Siedziałyśmy z Kaśką na balkonie naszego wynajętego apartamentu w Pafos, sącząc mrożoną kawę. Powietrze było lepkie od słonej bryzy, a słońce ogrzewało skórę tak mocno, że aż chciało się zapomnieć o wszystkim, co zostało w Polsce. Przyleciałyśmy tu właściwie z potrzeby ucieczki od własnych nieudanych związków, od rozczarowań i poczucia, że znowu trzeba się poskładać na nowo. Ja ledwo kilka tygodni wcześniej rozstałam się z narzeczonym, który stwierdził, że „nie jest gotowy na poważne zobowiązania, ale bardzo mnie szanuje”, co w praktyce oznaczało, że już się rozglądał za inną. Kaśka przeżywała zdradę, o której dowiedziała się zupełnie przypadkiem – jej chłopak przez pół roku spotykał się z kimś innym, a ona była ostatnią, która się o tym dowiedziała. Nasza wspólna podróż miała być tym, co pozwoli nam na nowo uwierzyć, że życie potrafi być lekkie, a my zasługujemy na coś więcej niż tylko rozczarowania i łzy.

WIDEO…

player placeholder

– Obiecaj mi jedno, Beata – powiedziała Kaśka, splatając dłonie na barierce i patrząc na mnie z powagą. – Żadnych rozmów o facetach, żadnego sprawdzania ich   necie, żadnych nocnych dramatów na czatach. Przysięgnij, że przez ten tydzień będziemy tylko my dwie, plaża, słońce i święty spokój.

– Przysięgam. Słowo harcerki – odpowiedziałam, próbując żartem ukryć własną bezbronność. – Facetom mówimy stanowcze „nie”, a wszelkie rozkminy zostawiamy na lot powrotny.

Zobacz także

Wtedy naprawdę wierzyłam, że tym razem się uda. Że będziemy się śmiać, zwiedzać, robić głupie zdjęcia i nikt nie wytrąci nas z równowagi. Że jesień nie będzie w tym roku szara  i smutna. Jak bardzo się myliłam, miałyśmy przekonać się już pierwszego wieczoru w hotelowej restauracji.

Miał ciemne oczy i opaloną skórę

Restauracja była duszna i głośna, mieszanka zapachów morskiej bryzy i egzotycznych dań unosiła się nad głowami gości. Przepychałyśmy się przez tłum śmiejących się Brytyjczyków, próbując zamówić coś szybkiego. Wtedy właśnie usłyszałyśmy znajomy akcent.

– Przepraszam, czy panie też czekają w tej kolejce do wieczności? – zapytał wysoki mężczyzna w lnianej koszuli, podpierając się o blat. Jego głos był głęboki, a uśmiech szeroki i nieco zadziorny, taki, który sprawia, że nawet najbardziej zranione serce zaczyna bić odrobinę szybciej. Miał ciemne oczy i opaloną skórę, wyglądał na kogoś, kto nie pozwala sobie na nudę.

– Zgadza się – odpowiedziała Kaśka, zanim zdążyłam się odezwać. Poprawiła włosy, które zwykle nosiła rozpuszczone, a teraz nagle zaplotła w niedbały warkocz, jakby chciała podkreślić swoją swobodę. – Mam wrażenie, że kelner ignoruje nas już od dobrego kwadransa.

– Może powinienem interweniować – zażartował nieznajomy i wzruszył ramionami w sposób, który musiał być wielokrotnie ćwiczony przed lustrem. Kilka minut później wrócił do nas z daniami, a my patrzyłyśmy na niego z wdzięcznością i lekkim rozbawieniem.

– Robert – przedstawił się, wyciągając rękę najpierw do Kaśki, potem do mnie.

– Kasia, a to Beata – odpowiedziała moja przyjaciółka, śmiejąc się lekko i od razu przejmując inicjatywę.

Wieczór potoczył się tak, jakbyśmy znali się od lat. Robert okazał się świetnym rozmówcą, rzucał anegdotami z pracy w warszawskiej korporacji, opowiadał o podróżach, a przy tym potrafił słuchać, co – jak same dobrze wiedziałyśmy – nie jest taką oczywistością. Z każdą kolejną historią atmosfera robiła się coraz swobodniejsza, chociaż między mną a Kaśką zaczęło narastać coś dziwnego. Zawsze byłyśmy zgrane, ale tego wieczoru każda z nas chciała być tą, na którą Robert zwróci szczególną uwagę. Kaśka wciąż przerywała mi, gdy mówiłam, wtrącała swoje żarty, a ja czułam rosnącą frustrację, choć próbowałam sobie to tłumaczyć zmęczeniem po podróży.

Nie mogłam zrozumieć, jak to się stało

Następnego dnia umówiliśmy się na wspólne plażowanie. Niebo było bezchmurne, a morze zdawało się przyciągać nas jak magnes. Kaśka zaskoczyła mnie nowym, bardzo odważnym bikini w żywym kolorze, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Wyglądała świetnie i doskonale o tym wiedziała. Ja postawiłam na klasyczny strój i duże okulary przeciwsłoneczne, żeby ukryć zmęczenie, które wcale nie przeszło po kilku godzinach snu.

Kiedy Robert przyniósł nam wodę i rozsiadł się na leżaku obok Kaśki, poczułam się dziwnie wykluczona. On flirtował z nami obiema, ale z czasem coraz bardziej skupiał się na Kaśce. Ona przesadnie się śmiała, rzucała kąśliwe uwagi pod moim adresem, a ja zaczęłam się zastanawiać, czy to wszystko ma jeszcze sens. W pewnym momencie Kaśka poprosiła Roberta, żeby posmarował jej plecy olejkiem, a ja udawałam, że zaczytałam się w przewodniku turystycznym, choć nie byłam w stanie przyswoić ani jednego zdania. Kiedy zaproponowałam wycieczkę do ruin, Kaśka natychmiast miała alternatywę – rejs katamaranem, na który oczywiście Robert przystał bez wahania. Czułam się jak piąte koło u wozu i nie mogłam zrozumieć, jak to się stało, że w ciągu doby nasza przyjaźń przemieniła się w cichą rywalizację. Wieczorem, kiedy szykowałyśmy się do wyjścia, napięcie wisiało w powietrzu jak burzowa chmura.

– Słuchaj, Kaśka – zaczęłam, zapinając sukienkę i próbując opanować drżenie głosu. – Mam wrażenie, że próbujesz mnie zepchnąć na boczny tor, kiedy jesteśmy z Robertem. To nie fair.

Kaśka spojrzała na mnie w lustrze, jej spojrzenie było twarde i nieprzystępne.

– Naprawdę? Bo ja mam wrażenie, że to ty się obrażasz o byle co. Przecież miałyśmy tu dobrze się bawić, a ty chodzisz naburmuszona i każda drobnostka cię drażni.

– Po prostu widzę, jak bardzo próbujesz mu się przypodobać, choć ustaliłyśmy, że ten wyjazd jest tylko dla nas.

– Przestań, Beata. To tylko niewinny flirt. Poza tym, nie zauważyłaś, że to na mnie patrzy częściej? – odpowiedziała z przekąsem.

– Może dlatego, że ciągle szukasz jego uwagi. – Moje słowa zawisły w powietrzu, a Kaśka odwróciła się na pięcie i wyszła z pokoju, trzaskając drzwiami. Zostałam sama, patrząc na własne odbicie w lustrze i czując, jak narasta we mnie żal i złość.

Nasza przyjaźń wisiała już na włosku

Kolejne dwa dni były dla mnie pasmem samotnych spacerów i przemyśleń. Zwiedzałam miasto, oglądałam mozaiki w ruinach, piłam kawę w małych kawiarniach, starając się wyciszyć emocje. Kaśka większość czasu spędzała z Robertem, wracała późno, rozpromieniona, z głową pełną nowych wrażeń. Unikałyśmy się w apartamencie, rozmawiałyśmy tylko o rzeczach praktycznych. Każda z nas udawała, że nie czuje się zdradzona, a przecież obie wiedziałyśmy, że nasza przyjaźń wisi na włosku.

Wieczorami słyszałam, jak Kaśka śmieje się przez telefon, potem długo leżała w łóżku, przewracając się z boku na bok. Ja zasypiałam z poczuciem, że wszystko, co było między nami, właśnie się kończy. W czwartek wieczorem, kiedy siedziałam na balkonie, patrząc na zachód słońca, drzwi gwałtownie się otworzyły. Kaśka weszła do pokoju z miną, jakiej jeszcze u niej nie widziałam – roztrzęsiona, z oczami pełnymi łez i gniewu. Rzuciła torebkę na łóżko i zaczęła nerwowo chodzić tam i z powrotem.

– Co się stało? – zapytałam spokojnie, zapominając o naszej kłótni.

– Ten drań... ten żałosny cwaniak! – wykrztusiła, a jej głos załamał się na granicy płaczu. Usiadła na fotelu i schowała twarz w dłoniach.

– Kaśka, powiedz mi, co się stało – podeszłam do niej i położyłam dłoń na jej ramieniu, zupełnie zapominając o urazie.

– Poszliśmy na kolację. Robert zostawił telefon na stole, kiedy poszedł do łazienki. Przyszedł SMS. Wiem, nie powinnam, ale ekran się zaświecił, a tam wiadomość od jakiejś „Myszki”.

Poczułam, jak robi mi się słabo.

– I co było w tej wiadomości?

– „Kochanie, jak tam wyjazd służbowy? Ja i chłopcy tęsknimy. Kupiłeś już prezenty?” – Kaśka płakała już bez oporów. – Zrozumiałam, że przez cały ten czas nas okłamywał. Ma żonę, dzieci, a tutaj szukał tylko przygody. Cała ta nasza walka o niego była kompletnie bez sensu.

Warto pielęgnować to, co się w życiu liczy

Usiadłam obok niej i mocno ją przytuliłam. W jednej chwili cała złość, urażona duma i zazdrość zniknęły. Liczyło się tylko to, że moja najlepsza przyjaciółka cierpiała, a ja byłam jej potrzebna. Siedziałyśmy tak przez dłuższą chwilę, milcząc. Zamiast wracać z wakacji z nową energią, przywoziłyśmy kolejne rozczarowanie i świadomość, że czasem walczymy o coś, co z założenia było nieosiągalne. Następnego dnia wybrałyśmy się razem na długi spacer po wybrzeżu. Mówiłyśmy o wszystkim, co nas bolało, śmiałyśmy się przez łzy z własnej naiwności i obiecałyśmy sobie, że już nigdy nie pozwolimy, by jakikolwiek facet stanął między nami.

Ostatni dzień spędziłyśmy na wspólnym zwiedzaniu, robiąc zdjęcia, szwendając się po bazarach i wymieniając marzenia o przyszłości, w której będziemy szczęśliwe, niezależnie od tego, kto pojawi się na naszej drodze. W samolocie powrotnym ściskałyśmy się za ręce, czując, że nasza przyjaźń przetrwała najtrudniejszy test. Robert zniknął z naszego życia tak szybko, jak się pojawił, ale zostawił po sobie ważną lekcję: czasem najwięcej tracimy, walcząc o iluzje, zamiast pielęgnować to, co naprawdę się liczy.

Beata, 32 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.


Czytaj także: