ogóle nie było! Czemu mnie tak upokarzasz?

– Flirtowałam? – zaśmiała się gorzko, patrząc mi prosto w oczy. – Po prostu rozmawiałam z kimś, kto ma w życiu jakieś cele! Kto nie zadowala się bylejakością, tak jak ty! Ty nawet nie próbujesz już być kimś więcej. Mam się cieszyć z minimum, bo ty się boisz zmian?

Jej słowa uderzyły we mnie jak obuchem. Zrozumiałem, że problemem nie jest pogoda w Juracie ani rachunki w restauracjach. Problemem jesteśmy my. Nasze małżeństwo było fasadą, za którą kryło się tylko rozczarowanie i pogarda. Przez resztę urlopu unikaliśmy się nawzajem. Każdy dzień był jeszcze bardziej nieznośny od poprzedniego – nawet śniadania jedliśmy osobno, wychodziliśmy z apartamentu o innych porach.

Ja zacząłem wychodzić na długie spacery po deszczu, szukałem jakiegokolwiek pretekstu, żeby nie być z nią w jednym pomieszczeniu. Do domu wróciliśmy jak obcy ludzie, milcząc przez całą drogę. Nie wiem, co będzie dalej. Może spróbujemy terapii, a może to już koniec. Jedno jest pewne: te wakacje uświadomiły mi, że żyję z kobietą, która nigdy nie będzie ze mnie dumna. Może to ja muszę się wreszcie zastanowić, czy chcę być z kimś, kto widzi we mnie tylko przeszkodę do swojego szczęścia.

Darek, 35 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: