„Mąż nie miał dla mnie czasu i wciąż mówił, że jest zmęczony. A do kochanki biegał w podskokach”

Wiedziałam, że coś się zmieniło, choć długo nie umiałam tego nazwać. Żyliśmy obok siebie, jakby między nami rosła niewidzialna ściana, cienka, ale nie do przejścia. Każdego dnia tłumaczyłam ją zmęczeniem, obowiązkami, chwilowym kryzysem. Uparcie wierzyłam, że to tylko etap, który minie, jeśli będę cierpliwa i wystarczająco wyrozumiała. Wstawałam każdego ranka z poczuciem, że coś mi umyka, choć wszystko wyglądało tak samo jak zawsze. Mieszkanie, praca, zakupy, kolacje jedzone w ciszy. Paweł był obok, a jednak coraz dalej. Powtarzałam sobie, że to normalne, że dorośli ludzie czasem mijają się bez słów. Tylko że ta cisza zaczęła mnie przygniatać bardziej niż jakikolwiek hałas.

Może za dużo oczekuję?

Paweł wracał do domu późnym wieczorem, zwykle wtedy, gdy zdążyłam już sprzątnąć kuchnię po kolacji. Słyszałam przekręcany zamek, potem ciche kroki w przedpokoju. Zawsze ten sam rytuał.

– Już jesteś? – pytałam z kanapy, choć odpowiedź była oczywista.

– Mhm – mruczał, zdejmując buty. – Ciężki dzień.

To „ciężki dzień” stało się u nas refrenem. Usprawiedliwieniem wszystkiego. Braku rozmów, spojrzeń, dotyku. Siadał obok mnie, włączał telewizor i po kilku minutach jego oddech się uspokajał. Zasypiał szybciej, niż zdążyłam opowiedzieć, jak minął mi dzień. Patrzyłam wtedy na jego twarz, zmęczoną, ale spokojną, i czułam ukłucie wstydu, że w ogóle czegoś od niego chcę. Przecież pracował, brał na siebie odpowiedzialność, dźwigał to wszystko dla nas. Tak sobie tłumaczyłam. Kiedy próbowałam porozmawiać, reagował znużeniem.

– Natalia, nie teraz. Naprawdę nie mam siły – mówił, nawet nie odrywając wzroku od ekranu.

– Zawsze nie teraz – odpowiedziałam kiedyś ciszej, niż planowałam.

Spojrzał na mnie z lekkim zaskoczeniem.

– Przesadzasz. Po prostu jestem zmęczony.

I znów to słowo. Zmęczony. Jakby było tarczą, za którą nie wolno mi było zajrzeć. Zaczęłam coraz częściej analizować siebie. Może za dużo oczekuję? Może powinnam być bardziej samodzielna, mniej potrzebująca. Liczyłam dni, w których nie zamieniliśmy więcej niż kilku zdań. Tłumaczyłam jego nieobecność presją, odpowiedzialnością, wiekiem. Wszystkim, tylko nie tym, że mógłby po prostu nie chcieć już być blisko. Wieczorami kładłam się obok niego i wsłuchiwałam w ciszę. Była gęsta, lepka, pełna niewypowiedzianych pytań. Bałam się je zadać, bo odpowiedzi mogłyby zburzyć resztki spokoju, które jeszcze mieliśmy. A może tylko ja je miałam.

Miałam wrażenie, że nie znam go już wcale

Zmiany nie przyszły nagle. One wślizgiwały się do naszego życia cicho, niemal niezauważalnie, jak kurz, który osiada każdego dnia, aż w końcu nie da się go już zignorować. Paweł zaczął inaczej wyglądać. Najpierw nowa koszula, potem lepiej dobrana marynarka. Zapach, który nie był naszym płynem do prania, ale też nie na tyle obcy, bym mogła go jednoznacznie wskazać.

– Ważne spotkania – rzucił, gdy zapytałam, dlaczego tak się stroi. – Teraz trzeba wyglądać.

Skinęłam głową. Oczywiście. Praca. Zawsze praca. Wieczorami coraz częściej znikał z telefonem w dłoni. Nie odkładał go już na stolik, jak kiedyś, tylko nosił ze sobą. Do łazienki. Do kuchni. Nawet gdy wychodził wyrzucić śmieci. Ekran gasł za szybko, kiedy przechodziłam obok.

– Kto dzwonił? – zapytałam raz, udając obojętność.

– Z pracy – odpowiedział odruchowo. Za szybko. – Muszę oddzwonić.

I wyszedł do drugiego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Zaczęłam czuć coś, czego wcześniej nie znałam. Mieszankę niepokoju i wstydu. Wstydziłam się własnych myśli, bo brzmiały jak oskarżenia bez dowodów. Jednocześnie niepokój nie dawał mi spać. Leżałam w łóżku, wpatrzona w sufit, i liczyłam jego spóźnienia. Godzinę. Dwie. Trzy.

– Naprawdę musisz wracać tak późno? – zapytałam któregoś wieczoru, gdy zegar dawno minął porę kolacji.

Westchnął ciężko, jakby to pytanie było dla niego kolejnym obowiązkiem.

– Natalia, ile razy mam powtarzać? Teraz jest trudny okres. Nie dokładaj mi jeszcze tego.

Zamilkłam. Bałam się, że jeśli powiem coś więcej, pęknie nie tylko rozmowa, ale coś znacznie większego. Wycofywałam się więc, krok po kroku, ucząc się nie pytać, nie patrzeć zbyt uważnie, nie wyciągać wniosków. A jednak zazdrość pojawiła się sama, nieproszona. Krótka myśl, która paliła jak wstydliwy rumieniec. Zaraz potem przyszło poczucie winy. Przecież to mój mąż. Przecież go znam. Przecież bym zauważyła. Tylko że coraz częściej miałam wrażenie, że nie znam go już wcale.

Chyba nie umiem już z nim rozmawiać

Spotkanie z Iwoną miało być zwyczajne. Kawa, rozmowa o pracy, kilka śmiechów na rozładowanie napięcia, które od miesięcy nosiłam w sobie. Znałyśmy się od lat, potrafiła czytać mnie bez słów, ale tym razem długo krążyłam wokół tematu, jakbym bała się go dotknąć.

– Coś z tobą nie tak – powiedziała w końcu, patrząc na mnie uważnie. – Jesteś tu, ale jakby cię nie było.

Westchnęłam i spuściłam wzrok na filiżankę.

– Paweł jest strasznie zmęczony. Ciągle pracuje. Ja… chyba nie umiem już z nim rozmawiać.

– Od kiedy? – zapytała spokojnie.

To jedno pytanie wystarczyło. Słowa zaczęły wypływać ze mnie same, nieuporządkowane, pełne wahań. Mówiłam o ciszy w domu, o jego nieobecności, o telefonie, który stał się ważniejszy niż ja. Nie oskarżałam. Bardziej pytałam samą siebie. Iwona nie powiedziała nic wprost. Nie rzuciła podejrzeń, nie podsyciła strachu. Zamiast tego zadała kolejne pytanie.

– Jesteś pewna, że to przez pracę?

Zamarłam. Obraz, który pojawił się w mojej głowie, był nieostry. Jakby należał do innego życia. Tego samego dnia wracałam wcześniej z pracy. Szłam wolno, ciesząc się rzadką chwilą ciszy w głowie. I wtedy go zobaczyłam. Pawła. Stał po drugiej stronie ulicy, rozmawiał z kimś przez telefon. Śmiał się. Szeroko, swobodnie, bez cienia zmęczenia. Gestykulował, poprawiał marynarkę, wyglądał jak człowiek, który właśnie złapał oddech.

Zatrzymałam się, jakby ktoś mnie przywiązał do chodnika. To nie był mój Paweł. Ten z kanapy, z półsłówek, z wiecznego „nie teraz”. Ten człowiek miał w sobie lekkość, której w domu nie widziałam od miesięcy. Schował telefon i odszedł szybkim krokiem, nie zauważając mnie. Stałam jeszcze chwilę, czując, jak coś we mnie pęka. Nie był zmęczony. Był zmęczony mną. Tą wersją życia, którą dzieliliśmy. Po raz pierwszy dopuściłam do siebie myśl, że problem nie leży w pracy. I że prawda, przed którą uciekałam, właśnie zaczęła mnie doganiać.

Przestałam być żoną

Nie zaczęłam go śledzić. Przynajmniej nie tak, jak robią to ludzie w moich wyobrażeniach. Nie chowałam się za rogiem, nie sprawdzałam obcych twarzy. Zaczęłam łączyć fakty. Godziny, które przestały się zgadzać. Miejsca, które nagle pojawiały się w rozmowach. Zmiany, które wcześniej uznawałam za przypadkowe. Paweł coraz częściej wychodził „na chwilę”. Ta chwila potrafiła trwać cały wieczór.

– Muszę coś dopiąć – rzucał, już zakładając płaszcz. – Nie czekaj na mnie.

Przestałam czekać. Zamiast tego zapisywałam w głowie. Dni. Powroty. Jego nastrój po nich. Wracał lżejszy, jakby ktoś zdjął mu z ramion ciężar, którego w domu nigdy nie potrafił zrzucić. Bywał nawet uprzejmy. To bolało najbardziej. Pewnego poranka znalazłam w przedpokoju paragon z kawiarni, do której nigdy razem nie chodziliśmy. Zatrzymałam ten mały skrawek papieru w dłoni dłużej, niż powinnam. Potem było imię. Klara. Wypowiedziane przez niego mimochodem, w rozmowie telefonicznej, którą próbował zakończyć, zanim weszłam do pokoju.

– Oddzwonię – powiedział nerwowo i spojrzał na mnie uważnie. – Coś się stało?

– Nie – odpowiedziałam. – Nic.

A jednak stało się wszystko. Zrozumiałam, że nie potrzebuję dowodów wprost. Nie muszę widzieć ich razem ani znać szczegółów. Wystarczyło połączyć ciszę z energią, nieobecność z nagłym ożywieniem. Ulga przyszła niespodziewanie. Krótka, gorzka, ale wyraźna. Nie wymyślałam. Nie byłam przewrażliwiona.

Zaraz potem przyszło upokorzenie. Myśl, że ja w tym samym czasie starałam się być cierpliwa, wyrozumiała, cicha. Że on żył równolegle, wybierając, gdzie chce być sobą. Patrzyłam na Pawła i widziałam kogoś obcego. Człowieka, który nauczył się dzielić swoje życie na części i pilnować, by się nie spotkały. A ja przestałam być żoną. Stałam się jedną z wersji jego codzienności.

Wszystko stało się jasne

Usiadłam naprzeciwko niego przy kuchennym stole. Nie przygotowywałam się do tej rozmowy, choć nosiłam ją w sobie od tygodni. Paweł spojrzał na mnie z lekkim niepokojem, jakby wyczuwał, że tym razem nie chodzi o zwykłe pytanie.

– Musimy porozmawiać – powiedziałam spokojnie.

Ten spokój zaskoczył nawet mnie. Milczał. Czekał.

– Nie pytam, czy mnie okłamujesz, bo to już wiem – ciągnęłam dalej. – Chcę wiedzieć, jak długo.

Opuścił wzrok. To był moment, w którym wszystko stało się jasne. Nie zaprzeczył. Nie próbował się śmiać ani odwracać sytuacji.

– Nie chciałem cię zranić – powiedział w końcu cicho. – To… po prostu się stało.

– Od kiedy „to” trwa? – zapytałam.

Westchnął, jakby ważył każde słowo.

– Od kilku miesięcy.

Kilku. Tych samych, w których ja uczyłam się nie pytać, nie przeszkadzać, nie potrzebować. Siedziałam prosto, choć w środku wszystko się we mnie chwiało.

– Byłeś zmęczony – powiedziałam. – Zawsze zmęczony.

– Bo w domu było ciężko – odpowiedział. – Ciągle oczekiwania, rozmowy, problemy. A tam… było lżej. Bez presji.

Nie krzyczałam. Nie płakałam. Każde jego słowo układało się w logiczną całość z tym, co już wiedziałam. Zrozumiałam, że on naprawdę uważa to za rozsądne wytłumaczenie.

– Czyli oszczędzałeś siły nie dla mnie – powiedziałam powoli.

Podniósł głowę, ale nic nie odpowiedział. Nie było w tej rozmowie przeprosin, które coś by zmieniły. Nie było też decyzji. Była prawda, nieodwracalna. Wstałam od stołu z uczuciem dziwnej pustki, ale też klarowności, której nie czułam od dawna. Tej nocy spałam sama. Nie dlatego, że ktoś tak postanowił, tylko dlatego, że między nami już wcześniej nie było miejsca na wspólny sen. Leżałam, patrząc w sufit, i po raz pierwszy nie próbowałam ratować niczego na siłę. Zrozumiałam, jak długo ratowałam tylko jego zmęczenie, zapominając o własnym. Nie wiem jeszcze, co będzie dalej. Wiem tylko, że prawda – choć boli – zabiera ze sobą złudzenia. A bez nich łatwiej zobaczyć, gdzie naprawdę się stoi.

Natalia, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: