„Kochałam męża, ale to był lawirant jakich mało. Wstydziłam się za niego, bo nigdy nie przepracował 1 dnia”

Od lat obserwowałam mojego męża z mieszanką frustracji i zażenowania. Marcin zawsze szukał szybkich okazji, które mogłyby przynieść natychmiastowy zysk, nawet jeśli były ryzykowne. Nigdy nie zabrał się do uczciwej pracy od podstaw, do ciężkiej roboty fizycznej czy długotrwałego wysiłku, który dawałby prawdziwe rezultaty. Wolał szukać sposobów, by łatwo się wzbogacić kosztem innych lub jakimiś działaniami na granicy uczciwości. Patrzyłam, jak życie przepływa nam koło nosa, a on gonił za szybkimi pieniędzmi, nie dbając o konsekwencje. Czułam wstyd, nie za siebie, lecz za człowieka, którego kochałam, a który nigdy nie chciał udowodnić swojej wartości uczciwą pracą.

Pusty entuzjazm i szybkie zyski

Marcin zawsze miał talent do opowiadania, jak wielkie możliwości daje życie. Z entuzjazmem przedstawiał mi kolejne „pewne interesy”, w które według niego powinniśmy zainwestować. Siedziałam w kuchni z kubkiem kawy, patrząc, jak wyciąga z szuflady dokumenty, wizualizacje i „pewne” umowy, a w głowie kołatało mi jedno pytanie: dlaczego nigdy nie próbuje czegoś porządnie zrobić, krok po kroku, jak normalny człowiek?

– Zobaczysz, kochanie, teraz zarobimy na tym majątek! – mówił, rozkładając jakieś kolejne papiery. – Mamy to jak w banku, wystarczy zainwestować trochę i poczekać.

Próbowałam powstrzymać irytację, wiedząc, że każda moja uwaga jest tylko kolejnym powodem do sporu. Marcin nie lubił krytyki, a jego pewność siebie rosła wprost proporcjonalnie do ryzyka, które podejmował.

– A co, jeśli to się nie uda? – zapytałam ostrożnie, chcąc tylko sprawdzić realność jego planu.

– Nie ma takiej opcji! – odparł stanowczo. – Wszystko jest policzone. Zresztą, nie musisz się martwić, ja wszystko załatwię.

Ja martwiłam się już na samą myśl o tym „łatwym zarobku”. W jego oczach widziałam błysk ekscytacji, który mnie przerażał. Nie potrafił dostrzec, że prawdziwy wysiłek i uczciwa praca nie polegają na szybkim wzbogaceniu się, lecz na konsekwencji, cierpliwości i odpowiedzialności. A jednak wciąż dawałam się wciągać w te jego projekty, licząc, że tym razem wszystko się uda…

Iluzje i rozczarowania

Każdy kolejny „pewny interes” Marcina kończył się tym samym: obietnicą wielkich pieniędzy i moim rosnącym niepokojem. Początkowo dawałam się oczarować jego pewnością siebie, potem uświadamiałam sobie, że wszystkie te projekty są tylko iluzją, a on nigdy nie planuje włożyć w nie realnej pracy. Wolał oglądać wykresy, kalkulować procenty i przekonywać mnie, że to jest złoty interes, zamiast choćby raz pobrudzić sobie ręce, zrobić coś samodzielnie od podstaw.

– Zaufaj mi, kochanie, tym razem się uda – mówił, patrząc na mnie błyszczącymi oczami. – Pieniądze wpadną same, a my będziemy mogli pozwolić sobie na wszystko.

Uśmiechałam się, próbując ukryć rosnącą irytację. Miałam wrażenie, że żyję z człowiekiem, który nie potrafi dojrzeć rzeczywistości, a moje słowa nigdy nie przynoszą efektu. Nie chciałam jednak popsuć mu entuzjazmu, bo wiedziałam, że wtedy zaraz pojawiłaby się awantura, a ja nie miałam siły na kolejne kłótnie. Pierwsze rozczarowania przyszły szybciej, niż myślałam. Marcin inwestował w projekty bez analizy, zaufania do ludzi, którzy obiecywali cuda, i zawsze potem obarczał wina innych, nigdy siebie. Zamiast tego powtarzał:

– Wszystko jest kwestią czasu, jeszcze trochę cierpliwości i zarobimy.

Czas mijał, a ja coraz bardziej czułam ciężar jego nieodpowiedzialności. Każdy nowy plan stawał się kolejnym źródłem stresu i wstydu, bo zamiast prawdziwej pracy, mój mąż uprawiał niekończące się gierki finansowe, licząc na łatwą kasę, która nigdy nie nadchodziła.

Cienie codzienności

W codziennym życiu coraz częściej czułam ciężar jego decyzji. Wydawało się, że każda jego myśl krąży wokół tego, jak zarobić szybko i bez wysiłku. Nawet zwykłe obowiązki domowe traktował jak przeszkodę, której można uniknąć, zamiast dzielić się odpowiedzialnością. Czułam wstyd, kiedy przy znajomych chwalił się swoimi „genialnymi inwestycjami”, a w rzeczywistości każda z nich była kompletną porażką lub ryzykownym eksperymentem.

– Zobaczysz, za chwilę wszystko się ustabilizuje – zapewniał, kiedy pytałam o nasze finanse.

– Jak długo jeszcze mam czekać? – pytałam, bo na jaw wychodziło coraz więcej jego, delikatnie mówiąc, beztroski.

Czasami wyobrażałam sobie, że życie mogłoby wyglądać inaczej, gdyby Marcin chociaż raz zdecydował się włożyć wysiłek w coś realnego, zamiast gonić za złudnymi szansami. Dom stawał się miejscem niepokoju. Każde jego „szybkie pieniądze” przynosiły więcej stresu niż ulgi, a ja czułam, że nasze małżeństwo traci grunt pod nogami.

– Wystarczy trochę cierpliwości – powtarzał, nie dostrzegając mojego napięcia.

Patrzyłam na niego, gdy przeglądał kolejne oferty i liczył potencjalny zysk, i myślałam o tym, ile energii mogłabym włożyć w coś prawdziwego, uczciwego, stabilnego. Wstydziłam się, że obok mnie jest człowiek, który nigdy nie zechciał zrobić niczego solidnie, a mimo to oczekiwał podziwu i zaufania. Każdy dzień przynosił nowe wyzwania, ale też nowe powody do rozczarowania. Marcin żył w świecie własnych fantazji, a ja coraz mocniej czułam, że ta iluzja w końcu nas wszystkich przygniecie.

Pękające maski

Z czasem zaczęło być coraz trudniej udawać, że wszystko jest w porządku. Marcin wciąż pokazywał entuzjazm i przekonywał, że każda jego „inwestycja” jest genialnym pomysłem, lecz coraz częściej jego plany rozmywały się w chaosie. Przyjaciele zaczęli komentować jego dziwne decyzje, a ja czułam, jak narasta we mnie potężny wstyd.

– Widzisz, to tylko drobne opóźnienia – mówił, gdy sprawdzałam konta i dokumenty. – Wkrótce wszystko się wyrówna.

– Ile jeszcze razy będziemy przeżywać to samo? – pytałam siebie w myślach, widząc, że realnych rezultatów nie ma.

Próbowałam docierać do niego logicznymi argumentami, tłumaczyć, że nie da się budować bezpieczeństwa finansowego na iluzjach i nadziejach, a nie na pracy i wysiłku. Marcin nie słuchał. Zamiast tego krytykował mnie za brak wiary w jego geniusz i oskarżał o pesymizm. Każde moje słowo odbijało się od jego pewności siebie.

– Jesteś zbyt negatywna, nic nie rozumiesz – powtarzał, a ja czułam, że moja cierpliwość topnieje.

Zaczęłam dostrzegać prawdę: człowiek, którego kochałam, nie chciał udowodnić swojej wartości poprzez uczciwą pracę. Jego życie kręciło się wokół oszukańczych schematów i szukania łatwej kasy. Każda kolejna maska entuzjazmu pękała coraz szybciej, a ja nie wiedziałam, ile jeszcze razy będę mogła udawać, że wierzę w jego plany. Nasze codzienne życie stawało się ciężarem, a w moim sercu rosła świadomość, że marzenia o normalności oddalają się z każdym dniem, w którym Marcin odmawia prawdziwego wysiłku.

Niekończąca się pogoń

Każdego dnia obserwowałam, jak Marcin wpada w nowe schematy, kolejne obietnice szybkiego zysku i ryzykowne pomysły, które nigdy nie przynosiły rezultatów.

– Spokojnie, to tylko kwestia czasu – mówił, gdy pytałam, co z naszymi oszczędnościami.

Czas mijał, a ja coraz mocniej czułam wstyd. Przyjaciółka zauważyła w końcu moje napięcie:

– Nie mogę patrzeć, jak się męczysz – powiedziała, gdy opowiadałam jej o kolejnych planach Marcina.

– To jego życie – odparłam. – Ja tylko staram się jakoś przetrwać obok niego.

W domu powietrze stawało się gęste od niezrealizowanych planów i niewypowiedzianych pretensji. Marcin wciąż znajdował powody, by nie podejmować prawdziwej pracy, a ja coraz częściej myślałam, że nigdy się nie zmieni. Każdy nowy „genialny interes” stawał się kolejnym źródłem frustracji, a ja nieustannie udawałam spokój.

– Zobaczysz, tym razem będzie inaczej – zapewniał z uśmiechem, który już dawno przestał mnie uspokajać.

Patrzyłam na niego i wiedziałam, że życie w cieniu jego nieodpowiedzialności będzie trwało dopóki ja nie zdecyduję się odejść lub on nie zmieni podejścia. Wstyd, który czułam był wstydem za niego, za jego brak odpowiedzialności, za brak uczciwej pracy i za nieustanną pogoń za łatwą kasą, która nigdy nie nadchodziła.

Nie mogłam tak dłużej

Nie potrafiłam dłużej udawać, że nie widzę rzeczywistości. Marcin wciąż snuł kolejne plany, pełne obietnic szybkiego bogactwa, podczas gdy nasze życie stawało się coraz bardziej niestabilne. Czułam, że w tym domu odpowiedzialność spoczywa tylko na moich barkach. Każdy dzień przynosił kolejne rozczarowania, a ja uświadamiałam sobie, że nie mogę dłużej tak żyć. Zrozumiałam, że człowiek, którego kochałam, nigdy nie nauczy się doceniać uczciwej pracy ani prawdziwego wysiłku.

Musiałam znaleźć w sobie siłę, by nie utonąć w jego iluzjach. Ostatecznie poczułam, że jedynym sposobem na zachowanie własnej godności jest dystans i świadomość, że nie mogę kontrolować jego decyzji ani wybierać za niego wartości. Patrzyłam na Marcina i wiedziałam, że nasze drogi już dawno się rozeszły, choć wciąż mieszkaliśmy pod tym samym dachem. Wstyd, który odczuwałam, będzie ze mną, dopóki on nie zdecyduje się wreszcie zmienić swojego życia, albo dopóki ja nie zdecyduję, że mogę żyć inaczej – z dala od niego.

Joanna, 38 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: