„Mąż wmawiał mi, że romans w moim wieku to żenada. W sanatorium w Ustroniu udowodniłam mu, że serce nie zna metryki”

Kiedy mój mąż prychnął śmiechem i powiedział, że romans w moim wieku to co najwyżej żart na rodzinnej imprezie, poczułam, jak coś we mnie się burzy. Nie byłam jeszcze gotowa na bycie „tą spokojną panią”, która tylko piecze ciasta i milczy. Miałam pięćdziesiąt dwa lata i wciąż czułam, że żyję, że mogę więcej, niż tylko wpasować się w oczekiwania społeczne, które wydawały się przytłaczać moich rówieśników. W moim umyśle wciąż tliła się iskra młodości, tęsknota za pasją, którą przez lata zaniedbałam na rzecz codziennych obowiązków.

A skoro on uważał, że z wiekiem wszystko musi się kończyć, postanowiłam mu pokazać, jak bardzo się mylił. To miał być początek czegoś zupełnie nowego, czegoś, co pozwoli mi znów poczuć się pełną życia, a nie tylko żoną w cieniu męża. Tak zaczęła się moja przygoda z nowym rozdziałem życia, którego nigdy nie planowałam, ale który miał odmienić wszystko.

Romans jak kiepski dowcip

Siedzieliśmy przy kuchennym stole, kiedy wszystko się zaczęło. Parowały ziemniaki, radio grało cicho w tle, a ja opowiadałam o koleżance z pracy, która po rozwodzie poznała kogoś nowego.

– Wyobrażasz sobie? – powiedziałam, nalewając sos do miski. – W wieku pięćdziesięciu czterech lat. I jest szczęśliwa.

Marek uniósł brwi i uśmiechnął się pod nosem.

– Daj spokój, Eliza. To chwilowe zauroczenie. W naszym wieku takie rzeczy wyglądają komicznie.

– W naszym wieku? – powtórzyłam, czując, jak policzki zaczynają mnie piec.

– No przecież nie jesteśmy studentami – machnął ręką. – Romans po pięćdziesiątce? Ludzie by się śmiali.

Zamilkłam. Nie dlatego, że nie miałam odpowiedzi. Po prostu poczułam, że jeśli się odezwę, powiem coś, czego potem nie cofnę. Wpatrywałam się w talerz, a jego słowa odbijały się w mojej głowie jak echo.

– A ty? – zapytałam w końcu spokojnie. – Myślisz, że już wszystko w życiu przeżyliśmy?

– Raczej ustabilizowaliśmy – poprawił mnie z wyraźnym zadowoleniem. – I tak jest dobrze.

Dobrze. To słowo zabrzmiało jak wyrok. Dobrze, czyli bez zaskoczeń. Bez dreszczu emocji. Bez spojrzeń, które przyspieszają oddech. Kilka dni później lekarz rodzinny zasugerował mi wyjazd do sanatorium. Problemy z kręgosłupem, napięcie, przemęczenie. Wróciłam do domu z broszurą i położyłam ją na stole.

– Pojadę – oznajmiłam.

Marek spojrzał na zdjęcie uśmiechniętych kuracjuszy spacerujących po parku.

– Jedź. Odpoczniesz, poznasz inne panie, potańczycie sobie przy herbacie – zaśmiał się.

– A jeśli poznam kogoś ciekawego? – rzuciłam, patrząc mu prosto w oczy.

– Eliza, daj spokój – pokręcił głową. – Romans w sanatorium? To brzmi jak kiepski dowcip.

Nie odpowiedziałam. Spakowałam walizkę staranniej niż zwykle. Włożyłam sukienkę, której nie nosiłam od lat, i kolczyki, które kiedyś kupił mi z okazji rocznicy. W lustrze zobaczyłam kobietę z drobnymi zmarszczkami wokół oczu, ale z błyskiem, którego dawno u siebie nie widziałam.

Mężczyzna w jasnej koszuli

Pierwszego dnia w sanatorium czułam się obco. W jadalni panował gwar, ktoś śmiał się przy stoliku pod oknem. Usiadłam niepewnie z tacą, kiedy nagle usłyszałam:

– Czy to miejsce wolne?

Podniosłam wzrok. Stał przede mną mężczyzna w jasnej koszuli, może kilka lat starszy ode mnie. Miał spokojne spojrzenie i delikatny uśmiech.

– Tak, proszę – odpowiedziałam, poprawiając serwetkę na kolanach.

– Andrzej – przedstawił się, wyciągając rękę.

– Eliza.

Rozmawialiśmy o zabiegach, o pogodzie, o tym, skąd przyjechaliśmy. Zwyczajne tematy, a jednak czułam, że od dawna nie śmiałam się tak swobodnie. Kiedy zaproponował wspólny spacer po parku zdrojowym, zawahałam się tylko przez sekundę.

– Z przyjemnością – powiedziałam.

Idąc obok niego, pomyślałam o Marku i jego pewnym siebie śmiechu przy kuchennym stole. Po raz pierwszy od dawna nie czułam się „ustabilizowana”. Czułam się ciekawa świata. A może przede wszystkim – ciekawa siebie i tego, co może się wydarzyć.

Spacer, który zmienił wszystko

Park zdrojowy pachniał mokrą trawą i jesienią. Liście pod naszymi stopami szeleściły cicho, a ja łapałam się na tym, że idę wolniej, jakbym chciała zatrzymać tę chwilę. Andrzej opowiadał o swoim ogrodzie, o jabłoni, którą zasadził razem z córką wiele lat temu.

– Teraz to ona mnie poucza, jak ją przycinać – uśmiechnął się. – Czasem dobrze jest, gdy dzieci myślą, że wiedzą lepiej.

– A żona? – zapytałam odruchowo, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zatrzymał się na moment.

– Nie mam już żony. Od pięciu lat jestem sam.

Poczułam, jak moje serce przyspiesza. Nie dlatego, że liczyłam na coś konkretnego. Raczej dlatego, że nagle przestałam mieć wymówkę.

– Ja mam męża – powiedziałam cicho.

– Wiem – skinął głową spokojnie. – Wspominała pani przy obiedzie.

„Pani”. To słowo nagle mnie rozbawiło.

– Eliza – poprawiłam go. – Nie czuję się już jak „pani”.

– To dobrze – odpowiedział łagodnie. – Bo ja też nie czuję się jak „pan”.

Zaśmialiśmy się oboje. W tym śmiechu było coś lekkiego, prawdziwego. Nie było w nim kpiny ani pobłażania. Było zainteresowanie.

Zaczęliśmy się spotykać

Zaczęliśmy spotykać się codziennie. Najpierw przypadkiem w kolejce na zabiegi, potem już całkiem świadomie przy stoliku w kawiarni. Rozmawialiśmy godzinami. O książkach, które odkładaliśmy „na później”. O podróżach, których nie zrobiliśmy, bo zawsze było coś ważniejszego. O tym, jak łatwo człowiek pozwala, by ktoś inny określił, kiedy jest „za późno”. Pewnego wieczoru była potańcówka w sali balowej. Wahałam się, czy zejść. W końcu założyłam granatową sukienkę, tę z walizki, i zeszłam na dół. Andrzej podszedł niemal od razu.

– Zatańczysz ze mną? – zapytał z udawaną powagą, a ja tylko skinęłam głową.

Objął mnie delikatnie. Tańczyliśmy powoli, niezdarnie, ale z jakąś czułością, której dawno nie doświadczałam. Czułam jego dłoń na moich plecach i myślałam o tym, jak Marek od lat nie tańczył ze mną w ogóle.

– Nie chcę cię stawiać w trudnej sytuacji – powiedział Andrzej cicho, kiedy muzyka ucichła. – Ale dobrze mi z tobą.

Spojrzałam na niego i po raz pierwszy od lat nie analizowałam, czy wypada, czy powinnam. Zapytałam siebie tylko, czy jestem szczęśliwa w tej chwili.

– Mnie też jest dobrze – odpowiedziałam szczerze.

Tamtej nocy długo nie mogłam zasnąć. Wpatrywałam się w sufit i myślałam o Marku. O jego śmiechu. O jego pewności, że wszystko jest już ustalone, zamknięte, przewidywalne. Czy ja sama nie przyłożyłam do tego ręki? Może zbyt długo godziłam się na „dobrze”, zamiast domagać się „naprawdę”. Następnego dnia zadzwonił.

– I jak tam kurort? – zapytał z rozbawieniem. – Już masz wielbicieli?

Zawahałam się tylko chwilę.

– Poznałam kogoś – powiedziałam spokojnie.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Słucham? – jego ton się zmienił.

– Rozmawiamy, spacerujemy. Dobrze mi.

– Eliza, nie rób ze mnie głupca – syknął.

Te słowa zabolały bardziej niż jego wcześniejszy śmiech.

– Nie robię. Po prostu pierwszy raz od dawna czuję, że ktoś mnie słucha.

Rozłączył się bez pożegnania. Przez resztę dnia chodziłam jak w półśnie. Z jednej strony czułam wyrzuty sumienia, z drugiej – dziwną ulgę. Jakby pękła jakaś tama. Wieczorem Andrzej zauważył, że jestem przygaszona.

– Coś się stało? – zapytał.

– Powiedziałam mężowi o tobie.

Spojrzał na mnie długo.

– I?

– I chyba po raz pierwszy zrozumiał, że nie żartowałam.

Nie wiedziałam jeszcze, co z tego wyniknie. Wiedziałam tylko, że wracając do domu, nie będę już tą samą kobietą, która wyjechała z walizką pełną wątpliwości.

Byłam gotowa odejść

Ostatniego dnia w sanatorium siedzieliśmy z Andrzejem na ławce pod starą lipą. Milczeliśmy dłuższą chwilę, jakby każde z nas próbowało oswoić myśl, że to koniec tego etapu.

– Nie chcę być powodem rozpadu twojego małżeństwa – powiedział w końcu cicho.

– A ja nie chcę wracać do życia, w którym mnie nie widać – odpowiedziałam bez wahania.

Spojrzał na mnie uważnie.

– Cokolwiek zdecydujesz, zrób to dla siebie. Nie przeciwko komuś.

Te słowa zapadły mi w serce głęboko, ale trzeba było wracać. W domu Marek czekał, jak zwykle, w kuchni. Stał przy oknie, ręce miał skrzyżowane na piersi. Nawet nie udawał, że wszystko jest w porządku.

– Długo jechałaś – rzucił na powitanie.

– Były korki – odpowiedziałam spokojnie, zdejmując płaszcz.

Przez chwilę panowała cisza, napięta jak struna.

– To powiedz mi wprost – odezwał się w końcu. – Co to znaczy „poznałam kogoś”?

Usiadłam naprzeciwko niego. Serce biło mi mocno, ale głos miałam zadziwiająco stabilny.

– To znaczy, że ktoś ze mną rozmawiał. Słuchał. Tańczył. I nie śmiał się, kiedy mówiłam o swoich marzeniach.

Marek zmarszczył brwi.

– Chcesz powiedzieć, że ja się z ciebie śmieję?

– Tak – odpowiedziałam cicho. – Śmiałeś się z tego, że mogę jeszcze czegoś chcieć. Jakbym była już tylko dodatkiem do wspólnego rachunku za prąd.

Zobaczyłam w jego oczach coś, czego dawno tam nie było. Nie gniew. Raczej niepewność.

– Nie wiedziałem, że to tak odbierasz – powiedział wolniej. – Myślałem, że sobie żartujemy.

– Ja nie żartowałam.

Wstałam i podeszłam do kredensu. Otworzyłam szufladę, wyjęłam broszurę z sanatorium, którą zostawiłam przed wyjazdem.

– Kiedy mówiłeś, że romans w naszym wieku to żart, poczułam się, jakbyś postawił na mnie krzyżyk. A ja chcę jeszcze żyć, śmiać się, kochać.

Marek przetarł twarz dłonią.

– I co teraz? – zapytał cicho.

To było pytanie, którego się bałam, ale odpowiedź miałam już w sobie.

– Teraz chcę, żebyś spojrzał na mnie jak na kobietę, nie jak na element stałego krajobrazu. Jeśli nie potrafisz, odejdę. Nie do Andrzeja. Do siebie.

Te słowa zawisły między nami.

– Spotkałaś się z nim po powrocie? – zapytał nagle.

– Nie – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Powiedział, żebym decyzję podjęła dla siebie.

Marek usiadł ciężko na krześle.

– Bałem się, że cię stracę – wyznał niespodziewanie. – Dlatego to bagatelizowałem. Łatwiej było się śmiać, niż przyznać, że możesz jeszcze wzbudzać zainteresowanie.

Patrzyłam na niego zaskoczona. Przez lata wydawał się taki pewny, niewzruszony.

– Mogę– powiedziałam spokojnie. – Ale wciąż chcę, żebyś to był ty.

Podniósł wzrok.

– Nie wiem, jak to naprawić.

– Zacznijmy od rozmowy. Bez śmiechu. Bez ciągłego lekceważenia.

Odnalazłam własny głos

Przez kolejne tygodnie było trudno. Kłóciliśmy się, milczeliśmy, wracaliśmy do tematu, ale po raz pierwszy od dawna naprawdę rozmawialiśmy. Marek zaproponował wspólny wyjazd. Poszliśmy na potańcówkę w naszym mieście. Stał niezręcznie przy ścianie, aż w końcu podszedł do mnie.

– Zatańczysz? – zapytał, trochę skrępowany.

Uśmiechnęłam się.

– Oczywiście.

Nie był to taniec jak z filmu. Potknął się dwa razy, ja nadepnęłam mu na but, ale kiedy spojrzał na mnie bez cienia kpiny, z prawdziwym skupieniem, poczułam, że coś się odbudowuje. Do Andrzeja napisałam krótki list. Podziękowałam mu za rozmowy, za lustro, w którym zobaczyłam siebie wyraźniej. Odpisał, że cieszy się, że odnalazłam własny głos. Dziś wiem jedno, że nie pojechałam do sanatorium, żeby mieć romans. Pojechałam, żeby sprawdzić, czy jeszcze potrafię czuć. Udowodniłam nie tylko Markowi, ale przede wszystkim sobie, że serce nie zna metryki. A on już nigdy więcej nie zaśmiał się, gdy mówiłam o swoich marzeniach.

Eliza, 52 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: