„Mąż przysłał mi do pracy róże na walentynki. Szkoda, że drań pomylił moje imię na dedykacji”

To miało być ukoronowanie mojego statusu „żony idealnej” u boku człowieka sukcesu. Walentynki w korporacji to cicha rywalizacja, a ja właśnie miałam wygrać bitwę o największy bukiet na piętrze. Kiedy kurier wszedł do open space’u, czułam na sobie wzrok wszystkich – od stażystek po dyrektora finansowego. Byłam dumna. Byłam pewna siebie. Byłam kochana. A potem otworzyłam małą, kremową kopertę ukrytą między kolcami i w jednej sekundzie moje życie, budowane skrupulatnie przez dwanaście lat, rozsypało się w drobny mak. To nie była pomyłka kwiaciarni. To był wyrok.

I wtedy świat się zatrzymał

Był czternasty lutego, dzień, który w naszej kulturze korporacyjnej dzieli się na dwie strefy czasowe: przed przyjściem kurierów i po nim. Pracuję w dużej agencji reklamowej w centrum Warszawy, na dwudziestym piętrze szklanego biurowca, skąd miasto wygląda jak makieta, a ludzie jak mrówki. Tutaj wszystko jest na pokaz. Twoja torebka, twoje auto, twoje wakacje na Malediwach i oczywiście – twoje małżeństwo.

Ja i Marek byliśmy tą parą z żurnala. On – wzięty architekt, właściciel własnej pracowni, typ, który wchodzi do pokoju i powietrze zaczyna wibrować od jego charyzmy. Ja – dyrektorka kreatywna, twarda, zorganizowana, zawsze w nienagannej garsonce. Dwanaście lat po ślubie, a my wciąż trzymaliśmy się za ręce na bankietach. Ludzie mówili: „Patrzcie na Iwonę i Marka, to dowód, że miłość w tych czasach istnieje”. Karmiłam się tym, jak ja się tym karmiłam.

Tego ranka atmosfera w biurze była gęsta od tanich perfum i niewypowiedzianych oczekiwań. Recepcja tonęła w celofanie. Anka z księgowości dostała wielkiego misia (tandeta, ale słodka), Kaśka z HR-u dostała voucher do SPA. Ja czekałam. Marek zawsze wysyłał kwiaty do biura. To był nasz rytuał. Wiedział, że to dla mnie ważne – ten publiczny dowód pamięci. Nie chodziło o kwiaty, chodziło o sygnał wysłany światu: „Wciąż ją zdobywam”.

Około godziny 13:00, kiedy większość biura jadła sushi z plastikowych pudełek, otworzyły się drzwi windy. Wszedł chłopak z bukietem tak ogromnym, że ledwo widział drogę. To nie były zwykłe róże. To były Grand Prix, o wielkich, aksamitnych pąkach w kolorze głębokiej krwi. Było ich mnóstwo. Pięćdziesiąt? Może więcej.

— Pani Iwona? — zapytał, łapiąc oddech.

Wstałam od biurka powoli, czując satysfakcję rozlewającą się ciepłem w żołądku. Widziałam kątem oka, jak dziewczyny z marketingu przerywają rozmowy. Cisza. Absolutna cisza, przerywana tylko stukotem moich szpilek o wykładzinę.

— To ja — powiedziałam z uśmiechem, który ćwiczyłam latami. Uśmiechem kobiety spełnionej.

Odebrałam bukiet. Był ciężki, pachniał obłędnie. Postawiłam go na rogu biurka, uważając, by nie przewrócić kubka z kawą.

— Wow, Iwona... Marek znowu podniósł poprzeczkę — rzuciła z zazdrością Monika, moja asystentka, która od miesięcy narzekała na swojego faceta-geeka.

— Wiesz jaki on jest — rzuciłam niedbale, szukając bileciku. — Lubi przesadzać.

Znalazłam go. Mała, elegancka koperta z grubego papieru czerpanego, wetknięta głęboko między łodygi. Moje serce biło w rytmie triumfu. Spodziewałam się czegoś w stylu: „Dla mojej muzy” albo „Dziękuję za te 12 lat”. Marek miał pióro, potrafił pisać tak, że miękły mi kolana. Otworzyłam kopertę. Wyjęłam kartonik. I wtedy świat się zatrzymał. Dźwięki biura – szum drukarek, rozmowy, telefony – wszystko zlało się w jeden piskliwy ton.

Musiałam grać

Napis był odręczny. Nie pismo kwiaciarki. Pismo Marka. Jego charakterystyczne, ostre „R” i zamaszyste „M”. Znałam to pismo lepiej niż własne linie papilarne. Widziałam je na naszych aktach notarialnych, na kartkach urodzinowych, na liście zakupów przyczepionej do lodówki. Tekst brzmiał: „Dla Natalii, mojej słodkiej Iskry. Żebyś wiedziała, że to Ty jesteś najważniejsza. Kocham Cię do szaleństwa. Twój M.". Przeczytałam to raz. Potem drugi. Mózg odmówił posłuszeństwa.

Pierwsza myśl była odruchowa, pomyślałam, że może kwiaciarnia pomyliła bileciki. Ale zaraz... Pismo Marka. To nie był wydruk. On to napisał własnoręcznie i dał kurierowi. Spojrzałam na bukiet. To były jego ulubione róże. Ale dedykacja... „Słodka Iskra”? „Ty jesteś najważniejsza”? To zdanie uderzyło mnie najmocniej. "Żebyś wiedziała, że to Ty jesteś najważniejsza." To sugerowało rywalizację. Sugerowało wybór. Sugerowało, że jest ktoś inny.

— Wszystko okej? — głos Moniki dobiegł mnie jakby zza grubej szyby. — Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.

Zacisnęłam dłoń na bileciku tak mocno, że papier wbił mi się w skórę. Musiałam grać. Nie mogłam pozwolić, by te sępy zobaczyły moją klęskę.

— Tak... tak — wykrztusiłam, czując, jak żółć podchodzi mi do gardła. — Po prostu... napisał coś tak pięknego, że aż mnie zatkało.

Chwyciłam torebkę.

— Muszę... muszę do łazienki.

Szłam korytarzem prosto, z podniesioną głową, ale w środku krzyczałam. Wpadłam do toalety, zamknęłam się w kabinie i oparłam czoło o zimne kafelki. Nogi mi dygotały. Natalia. To imię huczało mi w głowie. Kim jest ta cała Natalia?

Gdzie przegapiłam sygnał?

Siedziałam na zamkniętej desce sedesowej, a mój umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach, przewijając taśmę z ostatnich miesięcy. Szukałam błędów systemu. Szukałam anomalii. Nasze małżeństwo było... stabilne. Może trochę rutynowe, ale stabilne. Seks? Był. Może nie wieszałam się na żyrandolu jak dziesięć lat temu, ale regularny, czuły. Rozmowy? Codziennie przy kolacji. Plany? Budowa domu na Mazurach. Wszystko się zgadzało. Gdzie przegapiłam sygnał?

I wtedy, jak uderzenie pioruna, przypomniałam sobie wigilię firmową u Marka w pracowni, dwa miesiące temu. Byłam tam, oczywiście. W tej obłędnej, zielonej sukience z jedwabiu. Stałam z kieliszkiem wina, rozmawiając z jego wspólnikiem, kiedy podeszła ona. Młodsza ode mnie. Może 24 lata. Długie, kasztanowe włosy, za duża marynarka, trampki do eleganckich spodni. Taki styl „nie staram się, a wyglądam”.

— Pani Iwono, miło wreszcie poznać legendę — powiedziała z uśmiechem, który nie obejmował oczu. — Marek tyle o pani opowiada.

— O, naprawdę? — byłam uprzejma, choć protekcjonalna. — A ty jesteś...?

— Natalia. Nowa stażystka w dziale projektowym. Marek jest moim mentorem. Uczę się od niego wszystkiego.

Marek podszedł wtedy do nas, objął mnie w talii.

— Widzę, że poznałaś naszą nową gwiazdę — powiedział swobodnie. Zbyt swobodnie? — Natalia ma świetne oko do detali. Będą z niej ludzie.

Wtedy nie zwróciłam na to uwagi. Ot, kolejna ambitna stażystka wpatrzona w mistrza. Ale teraz, w zimnym świetle świetlówek biurowej toalety, przypomniałam sobie ten moment w zwolnionym tempie. Sposób, w jaki na niego patrzyła. Nie jak na szefa. Jak na własność. I jego ręka. Kiedy mnie obejmował, drugą dłonią gestykulował, niby przypadkiem musając jej ramię. „Moja słodka Iskra”. Iskra. Natalia.

Wyciągnęłam telefon. Drżącymi palcami weszłam na media społecznościowe. Marek nie miał social mediów, uważał to za stratę czasu, ale profil jego pracowni był aktywny. Przewijałam zdjęcia. Projekty, makiety, zespół. Jest. Zdjęcie z wyjazdu integracyjnego w góry, trzy tygodnie temu. Marek na pierwszym planie, roześmiany, w stroju narciarskim. W tle grupa ludzi. Przybliżyłam. Obok niego, trochę z tyłu, stoi ona. Natalia. Ma na głowie jego czapkę. Tę szarą, wełnianą, którą kupiłam mu w zeszłym roku w Mediolanie. Mówił, że ją zgubił.

Poczułam, jak po policzkach spływa mi tusz. To nie był romans. To nie był skok w bok. „Zgubił” czapkę, którą teraz nosiła jego kochanka. „Ty jesteś najważniejsza”. To zdanie sugerowało, że ona miała wątpliwości. Że może była zazdrosna o mnie, o żonę. A on wysłał jej te kwiaty, żeby ją uspokoić. Żeby potwierdzić jej status. Tylko pomylił adresy. Albo kurier pomylił paczki. Zamówił dwa bukiety. Jeden dla żony (pewnie skromniejszy, z przyzwyczajenia), drugi dla niej. I los, ten złośliwy, zamienił bileciki.

Czasem trzeba wyrazić to, co się czuje

Wyszłam z toalety po dwudziestu minutach. Poprawiłam makijaż. Umyłam ręce w lodowatej wodzie. W lustrze zobaczyłam kobietę, która wyglądała jak ja, ale miała oczy martwej ryby. Musiałam wrócić do biurka. Musiałam przetrwać kolejne cztery godziny. Kiedy wróciłam, Monika patrzyła na mnie badawczo.

— Iwona, na pewno wszystko okej? Jesteś blada.

— Tak, trochę zakręciło mi się w głowie — skłamałam gładko. — Te kwiaty mają tak intensywny zapach.

Spojrzałam na róże. Stały tam, piękne i okrutne. Każdy płatek krzyczał: „On cię nie kocha”. „Jesteś tylko fasadą”. „Jesteś bezpieczną przystanią, ale to tam jest ogień”. Zrobiłam im zdjęcie. Dokładne zdjęcie bileciku. Potem schowałam bilecik do portfela. Zadzwonił mój telefon. Wyświetlacz pokazał: „Mąż <3”. Patrzyłam na wibrujący ekran przez dłuższą chwilę. Nie odebrałam. Nie mogłam usłyszeć jego głosu, bo bym zwymiotowała.

Napisał SMS-a: „Kochanie, dotarły kwiaty? Mam nadzieję, że się podobają. W tym roku postawiłem na klasykę. Kocham, M.” Tupet. Bezczelność. Hipokryzja. Odpisałam: *„Są przepiękne. Nigdy nie dostałam takiego bukietu. Zaskoczyłeś mnie dedykacją”. To była pułapka. Chciałam zobaczyć, czy się zorientuje. Odpisał po minucie: „Cieszę się. Czasem trzeba wyrazić to, co się czuje, prosto z mostu. Do zobaczenia w domu, mam niespodziankę na kolację”. Nie zorientował się. Myślał, że czytam bilecik przeznaczony dla mnie.

To się po prostu stało

Godzina 18:00. Zamek w drzwiach zazgrzytał. Wszedł. Uśmiechnięty, z pudełkiem z drogiej cukierni. Zatrzymał się w progu, widząc moją postawę.

— Cześć kochanie! — zawołał, choć w jego głosie wyczułam nutę niepewności. — Coś się stało?

Podszedł bliżej. Chciał mnie pocałować. Odchyliłam głowę.

— Nie — powiedziałam cicho.

— Co się dzieje? W pracy coś nie tak? — Zrobił tę swoją zmartwioną minę, którą zawsze mnie kupował. Minę troskliwego misia.

Wskazałam wzrokiem na stolik. Na mały, biały kartonik. Spojrzał. Sięgnął po niego. Widziałam ten moment, w którym zrozumiał. To trwało ułamek sekundy. Jego twarz zmieniła się z zatroskanej w śmiertelnie bladą. Oczy rozszerzyły się, a potem zwęziły w panice. Przełknął ślinę.

— Iwona, to nie tak... — zaczął, używając najbardziej wyświechtanego tekstu w historii ludzkości.

— Nie tak? — mój głos był spokojny, co przerażało mnie samą. — Więc powiedz mi, jak jest, Marku. Czy „Iskra” to nazwa nowego projektu deweloperskiego?

— To pomyłka kwiaciarni! — wybuchnął, próbując przejść do ofensywy. — To nie moje pismo! Ktoś musiał podmienić...

— Nie kłam — przerwałam mu. — Nie obrażaj mojej inteligencji. To twoje pismo. I twoja asystentka.

Zamilkł. Opadł na fotel naprzeciwko. Wyglądał nagle na starszego o dziesięć lat. Cała jego charyzma wyparowała. Został tylko mały, przerażony kłamca.

— Od jak dawna? — zapytałam.

— Pół roku — szepnął, patrząc w podłogę. — To się po prostu stało, Iwona. Nie planowałem tego. Ona... ona patrzyła na mnie inaczej. Przy tobie czuję się ciągle oceniany, ciągle muszę udowadniać, że jestem wystarczająco dobry. Przy niej... byłem po prostu sobą.

Patrzyłam na niego i nie mogłam uwierzyć, że kiedyś ten człowiek był dla mnie całym światem.

— Iwona, proszę — kontynuował. — To był błąd. Zakończę to. Już to kończę. Ona nic dla mnie nie znaczy. To tylko... kryzys wieku średniego, cokolwiek. Ty jesteś moją żoną. Kocham cię.

Marek schował twarz w dłoniach. Zaczął płakać. Ciche, żałosne szlochanie.

— Kochasz mnie? — wstałam i podeszłam do okna. — Wysyłając jej 50 róż z wyznaniem miłości w walentynki? Nazywając ją „najważniejszą”? To jest twoja definicja miłości?

— Wybacz mi. Błagam. Możemy to naprawić. Chcę być z tobą.

Odwróciłam się do niego. Czułam dziwny spokój. Spokój kogoś, kto właśnie przeżył katastrofę lotniczą i stoi na zgliszczach, patrząc na dymiący wrak.

— Marku, nie ma już „my”. Nie ma domu na Mazurach. Nie ma wspólnych wakacji. Odejdź, nie chcę cię widzieć.

— Wyrzucasz mnie? Teraz?

— Tak. Teraz. Masz 15 minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy. Resztę przyślę ci kurierem. Tym samym, który przyniósł mi dzisiaj róże.

To nie był błąd. To był wybór

Marek próbował dyskutować, błagać, krzyczeć. Ale ja byłam zimna jak lód. Widział w moich oczach, że to koniec. Że te dwanaście lat właśnie spłynęło w ścieku jego własnej głupoty. Spakował torbę sportową. Wziął laptopa. W drzwiach odwrócił się jeszcze raz.

— Iwona, pożałujesz tego. Jesteśmy świetnym zespołem. To tylko błąd.

— Nie, Marku — odpowiedziałam, zamykając za nim drzwi. — To nie był błąd. To był wybór. Wybrałeś ją. A ja wybieram siebie.

Kiedy usłyszałam, jak winda zjeżdża na dół, oparłam się o drzwi i osunęłam na podłogę. Wtedy dopiero puściły tamy. Wyłam za straconymi latami, za zaufaniem. Płakałam godzinę. Potem wstałam. Podeszłam do wielkiego wazonu z pięćdziesięcioma różami, które przywiozłam z biura tylko po to, by mieć dowód. Wyjęłam je z wazonu. Ociekające wodą, ciężkie, piękne. Wyszłam na balkon. Zaczęłam rzucać różami w dół. Jedna po drugiej. Czerwone punkty spadały w ciemność, wirując na wietrze. Została mi jedna. Złamałam ją w pół i wrzuciłam do kosza.

To miał być zwykły wtorek. A stał się pierwszym dniem mojego nowego życia. Życia bez kłamstw, bez udawania ideału i bez Marka. Bolało, ale wiedziałam jedno: nigdy więcej nie pozwolę, by ktoś sprawił, że poczuję się jak "opcja zapasowa". Następnego dnia w biurze nie było już róż. Byłam tylko ja. I po raz pierwszy od lat, czułam, że to wystarczy.

Iwona, 35 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: