Kiedy mama odeszła pięć lat temu, czułam, że cały nasz świat się zawalił. Bałam się, że tata popadnie w głęboką depresję, bo przecież byli ze sobą ponad pół wieku. To była taka miłość, której wszyscy im zazdrościli. Tata zawsze mówił, że bez mamy nie umiałby nawet zagotować wody na herbatę, a kiedy wracał z zakupów bez niej, wydawał się zagubiony jak dziecko. Przez pierwsze miesiące po pogrzebie właściwie nie rozmawiał, tylko siedział w fotelu i patrzył w okno. Dlatego przewróciłam swoje życie do góry nogami – codziennie po pracy zaglądałam do niego, czasem tylko na chwilę.
WIDEO…
Gotowałam mu obiad, sprzątałam, czasem razem oglądaliśmy telewizję, chociaż on i tak głównie wpatrywał się w pustkę. Wiedziałam, że to dla niego bardzo trudny czas. Chciałam być przy nim, choć bywały dni, gdy byłam zmęczona własnymi sprawami – dzieci, wnuki, praca. Ale przecież to był mój tata. Marek, mój młodszy brat, pomagał mniej, bo mieszka w innym mieście i ma własne życie rodzinne, ale zawsze dzwonił i pytał, jak tata się trzyma.
Nowa znajoma, nowy tata?
Po dwóch latach od śmierci mamy zaczęłam zauważać, że tata powoli wraca do siebie. Wychodził na spacery, zaczął odwiedzać znajomych z sąsiedztwa. Kiedy któregoś dnia usłyszałam, że wybiera się do fryzjera, pomyślałam, że może wziął się za siebie, żeby nie popaść w apatię. Ale nie spodziewałam się, że za tym wszystkim stoi nowa osoba. Pierwszy raz o Sylwii usłyszałam, kiedy tata wspomniał, że idzie „na kawę do koleżanki”. Zdziwiłam się, bo tata nigdy nie miał koleżanek – tylko sąsiadki, które traktował raczej jak rodzinę. Gdy zapytałam, kto to, odpowiedział krótko:
– To taka znajoma, pomaga mi trochę, jak muszę coś załatwić w mieście.
Nie dopytywałam, bo uznałam, że może rzeczywiście ktoś go wyciąga z domu i to dobrze. Ale dwa tygodnie później tata zadzwonił z pytaniem, czy może przyprowadzić Sylwię na niedzielny obiad. Byłam zaskoczona, ale nie chciałam robić mu przykrości. Pomyślałam: niech poznam, kim jest ta tajemnicza kobieta. Niedziela. Przygotowałam najlepszy rosół, tata zawsze go lubił. Przyszli punktualnie. Sylwia miała około czterdzieści lat, może więcej, ale wyglądała bardzo młodo, była energiczna, głośno się śmiała. Usiadła przy stole, rozmawiała z tatą tak swobodnie, jakby znali się całe życie. On promieniał, żartował, opowiadał anegdoty. Przez chwilę poczułam ulgę – może właśnie tego potrzebuje? Ale z każdą minutą widziałam, jak bardzo tata się zmienił. Ubierał się modniej, zaczął używać perfum, nawet telefon wymienił na nowego smartfona, bo „Sylwia mu doradziła”.
– Tato, wszystko w porządku? – spytałam po obiedzie, kiedy Sylwia poszła do łazienki. – Grażynko, wreszcie czuję się młodo – odpowiedział z rozbrajającym uśmiechem.
Brat, kiedy mu o wszystkim opowiedziałam, tylko się roześmiał.
– Niech stary się rozerwie, niech sobie pozwoli na trochę luzu – stwierdził Marek. – Przecież nie będzie się żenił, a może mu się trochę rozjaśni w głowie.
Nie byłam taka spokojna. Coś mnie niepokoiło. Czułam, że Sylwia nie jest przypadkowa. Ale starałam się nie wtrącać, nie chciałam być „tą złą córką”.
Pieniądze zaczęły znikać
Zmiany były powolne, ale wyraźne. Najpierw tata przestał zostawiać mi kopertę z pieniędzmi na rachunki. Zawsze miał ją na lodówce, byłam do tego przyzwyczajona. Kiedy spytałam, odpowiedział, że „Sylwia już wszystko ogarnęła”. Zauważyłam też, że tata kupuje sobie i Sylwii coraz droższe rzeczy. Nowe koszule, zegarek, złoty łańcuszek dla niej, torebki, perfumy. Kiedyś był bardzo oszczędny, pamiętam, jak przez całe dzieciństwo narzekał, że wszystko jest za drogie. Teraz – jakby pieniądze nie miały już dla niego znaczenia. Sylwia coraz częściej pojawiała się w jego domu. Robiła zakupy, gotowała, organizowała wyjścia do restauracji. W internecie chwaliła się zdjęciami z weekendów w drogich hotelach, zawsze z podpisem „najlepszy czas z najwspanialszym mężczyzną”. Tata płacił za wszystko. Próbowałam z nim o tym rozmawiać, ale zawsze ucinał temat:
– Grażyna, to moje pieniądze, mogę z nimi robić, co chcę. Całe życie oszczędzałem, teraz chcę trochę pożyć.
Nie chciałam, żeby myślał, że liczę na jego majątek. Ale coraz częściej zastanawiałam się, czy to wszystko jest normalne.
Jedno odkrycie zmieniło wszystko
Pewnego dnia musiałam znaleźć stare rachunki za prąd. Tata poprosił, żebym sprawdziła, czy dostawca nie zawyżył opłat. Szukając w szufladzie jego biurka, natknęłam się na teczkę z dokumentami od notariusza. Z ciekawości zajrzałam do środka i zamarłam. Przedwstępna umowa sprzedaży naszej rodzinnej działki na Mazurach. Działki, którą rodzice kupili zaraz po ślubie, gdzie spędzaliśmy każde wakacje, gdzie uczyłam się pływać i zbierać grzyby. Umowa była już podpisana, a w środku leżał także wyciąg bankowy. Tata przelał ogromną sumę na konto Sylwii. W tytule przelewu czytałam: „Na wymarzone auto dla mojego kwiatuszka”. Poczułam, jak robi mi się słabo. Zeszłam do kuchni, trzymając dokumenty w ręku. Tata oglądał telewizję.
– Co to jest? – zapytałam, pokazując mu umowę.
Spojrzał na mnie z chłodną obojętnością, jakiej nigdy u niego nie widziałam.
– Nie masz prawa grzebać w moich rzeczach.
– Sprzedajesz naszą działkę? Tę, na którą jeździliśmy z mamą? Żeby kupić samochód dla tej Sylwii?
– Nie mów tak o niej! To moja sprawa. Działka jest moja, mogę z nią zrobić, co chcę.
Pierwszy raz poczułam, że mój tata nie jest już tym samym człowiekiem. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Cała się trzęsłam.
Groził nam wydziedziczeniem
Zadzwoniłam do Marka. Był wściekły, kiedy mu wszystko opowiedziałam. Ustaliliśmy, że musimy z ojcem poważnie porozmawiać. W niedzielę, przy rodzinnym obiedzie. Mieliśmy nadzieję, że uda się spokojnie wyjaśnić sytuację, przekonać tatę, że Sylwia jest z nim dla pieniędzy. Nie sądziłam, że ta rozmowa tak bardzo wszystko pogorszy. W niedzielę przyszłam wcześniej. Brat z żoną i dziećmi pojawili się chwilę później. Sylwia już była, siedziała w salonie, popijała kawę i zerkała w telefon. Marek zaczął rozmowę spokojnie:
– Tato, musimy pogadać o działce na Mazurach. Dlaczego ją sprzedajesz? Przecież to dla nas ważne miejsce.
Ojciec odłożył widelec, spojrzał na nas z gniewem.
– Wiedziałem, że chodzi wam tylko o pieniądze! Czekacie, aż umrę!
– Tato, martwimy się o ciebie – próbowałam tłumaczyć, ale on już był nie do zatrzymania. – Sylwia nie jest obca, daje mi szczęście! Wy jesteście zazdrośni i chciwi!
Sylwia siedziała obok, z dumnym uśmiechem, bawiąc się nowym złotym łańcuszkiem. Brat w końcu nie wytrzymał:
– Jest z tobą dla kasy. Nie widzisz tego?
– Wyjdźcie z mojego domu! – krzyknął tata. – Jeśli jeszcze raz się wtrącicie, to was wydziedziczę!
Wyszliśmy z domu w milczeniu. Po raz pierwszy nie potrafiłam znaleźć słów.
Pęknięć już nic nie sklei
Mijały tygodnie. Ojciec nie odbierał telefonów ode mnie ani od Marka. Próbowałam pisać, zostawiałam liściki w skrzynce, nawet prosiłam sąsiadkę, by sprawdziła, czy wszystko z nim w porządku. Zawsze dostawałam tę samą odpowiedź – tata nie chce z nikim rozmawiać. W tym czasie Sylwia coraz częściej chwaliła się nowymi prezentami. Na jej profilu pojawiły się zdjęcia nowego auta, wyjazdów do SPA, a nawet pierścionka z brylantem. Z każdym kolejnym zdjęciem miałam poczucie, że tracę ojca coraz bardziej.
Marek próbował rozmawiać z prawnikiem – czy możemy coś zrobić, czy ojciec może nas rzeczywiście wydziedziczyć. Okazało się, że to bardzo trudne, jeśli tata podejmie taką decyzję. Zastanawialiśmy się nawet, czy nie porozmawiać z Sylwią, ale baliśmy się, że to jeszcze bardziej wszystko popsuje. Widziałam, jak brat się denerwuje, jak z żoną rozmawiają o tym godzinami. Jego dzieci pytały, dlaczego dziadek już nie przyjeżdża. Czułam się zupełnie bezradna. Z jednej strony chciałam walczyć o ojca, z drugiej – miałam wrażenie, że to już nie ma sensu. On był jak zaczarowany, zakochany nastolatek. Wszystko, co zbudowaliśmy przez lata, rozpadło się w kilka miesięcy.
Nie chciałam go stracić
Po kilku tygodniach postanowiłam spróbować jeszcze raz. Pojechałam do taty bez zapowiedzi. Wiedziałam, że Sylwia wyjechała do sanatorium, więc był sam. Był zaskoczony, kiedy mnie zobaczył, ale wpuścił do środka.
– Przyszłam, bo się martwię – powiedziałam cicho. – Nie chcę się z tobą kłócić.
Usiadł naprzeciwko mnie, długo milczał. W końcu powiedział:
– Grażyna, ja wiem, że wy z Markiem myślicie, że Sylwia jest ze mną dla pieniędzy. Może trochę masz racji. Ale wiesz co? Przez całe życie miałem być odpowiedzialny, oszczędny, wszystko dla rodziny. Teraz chcę mieć trochę radości z żyia, nawet jeśli to trwa tylko chwilę. Złapałam go za rękę. Nie wiedziałam już, czy mam się z nim kłócić, czy po prostu przyjąć to, co mówi.
– Tato, zawsze będziesz moim ojcem, ale nie chcę cię stracić przez jakieś pieniądze.
Popatrzył na mnie długo, jakby zastanawiał się, czy może mi zaufać. W końcu tylko westchnął.
– Muszę to sobie wszystko przemyśleć.
Wyszłam stamtąd z ciężarem na sercu. Wiedziałam, że nie przekonam go od razu, ale może choć trochę mu przemówiłam do rozsądku?
Rodziny nie kupisz, serca nie zmusisz
Od tej rozmowy minęły dwa miesiące. Kontakt z tatą jest sporadyczny – raz na kilka tygodni odbierze telefon, powie, że wszystko w porządku, ale nie chce rozmawiać o Sylwii ani o pieniądzach. Działka została sprzedana, auto kupione. Sylwia wciąż jest obecna w jego życiu, choć czasem mam wrażenie, że już nie tak intensywnie jak wcześniej. Z Markiem rzadziej rozmawiamy o ojcu. Każde z nas musi sobie z tym radzić na swój sposób. Ja staram się pamiętać o tym, jakim był wcześniej – ciepłym, troskliwym, oddanym rodzinie. Wiem, że wciąż gdzieś tam jest mój tata. Może kiedyś do nas wróci, a może już zawsze będzie żył swoim nowym życiem. Czasem płaczę, czasem się złoszczę, czasem próbuję się z tym pogodzić. Ale jedno wiem na pewno – rodziny nie da się kupić ani sprzedać. A serca nie da się zmusić do rozsądku, nawet jeśli bardzo by się chciało.
Grażyna, 52 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Gdy znalazłam 2 bilety do Paryża, już pakowałam się nad Sekwanę. Niestety dostałam rozczarowanie większe niż wieża Eiffla”
- „Mieliśmy wyremontować sobie wspólne gniazdko na starość. Dopiero u notariusza odkryłem, jak kończy się bycie dobrym facetem”
- „Teściowa zjechała moje ciasto ze śliwkami, więc odgryzłam się bez litości. Dopiero szwagier zdradził, czemu się wściekła”
