„Gdy ja wyjechałam z dziećmi na ferie, mąż miał pracować. Intuicja mi dobrze podpowiadała, czemu wyłączył telefon”

Wszystko zaczęło się od niewinnej propozycji Roberta. Pamiętam to jak dziś – siedzieliśmy w kuchni, on pił espresso i przeglądał maile.

– Kochanie, może pojedziesz z dzieciakami w góry? – rzucił, nie odrywając wzroku od ekranu smartfona. – Ty odpoczniesz, one pojeżdżą na nartach, a ja w końcu domknę ten przeklęty kontrakt z Norwegami. Wiesz, że Sandra suszy mi głowę o raporty, muszę mieć ciszę.

Był zapracowany

Sandra. Imię, które w naszym domu pojawiało się rzadko, a jeśli już, to w kontekście służbistki, która czepia się przecinków w umowach. Robert zawsze przewracał oczami, gdy o niej wspominał. Ufałam mu bezgranicznie. Jesteśmy małżeństwem od dwunastu lat. Przeszliśmy razem przez stratę pracy, dwa porody i budowę domu, która prawie doprowadziła nas do bankructwa. Byliśmy – tak mi się wydawało – nierozerwalnym monolitem.

Zgodziłam się. Góry brzmiały cudownie. Spakowałam walizki, narty, kaski i dwójkę naszych dzieci: Kacpra i Zosię. Robert odprowadził nas do samochodu, pocałował mnie w czoło i obiecał, że będzie tęsknił.

– Tylko nie dzwoń za często, skarbie – uśmiechnął się krzywo. – Muszę się skupić.

Zakopane powitało nas chlapą, ale stoki były naśnieżone. Przez pierwsze trzy dni wszystko szło idealnie, jednak w mojej głowie zaczęło kiełkować dziwne uczucie. Intuicja? Może. A może po prostu zauważyłam drobne zmiany, które mój mózg wypierał.

To był moment

Kiedy dzwoniłam do Roberta wieczorami, żeby dzieci mogły opowiedzieć o swoich wyczynach, on rzadko odbierał. Oddzwaniał po godzinie, dziwnie zdyszany albo mówiąc szeptem.

– Przepraszam, byłem pod prysznicem – mówił raz.

– Byłem w garażu, szukałem śrubokręta – tłumaczył innym razem o 23.

Zignorowałam to. Przecież budowaliśmy ten dom latami, zawsze coś było do zrobienia. Usprawiedliwiałam go przed samą sobą. Biedny, zapracowany mąż. Czułam się nawet winna, że ja piję grzane wino z widokiem na Giewont, a on ślęczy nad papierami.

Aż nadszedł czwartek. Kacper, szalejąc na stoku, wjechał w bandę. Krzyk, krew z nosa i nienaturalnie wygięta ręka. Szpital w Zakopanem, rentgen, diagnoza: złamanie. Lekarz zalecił obserwację i spokój, ale Kacper płakał i chciał do taty. Zosia była przerażona. Decyzja była błyskawiczna: wracamy. Próbowałam dodzwonić się do Roberta chyba z dziesięć razy. „Abonent czasowo niedostępny”.

Zostawiłam wiadomość na WhatsAppie: „Wracamy. Kacper ma złamaną rękę. Będziemy w nocy”. Wiadomość pozostała nieodczytana. Pomyślałam, że pewnie padła mu bateria albo zasnął ze zmęczenia.

Musieliśmy wrócić

Jechaliśmy sześć godzin. Dzieci zasnęły gdzieś w okolicy Krakowa. Ja walczyłam ze zmęczeniem, pijąc trzecią kawę ze stacji benzynowej. W radiu leciały jakieś sentymentalne kawałki, a ja analizowałam nasze ostatnie miesiące. Przypomniałam sobie, jak Robert zaczął kupować nowe koszule, choć wcześniej nienawidził zakupów. Jak nagle zaczął używać perfum, które dostał ode mnie dwa lata temu i które stały zakurzone. Wtedy myślałam: „O, dba o siebie dla mnie”.

Teraz, jadąc autostradą w strugach deszczu ze śniegiem, te myśli układały się w zupełnie inny, przerażający wzór. Dojechaliśmy o 2:30 w nocy. Dom stał w mroku, tylko w naszej sypialni na piętrze paliło się przytłumione światło. „Biedaczek, zasnął przy pracy” – pomyślałam z czułością. Zaparkowałam cicho, żeby nie budzić dzieci. Postanowiłam, że najpierw wejdę sama, sprawdzę sytuację, może obudzę Roberta, żeby pomógł mi przenieść Kacpra.

Klucz w zamku obrócił się bezgłośnie. Nasze pancerne drzwi były dobrze naoliwione – Robert o to zadbał. Weszłam do holu. I wtedy to poczułam. Mój dom zawsze pachniał praniem i wanilią, którą uwielbiam. Ale tej nocy w powietrzu unosił się ciężki, piżmowy zapach. Drogie perfumy, ciężkie, wieczorowe. Znałam ten zapach. Kojarzył mi się z biurową elegancją i chłodem.

Coś mi nie pasowało

Spojrzałam na podłogę. Obok butów Roberta stały szpilki. Czerwone, lakierowane. Obcas, na którym ja bym się zabiła. Mój żołądek zwinął się w supeł. Serce zaczęło bić tak mocno, że słyszałam krew szumiącą w uszach. „Może to siostra wpadła? Może mama?” – mój umysł desperacko szukał ratunku przed oczywistością, ale moja matka nie nosi szpilek, a siostra mieszka w Londynie. Na wieszaku wisiał beżowy trencz. Nie mój.

Zrobiłam krok w stronę salonu. Na stole w jadalni, tym dębowym stole, przy którym jadamy niedzielne obiady, stały dwie butelki wina. Jedna pusta, druga do połowy wypita. Dwa kieliszki i pudełko po pizzy. Na oparciu krzesła wisiała koszula Roberta. A na podłodze, niczym ślad z bajki o Jasiu i Małgosi, prowadzący prosto do sypialni, leżały elementy garderoby. Czarna koronkowa bielizna. Taka, jakiej ja nie kupuję, bo Robert zawsze mówił, że woli bawełnę i naturalność.

Wchodząc po schodach, czułam się jak intruz we własnym życiu. Każdy stopień skrzypiał w mojej głowie jak wyrok, choć w rzeczywistości poruszałam się bezszelestnie. Adrenalina wyostrzyła moje zmysły do granic możliwości.

Nie był sam

Drzwi do sypialni były uchylone. Z wnętrza dobiegała cicha muzyka – jazz, którego Robert podobno nienawidził. Stanęłam w progu. Światło lampki nocnej rzucało miękki cień na nasze łóżko. To samo, na którym płakaliśmy ze szczęścia i ze smutku. W tym łóżku spał mój mąż. Leżał na plecach, z ręką odrzuconą do tyłu, zrelaksowany. A na jego klatce piersiowej, wtulona w niego jak w najbezpieczniejszą przystań, spała kobieta. Jej ciemne włosy rozsypały się po jego ramieniu.

To był moment kompletnego zawieszenia. Czas przestał istnieć. Patrzyłam na to i nie mogłam zrozumieć, co widzę. To wyglądało jak scena z filmu, a nie moje życie. Wtedy ona się poruszyła. Westchnęła przez sen i zarzuciła nogę na biodra mojego męża. Ten ruch był tak intymny, tak posiadający, że poczułam fizyczny ból w klatce piersiowej, jakby ktoś wbił mi tam nóż.

– Robert… – mój głos był szeptem, ale w ciszy nocnej zabrzmiał jak wystrzał.

Robert otworzył oczy gwałtownie. Przez ułamek sekundy widziałam w nich pustkę, potem dezorientację, aż w końcu – czyste, krystaliczne przerażenie. Spojrzał na mnie, potem na kobietę na sobie, potem znowu na mnie. Zepchnął ją z siebie tak gwałtownie, że prawie spadła z łóżka.

– Magda?! Co ty tu robisz?! – krzyknął, naciągając kołdrę na swoje przyrodzenie.

Byli zszokowani

Kobieta usiadła. Przetarła oczy i spojrzała na mnie. Patrzyła na mnie bez cienia wstydu. W jej oczach nie było przeprosin. Była wściekłość, że przerwano im sielankę.

– Mówiłeś, że wracają w niedzielę – powiedziała do niego chłodnym, opanowanym głosem, ignorując moją obecność.

To mnie złamało. To nie był jednorazowy skok w bok. To była relacja. Oni mieli grafik. Wiedzieli, kiedy wracam. Planowali to.

– Wróciłam, bo twój syn ma złamaną rękę i leży w samochodzie przed domem, ty bydlaku! – wrzasnęłam. Mój głos załamał się, przechodząc w histeryczny szloch.

Robert zerwał się z łóżka, próbując wcisnąć się w bokserki leżące na podłodze. Wyglądał żałośnie. Cała jego charyzma, cały ten urok pana inżyniera zniknął. Został nagi, spocony facet w panice.

– Magda, kochanie, posłuchaj, proszę cię, wyjdźmy do salonu, nie róbmy scen… Ja ci wszystko wytłumaczę… Sandra miała problem z samochodem, wpadła tylko na chwilę, piliśmy wino i…

– I rozebraliście się, żeby lepiej się dyskutowało o projekcie?! – przerwałam mu, chwytając lampkę nocną stojącą na szafce. Miałam ochotę rzucić nią w niego albo w nią.

Nie chciałam tłumaczeń

Sandra w tym czasie wstała. Była naga, całkowicie. Przeszła przez pokój z godnością królowej, podnosząc z podłogi swoją bieliznę. Jej ciało było idealne – siłownia, dieta, brak rozstępów po ciążach. Poczułam ukłucie zazdrości, które natychmiast zamieniło się w obrzydzenie.

– Ubieraj się i wynoś się z mojego domu – wycedziłam przez zęby. – Masz minutę, zanim zadzwonię na policję i powiem, że włamałaś się tu.

– Robert mnie zaprosił – rzuciła, zapinając stanik. – To też jego dom.

– Nie w tej chwili – odparłam, czując napływ zimnej, morderczej furii. – W tej chwili to dom moich dzieci, które czekają na dole.

To, co działo się później, pamiętam jak przez mgłę. Wyrzuciłam ich, dosłownie. Sandra wyszła, rzucając mi na odchodne spojrzenie pełne wyższości, jakby wiedziała coś, czego ja nie wiem. Robert błagał, płakał, próbował mnie dotknąć.

– Nie dotykaj mnie! Jesteś brudny! – krzyczałam, cofając się pod ścianę.

Kazałam mu wynosić się do hotelu. Nie chciał oddać kluczy. Szarpał się z drzwiami. W końcu wyszedł, kiedy zagroziłam, że obudzę dzieci i przyprowadzę je tutaj, żeby zobaczyły tatusia i jego koleżankę. To zadziałało. Bał się utraty wizerunku idealnego ojca.

Wszystko zrozumiałam

Kiedy trzasnęły drzwi, zostałam sama w ciszy, która dzwoniła w uszach. Pobiegłam do samochodu. Kacper spał niespokojnie, Zosia chrapała cicho. Dzięki Bogu, nic nie słyszeli. Przenosiłam ich do domu na rękach, jednego po drugim, czując, jak trzęsą mi się kolana.

Położyłam ich w łóżkach. Bezpiecznych, ciepłych łóżkach. A potem poszłam do sypialni. Zdarłam pościel, wyrzuciłam ją przez balkon do ogrodu, prosto w błoto i topniejący śnieg. Nie mogłam znieść myśli, że będę spała na materiale, który dotykał jej skóry. Otworzyłam okna na oścież, mimo mrozu. Musiałam wywietrzyć ten zapach zdrady.

Siedziałam na podłodze w salonie do rana, patrząc w pustą ścianę. I wtedy wszystko zaczęło do mnie wracać. Wątki, które wcześniej ignorowałam, teraz łączyły się w jedną, logiczną całość. Dwa miesiące temu zauważyłam wypłatę dużej sumy z naszego konta oszczędnościowego. Pięć tysięcy złotych. Robert powiedział, że to zaliczka na panele fotowoltaiczne, o których rozmawialiśmy. Nigdy nie widziałam faktury. Teraz wiedziałam – to był prezent dla niej. Może te szpilki?

Ostrzegała mnie

Moja teściowa, matka Roberta, nigdy za mną nie przepadała, ale miesiąc przed wyjazdem powiedziała mi coś dziwnego.

– Magda, pilnuj chłopa. Mój Robert ma… duży apetyt na życie. Jak jego ojciec. A wiesz, dlaczego odeszłam od ojca Roberta.

Zbyłam to wtedy śmiechem. Myślałam, że stara jędza chce zasiać ferment. Okazało się, że próbowała mnie ostrzec na swój pokrętny sposób. Wiedziała. Matki zawsze wiedzą. I nowy iPhone, którego „musiał kupić do pracy”. Zawsze leżał ekranem do dołu. Wyłączone powiadomienia na ekranie blokady, aplikacja do szyfrowanych wiadomości, której nagle zaczął używać bo klienci wymagają dyskrecji.

Nad ranem, kiedy słońce zaczęło nieśmiało zaglądać przez rolety, zaczęłam sprzątać ten bałagan. Musiałam zająć czymś ręce. Wyrzucając pudełko po pizzy, zauważyłam coś pod kanapą. Mały, srebrny kolczyk. I paragon ze stacji benzynowej, datowany na dzień mojego wyjazdu. Dwie kawy, hot-dog i… prezerwatywy. Kupił je godzinę po tym, jak nas pożegnał. Godzinę po tym, jak całował mnie w czoło i obiecywał tęsknić. Nie czekał nawet, aż wyjedziemy z województwa. Miał to zaplanowane co do minuty.

Chciał być górą

Minęły trzy miesiące. Jestem w trakcie rozwodu. Robert walczy o każdy grosz, twierdząc, że to ja zniszczyłam rodzinę swoją histerią. Twierdzi, że to był jednorazowy błąd wynikający ze stresu i samotności. Jego adwokat próbuje udowodnić, że zaniedbywałam go emocjonalnie. Klasyka przerzucania winy.

Sandra nadal z nim pracuje. Czasem widuję ich na mieście. Ona trzyma go pod ramię zaborczym gestem. Nie wyglądają na szczęśliwych. Robert wygląda na zmęczonego, posiwiał. Sandra wygląda na triumfującą. Kacper ma zdjęty gips, ręka się zrosła, ale coś innego pękło i chyba nigdy się nie zrośnie. Jego zaufanie do ojca. Słyszał naszą kłótnię tamtej nocy przez otwarte okno samochodu – udawał, że śpi. Powiedział mi o tym tydzień temu.

Dom wystawiliśmy na sprzedaż. Nie potrafię tam mieszkać. Sypialnia, którą urządzałam z taką miłością, wybierając każdy detal, teraz jest dla mnie miejscem zbrodni. Miejscem, gdzie umarła moja naiwność.

Czasem myślę, że gdyby Kacper nie złamał ręki, żyłabym w błogiej nieświadomości jeszcze przez lata. Wróciłabym w niedzielę, pościel byłaby zmieniona, wino schowane, a Robert powitałby mnie uśmiechem idealnego męża. Ta myśl przeraża mnie najbardziej. Ile takich „idealnych” żon żyje w kłamstwie?

Magdalena, 39 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: