„Mój kochanek pojechał na ferie do Karpacza. W dzień udawał idealnego tatusia, a nocą pukał od moich drzwi”

Nie wiem, kiedy dokładnie zaczęłam się gubić. Może wtedy, gdy pierwszy raz pozwoliłam sobie na myśl, że mogę być szczęśliwa nie sama. Że zasługuję. Pracuję zdalnie, całe dnie spędzam w czterech ścianach – grafika, poprawki, kawy wypijane do połowy. Samotność wylewa się ze mnie wieczorami, kiedy światła w oknach bloków gasną jeden po drugim, a ja udaję, że dobrze mi z tą ciszą. Poznałam Tomka przypadkiem, niby banalnie – konferencja online, jakieś szybkie komentarze na czacie, potem parę wiadomości.

Z dnia na dzień stawał się kimś, bez kogo nie chciało mi się zasypiać. Wysokie czoło, zmęczony głos, śmiech, który słyszałam tylko w telefonie. Tylko ja wiedziałam, jak naprawdę się śmieje. To mi wystarczało. Na początku. Każdego dnia powtarzał, że mnie kocha, a ja łapałam te słowa jak okruchy, bo byłam głodna bycia ważną. Potem wracał do niej. Do dzieci. Do życia, w którym byłam tylko wieczornym cieniem. Mówił, że jeszcze chwilę, jeszcze tylko „ten jeden raz” musi wybrać rodzinę. A ja siedziałam w pustym mieszkaniu, licząc minuty do kolejnej wiadomości.

Czułam się jak panna nikt

Wieczorem zadzwoniłam do Tomka. Głos mi drżał, choć starałam się brzmieć spokojnie. Siedziałam na kanapie, wpatrzona w ekran telefonu. Wiedziałam, że jeśli nie powiem tego teraz, nigdy nie znajdę odwagi.

– Tomek, musimy pogadać. Tak normalnie, nie tylko o pogodzie albo twoich dzieciach.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Wiem – odpowiedział cicho. – Przepraszam, dzisiaj późno wróciłem… Dzieci zasnęły dopiero przed chwilą.

Zacisnęłam palce na słuchawce.

– Nie o to chodzi – zaczęłam spokojnie, choć czułam, jak ściska mnie w gardle. – Ja już tak nie umiem. Nie mogę być tylko wieczorną rozmową. Czuję się… nikim.

Usłyszałam jego westchnienie.

– Renata, proszę… To nie jest takie proste, jak ci się wydaje. Gdyby to było tylko ode mnie zależne…

– Ale nigdy nie jest – przerwałam. – Zawsze jest coś: dzieci, dom, ona. A ja?

Mleczna cisza. Miałam wrażenie, że słyszę jego oddech.

– Myślisz, że mnie to nie boli? – zapytał w końcu. – Każdego dnia się z tym męczę. Gdybyś wiedziała…

Prychnęłam, bo ile razy już to słyszałam?

– To zostaw ją albo mnie. Zrób coś wreszcie, Tomek. Nie można wiecznie żyć na pół gwizdka.

Milczał długo, a ja poczułam się, jakbym mówiła do ściany.

– Chciałbym, ale nie mogę. Nie teraz. Muszę być przy dzieciach, rozumiesz? – jego głos był zrezygnowany.

Rozłączyłam się pierwsza, nawet się nie żegnając. Oparłam głowę o ścianę. Znowu to samo. Wciąż wszystko było ważniejsze ode mnie, a ja siedziałam w emocjonalnym więzieniu, które sama sobie zbudowałam.

Nie umiałam bez niego żyć

Przez cały tydzień obserwowałam jego życie z dystansu, którego nienawidziłam. Tomek wyjechał z rodziną w góry. Jego konto pękało w szwach od zdjęć – dzieci na sankach, Aneta w czapce z pomponem, radosne miny, ślady butów w śniegu. Uśmiechali się tak, jakby nikt z nich nie miał żadnych tajemnic. Wieczorami dostawałam od niego wiadomości, których nie potrafiłam już czytać bez bólu. „Dziś było cudnie. Szymek nie chciał wracać z górki. Myślałem o tobie, cały czas. Chciałbym, żebyś tu była”. Odpisałam mu dopiero po godzinie, choć każda komórka ciała krzyczała, żeby w ogóle nie odpisywać.

– Nie rób mi tego, Tomek. Proszę cię, przestań pisać, jeśli nie chcesz być ze mną naprawdę.

Przez dłuższą chwilę nie było żadnej odpowiedzi. Potem:

– Przepraszam. Po prostu tęsknię.

Przewróciłam się na drugi bok, wpatrzona w sufit. On tam żyje. Ja tu tylko wegetuję. Każde jego słowo boli bardziej niż milczenie. Następnego dnia poszłam do Marty, mojej przyjaciółki. Była jedyną osobą, która znała całą prawdę.

– Musisz to zakończyć, Renata – powiedziała prosto, jakby nie widziała mojego drżenia rąk. – To nie jest miłość, to jakaś samo destrukcja.

– Wiem, tylko… nie umiem.

Przez chwilę patrzyła na mnie z żalem.

– On nigdy nie zostawi rodziny.

Patrzyłam na jej twarz i nagle zrozumiałam, że ma rację. Ale przecież nie umiałam już oddychać bez niego.

Zrobiło mi się niedobrze

Wytrzymałam jeszcze dwa dni. Potem spakowałam się w pośpiechu i pojechałam do miasta, w którym Tomek odpoczywał z rodziną. Nie powiedziałam mu nic. Siedziałam w kawiarni naprzeciwko parku i obserwowałam ludzi – to miało mnie uspokoić, ale tylko pogłębiało niepokój. Serce waliło mi jak szalone, dłoń ślizgała się po filiżance. Zobaczyłam ich przypadkiem, gdy wychodzili z supermarketu. Tomek niósł córkę na barana, śmiał się, Aneta trzymała za rękę Szymka. Wyglądali na szczęśliwych – prawdziwa rodzina, żadnych cieni, żadnych niedomówień.

Zamknęłam oczy. To nie jest człowiek w rozterce. To nie jest ktoś, kto cierpi, będąc z nią. To jest jego życie. Ja jestem tylko... jakimś cholernym przerywnikiem. Było mi niedobrze od własnych myśli, od tej mieszanki żalu i wstydu, że chciałam to wszystko zepsuć. Pod wieczór napisałam do niego, żeby się spotkać. Przyszedł na parking za sklepem, nerwowo rozglądając się wokół.

– Co ty tu robisz?! Po co tu przyjechałaś? – szepnął, patrząc na mnie jak na kogoś obcego.

– To wszystko kłamstwo. Nigdy nie zamierzałeś odejść. Chciałam to po prostu zobaczyć na własne oczy.

Poczerwieniał, spuścił wzrok.

– Nie tutaj. Błagam, nie teraz…

– Wiesz, co najbardziej mnie boli? – zapytałam cicho. – Że wciąż udajesz przede mną, jakbyś był jakąś cholerną ofiarą.

Chciał coś powiedzieć, ale nie pozwoliłam mu. Odwróciłam się i odeszłam szybkim krokiem. Czułam, że nie mogę już dłużej udawać tej, która czeka.

Poczułam pustkę i ulgę naraz

Nie pamiętam, jak wróciłam do domu. Wszystko było rozmazane – światła ulic, tramwajowe przystanki, mijane twarze. Przez kolejne dni nie byłam sobą. Nie jadłam, nie pracowałam. W gapieniu się w ścianę byłam mistrzynią. Telefon dzwonił, wiadomości przychodziły jedna za drugą. Ignorowałam je, jakbym mogła w ten sposób wymazać Tomka ze swojego życia. W końcu zadzwonił. Zignorowałam pierwsze trzy połączenia, za czwartym odebrałam, nie mówiąc ani słowa.

– Renata, proszę, nie rób mi tego – usłyszałam jego zmęczony głos. – Zwariuję bez ciebie. Musisz mi dać jeszcze trochę czasu. Tylko o tyle proszę.

Wzięłam głęboki wdech, choć czułam, jak wszystko we mnie się buntuje.

– Ile jeszcze, Tomek? Kolejne tygodnie? Miesiące? Chcesz, żebym już na zawsze była uwiązana tymi wszystkimi emocjami?

Cisza po drugiej stronie była dłuższa niż zwykle.

– Nie mów tak… Wiesz, że to nieprawda.

– To co jest prawdą? – zadrżał mi głos. – Chcesz mnie? Rzuć wszystko. Teraz. Albo nigdy więcej się nie odzywaj.

– Nie umiem tak… Ale nie chcę cię stracić…

Poczułam, jak ogarnia mnie fala złości.

– Więc wybieraj. Albo ja, albo twoje wygodne życie.

Nie odpowiedział. Rozłączył się, a ja siedziałam w ciszy, czując w środku pustkę i coś w rodzaju ulgi.

Byłam tylko jego ucieczką

Marta przyszła bez zapowiedzi. Zadzwoniła domofonem i nawet nie czekała, aż coś powiem. Otworzyłam jej drzwi w dresie, nieumyta, z nieuczesanymi włosami. Spojrzała na mnie i od razu westchnęła.

– Wyglądasz jak po wojnie.

Usiadłyśmy w kuchni. Zrobiłam herbatę, ale zapomniałam jej dosłodzić. Marta obserwowała mnie uważnie, aż w końcu nie wytrzymała.

– Odezwał się?

Skinęłam tylko głową.

– I co?

– Nic. Znowu nic – odpowiedziałam cicho. – Jak zawsze.

Marta oparła łokcie o stół.

– Renata, on cię nie kocha. On tobą manipulował, ale zawsze potem wracał do żony.

Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać.

– Nie mów tak. On płakał, błagał…

– Bo bał się, że straci swój wentyl bezpieczeństwa – przerwała ostro. – Ty byłaś jego ucieczką. Niczym więcej.

Zacisnęłam dłonie na kubku.

– Chciałam być dla kogoś ważna. Nawet jeśli tylko w nocy. Nawet jeśli w ukryciu.

Marta spuściła głos.

– Ale przestań się na to godzić. On nie odejdzie od niej. Nigdy. I dobrze o tym wiesz.

Siedziałyśmy w ciszy. Po raz pierwszy nie próbowałam go bronić. W głowie układały mi się obrazy: parking, dzieci na sankach, jego szept. Wszystko nagle stało się jasne i obrzydliwie proste.

– Byłam tylko dodatkiem do jego życia – powiedziałam w końcu.

– I właśnie teraz przestałaś nim być – odpowiedziała spokojnie Marta.

Renata, 36 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: