„Dorabianie na wyciągu narciarskim było męczarnią. Mój marny los nagle odmienił pewien zamożny facet”

Nie tak miało wyglądać moje życie. Kiedy kończyłem studia z dyplomem magistra zarządzania, naprawdę wierzyłem, że świat stoi przede mną otworem. Że wystarczy się postarać, że liczy się wiedza, pracowitość, dobre CV. Naiwny byłem. Przez pierwsze miesiące po obronie biegałem na rozmowy kwalifikacyjne jak szalony – garnitur z second-handu, wypucowane buty, przygotowane odpowiedzi. Wszędzie słyszałem to samo: „Mamy bardziej doświadczonych kandydatów”, „odezwiemy się” albo – co najgorsze – nic. Cisza.

Po roku dorabiania na call center i dorywczych fuchach, zostałem tam, gdzie nie trzeba dyplomu – przy wyciągu narciarskim. Fizyczna robota, mróz, śnieg w butach, a ludzie patrzą na ciebie, jakbyś był elementem wyposażenia stoku, a nie człowiekiem. „Pomocnik”. Nawet nie „operator”. Taką mam plakietkę na kurtce.

Niektórzy w ogóle na mnie nie patrzą, tylko podają rękę, jak do robota. Inni rzucają krótkie:

– Zrób pan to szybciej.

Albo:

– Patrz, żeby dzieciak nie spadł, bo będzie miał pan kłopoty.

Czasem przychodzą dzieciaki, które z radością piszczą, że jadą pierwszy raz. A ja się uśmiecham. Tak dla nich, nie dla siebie. Bo we mnie coś dawno już zamarzło. Może wiara w to, że zasługuję na coś więcej? A może po prostu... nadzieja?

– No, panie magistrze – mówi czasem sarkastycznie Michał, mój kumpel z wyciągu – i co, przeliczyliśmy się z tą edukacją?

– Jeszcze tylko doktorat i będziemy mogli szorować podłogi w Hiltonie – odpowiadam.

Śmiejemy się, żeby nie zwariować. A wieczorami dzwoni matka.

– Daniel, ile jeszcze tak będziesz żyć? Przecież cię to niszczy. Po co były te studia?

Nie wiem. Może po to, żeby mieć o co mieć żal do samego siebie.

To się wydarzyło nagle

Było wyjątkowo mroźne przedpołudnie. Śnieg trzeszczał pod butami, a ja nie czułem już palców u stóp. Wcześnie rano złapałem za łopatę, odśnieżyłem wjazd i poręcz przy wyciągu, później poprawiłem siatki zabezpieczające i stałem na posterunku, jak każdego dnia. Mróz wgryzał się pod kurtkę, nawet przez bieliznę termoaktywną, której i tak już nie miałem siły prać. Klienci jak zwykle zjeżdżali na mnie wzrokiem, jakbym był słupem do zawieszania reklam. Moja praca nie istniała, dopóki coś się nie wydarzyło.

A wydarzyło się nagle. Chłopiec, może ośmioletni, zsunął się z orczyka na samym początku trasy. Trzymał się jeszcze przez chwilę kurczowo drążka, ale po kilku metrach poleciał w bok, jakby ktoś go odepchnął. Przewrócił się i zsunął pod lekkim skosem, gdzie tor był najmniej zabezpieczony. Przez ułamek sekundy nikt nie zareagował – operator w górnej stacji miał inne rzeczy na głowie, a rodzice... jakby ich tam nie było. Wtedy ruszyłem.

Zeskoczyłem z podestu, przedarłem się przez śnieg i dopadłem do chłopca. Płakał, ale był przytomny. Podniosłem go ostrożnie, żeby sprawdzić, czy nie ma urazu nogi. Chciałem, żeby wiedział, że wszystko jest pod kontrolą.

– Już dobrze, nic się nie stało – powiedziałem, poprawiając mu czapkę. – Przestraszyłeś się, co?

Pokiwał głową, nadal łkając. Jego narty zsunęły się parę metrów niżej. Pomogłem mu wstać i delikatnie wyprowadziłem z toru. Nie minęła minuta, a przy nas pojawił się mężczyzna w długim, eleganckim płaszczu. Miał na sobie skórzane rękawiczki i drogie gogle zsunięte na szyję. Spojrzał na mnie chłodno, a potem na syna.

– Co się stało? – zapytał.

– Stracił równowagę na orczyku. Dobrze, że był blisko, zdążyłem zareagować.

Mężczyzna przyklęknął przy dziecku, chwilę z nim rozmawiał, a potem wstał i spojrzał mi prosto w oczy. Tym razem nie było w nim chłodu.

– Zareagował pan szybciej niż ktokolwiek.

Nie odpowiedziałem. Pokiwałem tylko głową. Poczułem, że ten moment coś znaczył, chociaż nie potrafiłem powiedzieć, co dokładnie. Odwróciłem się i wróciłem na swoje miejsce. Mój szef, który całe zajście obserwował z odległości kilku metrów, tylko prychnął.

– Nie rób z siebie bohatera, to twoja robota – rzucił i odszedł.

Stałem z powrotem przy wyciągu. Znowu byłem nikim, znowu miałem tylko patrzeć, pomagać, milczeć. A jednak coś we mnie drgnęło. Może to spojrzenie mężczyzny, może to jedno zdanie. Przez chwilę poczułem się inaczej niż zwykle. Mocniej.

Widział mnie

Następne dni nie różniły się od poprzednich. Wstawałem o szóstej, parzyłem tę samą rozpuszczalną kawę, wkładałem przemarznięte buty i szedłem do pracy. Znowu te same polecenia, ci sami ludzie, ten sam śnieg. Nic się nie zmieniło. Ale ja nie potrafiłem już wrócić do poprzedniego stanu obojętności. Coś się przesunęło we mnie wtedy, przy tym dziecku.

Wciąż widziałem tamtą scenę. Chłopiec, śnieg, mężczyzna. I to jedno zdanie: „Zareagował pan szybciej niż ktokolwiek”. Nie usłyszałem wcześniej niczego podobnego. Od nikogo. Nie w tej pracy.

Michał, z którym dzieliłem przerwy, jak zwykle snuł swoje żarty.

– Miałem dziś klientkę, co mnie zapytała, czy śnieg tutaj pada naturalnie. Serio. A ty? Masz już swoją szansę na awans do odgarniania śniegu z parkingu?

– Może jeszcze nie w tym sezonie – odpowiedziałem.

Patrzył na mnie z półuśmiechem.

– Czujesz czasem, że życie cię przegapiło?

Nie odpowiedziałem. Bo odpowiedź była zbyt oczywista.

Kiedy wracałem do rzeczywistości, widziałem go czasem – tego mężczyznę od chłopca. Stał przy kawiarni z laptopem, rozmawiał z kimś przez telefon, rzucał okiem na stok. Raz nawet skinął mi głową. To był ten moment, który w mojej głowie powtarzał się setki razy. Kiwnął głową, jakby wiedział, że mnie pamięta. Jakby to nie było przypadkowe.

Nie powiedział ani słowa. Tylko ten gest. A ja nosiłem go ze sobą, jak coś, czego nie wolno zgubić.

Znowu byłem zwykłym pomocnikiem, wciąż mokre buty, ten sam żart o zjeżdżających w jeansach, te same pretensje.

– Mógłbyś się pospieszyć? – rzuciła do mnie kobieta z drogą kurtką, gdy pomagałem jej synowi przypiąć orczyk.

– Oczywiście – odparłem cicho.

Mój głos niknął w śniegu.

Wieczorem siedziałem przy stole i rozmawiałem sam ze sobą. To był tylko moment. Nic z tego nie będzie. Żaden elegancki facet nie zatrudni chłopaka z wyciągu, nawet jeśli ten raz pobiegł po dziecko. A jednak w głowie coś się tliło. Coś, co przypominało nadzieję.

Wezwano mnie na rozmowę

Dzień zaczął się jak każdy inny. Przyszedłem przed siódmą, rozgrzewałem dłonie o kubek z kawą i patrzyłem, jak pierwszy transport turystów podjeżdża pod stok. Nikt się nie spieszył, nikt nie zwracał na mnie uwagi. Byłem tam, gdzie zawsze, czyli nigdzie. Do czasu.

Koło czternastej podszedł do mnie kierownik. Rzadko kiedy fatygował się na stok, zwłaszcza zimą, kiedy wiał wiatr.

– Daniel, po pracy podejdź do hotelu. Ktoś chce z tobą porozmawiać – powiedział bez żadnych wyjaśnień.

Zdziwiło mnie to. Przez chwilę pomyślałem, że to może jakieś nieporozumienie. Może skarga? Może ktoś się poskarżył, że źle zapiąłem orczyk? A może... Nie chciałem się nakręcać, ale nogi miałem cięższe niż zwykle.

Po szesnastej poszedłem w kierunku głównego budynku hotelu. Wchodziłem tam czasem, ale tylko na zaplecze, przez boczne wejście. Tym razem drzwi były otwarte od frontu. Poczułem, jak serce bije mi szybciej.

W recepcji czekał już ktoś z obsługi.

– Pan Daniel? Zapraszam, proszę za mną.

Szliśmy marmurowym korytarzem. Każdy krok brzmiał zbyt głośno. Czułem, jakby cały budynek wiedział, że tu nie pasuję. Minęliśmy salę restauracyjną, potem gabinet kosmetyczny. Na końcu korytarza były drzwi z mlecznym szkłem. Zapukałem. W środku czekał mężczyzna.

Rozpoznałem go od razu. Ojciec chłopca. Tego samego, którego podniosłem z zaspy. Tym razem nie miał na sobie kurtki narciarskiej. Siedział za biurkiem, w garniturze. Wstał i podał mi rękę.

– Dziękuję, że pan przyszedł. Proszę usiąść.

Usiadłem ostrożnie, jakbym miał coś uszkodzić.

– Nieczęsto ktoś rzuca się w śnieg bez pytania. Wtedy, na stoku, zrobiło to na mnie wrażenie. Nie tylko szybkość reakcji, ale i spokój. Nie każdy by się tak zachował.

Nie wiedziałem, co powiedzieć. Otworzyłem usta, ale dopiero po chwili zdobyłem się na zdanie:

– Nie mam doświadczenia w hotelarstwie...

Uśmiechnął się lekko, ale nie pobłażliwie.

– Ale ma pan coś, czego wielu tu nie ma. Refleks. Pokorę. I uważność. W moim zespole to cenniejsze niż dyplomy.

Popatrzył na mnie przez chwilę, jakby czekał na moją reakcję. Nie wiedziałem, co powiedzieć.

– Mam propozycję. Potrzebuję osoby do pomocy przy administracji. Nie pełen etat od razu, ale jeśli się pan sprawdzi… Może być coś więcej. Co pan na to?

Patrzyłem na niego i czułem, że świat, który dotąd mnie omijał, właśnie uchylił drzwi. Bałem się w to uwierzyć.

– Chciałbym spróbować – powiedziałem cicho.

Gdy wychodziłem, znowu szedłem marmurowym korytarzem. Tym razem inaczej. Po raz pierwszy wchodziłem po tych schodach jako ktoś, kto miał szansę przestać być niewidzialny. Czy to możliwe, że to naprawdę się dzieje?

Wszystko było dla mnie nowe

Pierwszy dzień w biurze był dla mnie jak wejście do zupełnie obcego kraju. Ludzie ubrani w eleganckie koszule, rozmawiający półgłosem przez służbowe telefony, stukot klawiatur, porządek, zapach świeżej kawy. Każdy miał swoje miejsce, swoje zadania, swoje znaczenie. Ja miałem tylko nowe buty i lekką tremę.

Na początku czułem się, jakby ktoś przypadkiem mnie tu wpuścił. Wszystko wydawało się bardziej wyrafinowane, lepsze, czystsze. Nawet powietrze miało inny zapach niż ten przy wyciągu. Kazano mi usiąść przy jednym z biurek w bocznym pokoju, gdzie pracowały jeszcze dwie kobiety. Jedna z nich od razu się przedstawiła.

– Natalia. Zajmuję się rezerwacjami. To twoja pierwsza taka praca?

– Tak. Ale postaram się nie przeszkadzać – odpowiedziałem.

– Nie widać. Wyglądasz, jakbyś wiedział, co robisz – powiedziała z uśmiechem i wróciła do monitora.

To było pierwsze zdanie, które dodało mi otuchy.

Dostałem stertę papierów do posegregowania, a potem instrukcję obsługi systemu rezerwacyjnego. Wszystko było dla mnie nowe. Czułem się jak uczeń w pierwszej klasie, ale starałem się nie pytać o wszystko, notowałem w zeszycie, uczyłem się w milczeniu. Nie chciałem zawieść.

Szef zajrzał do mnie pod koniec dnia.

– Jak wrażenia? – zapytał.

– Trochę chaotycznie. Ale... cieszę się, że tu jestem.

– Chyba w końcu trafił pan na właściwe piętro.

Te słowa zapamiętałem lepiej niż cały podręcznik do zarządzania, który czytałem na studiach.

Wieczorem zadzwoniła mama. Zawsze dzwoniła wieczorem, niezależnie od tego, czy miałem siłę odebrać, czy nie. Tym razem odebrałem.

– Daniel? Jak poszło?

– Dobrze. Jestem zmęczony, ale... to był dobry dzień.

Przez chwilę milczała, a potem powiedziała coś, czego nigdy wcześniej nie słyszałem:

– Jestem z ciebie dumna.

Nie odpowiedziałem. Nie chciałem jej przerywać. W tamtej chwili czułem coś, czego nie czułem od lat. Być może po raz pierwszy naprawdę poczułem, że mam prawo być z czegoś zadowolony. Ale nocą, kiedy leżałem w łóżku i patrzyłem w sufit, wróciło pytanie, które nie dawało mi spokoju. Czy to naprawdę moje miejsce?

Nie zrezygnuję

Minęły tygodnie. Praca w biurze wciągała mnie coraz bardziej. Coraz rzadziej zaglądałem do notatek, coraz częściej sam rozwiązywałem problemy. Przestałem się bać, że ktoś odkryje, że tu nie pasuję. Ale nie wszystkim to się podobało.

Na początku to były tylko spojrzenia. Ciche westchnięcia, kiedy prosiłem o pomoc. Później pojawiły się aluzje. Że nie wszyscy muszą biegać po stoku, żeby dostać etat. Że niektórzy przychodzą z polecenia.

– Czemu akurat ty? Bo się rzuciłeś w śnieg? – powiedział raz jeden z pracowników, kiedy razem czekaliśmy na windę.

– Nie wiem. Może dlatego, że umiem robić więcej niż tylko mówić – odpowiedziałem, ale głos mi zadrżał.

Miał na imię Łukasz. Pracował tam kilka lat. Czułem, że nie chodziło o mnie. Chodziło o to, że pojawiłem się znikąd, a teraz zajmowałem jego przestrzeń. Chociaż nikt nie zabrał mu stanowiska, czuł się zagrożony. Nie mogłem tego zmienić.

Któregoś dnia wszedłem do biura i zobaczyłem szefa czekającego przy moim biurku. Widziałem jego minę i już wiedziałem, że nie chodzi o pochwałę.

– Słyszałem, że w dziale zaczęło się robić nerwowo. Rozumiem, że to nowa sytuacja, ale... są uwagi.

– Jeśli ktoś uważa, że mam fory, nie mogę nic na to poradzić – powiedziałem cicho. – Nie chcę awansu. Chcę tylko uczciwej szansy.

Szef przyglądał mi się przez chwilę.

– I dobrze. Proszę się tym nie przejmować. Ale niech pan pamięta – kiedy człowiek idzie do góry, czasem kogoś przypadkiem nadepnie. Ważne, żeby wiedzieć, kiedy się zatrzymać i kogo przeprosić.

Po tej rozmowie wyszedłem na chwilę na zewnątrz. Śnieg topniał, pierwsze ślady wiosny przebijały się spod białej warstwy. Patrzyłem na stok, na którym jeszcze niedawno spędzałem całe dnie. Stałem wtedy po kolana w śniegu i nawet nie marzyłem, że tu, po drugiej stronie okna, może być dla mnie miejsce.

Nie chciałem się cofać. Nie po tym wszystkim.

– Nie zrezygnuję. Już raz byłem nikim. Nigdy więcej – powiedziałem półgłosem, do siebie.

Wiedziałem, że jeśli teraz się cofnę, już nigdy nie uwierzę, że mogę coś zmienić.

Daniel, 30 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: