„Myślałam, że umówiłam się na randkę z facetem z moich marzeń. Już po kwadransie wiedziałam, że wpakowałam się w bagno”

Od dłuższego czasu miałam wrażenie, że utknęłam w martwym punkcie. Moje własne życie osobiste przypominało pusty, nieurządzony pokój, w którym echo odbijało się od szarych ścian. Z tego powodu, za namową mojej najlepszej przyjaciółki, założyłam profil w aplikacji randkowej.

Szukałam partnera

Klaudia od zawsze powtarzała, że jestem zbyt surowa w ocenianiu ludzi. Zwracałam uwagę na detale, bo tego wymagała moja praca, ale według niej przenosiłam to również na relacje. Uważała, że powinnam dać szansę komuś, kto na pierwszy rzut oka może nie pasować do mojej wizji idealnego partnera.

Tłumaczyła mi, że prawdziwe życie to nie jest wyreżyserowany plan zdjęciowy, a ja powinnam wreszcie obniżyć swoje oczekiwania, jeśli nie chcę reszty życia spędzić samotnie w towarzystwie próbników tapet. Wzięłam sobie jej słowa do serca. Być może faktycznie zamykałam się na ludzi?

Kiedy natrafiłam na profil Adriana, poczułam cichą nadzieję. Na zdjęciach prezentował się znakomicie. W jego spojrzeniu kryła się pewność siebie połączona z intrygującym ciepłem. Inne fotografie ukazywały go w nieco bardziej luźnych sytuacjach – w białej koszuli na tle górskiego krajobrazu, zawsze schludnego, uśmiechniętego i zadbanego.

Nasza wymiana wiadomości trwała dwa tygodnie. Pisał poprawną polszczyzną, zadawał trafne pytania, wydawał się szczerze zainteresowany moim życiem zawodowym i pasjami. Był elokwentny. Umówiliśmy się na niedzielne popołudnie w cichej herbaciarni w centrum miasta.

Wpadł mi w oko

Ten sam tydzień w pracy był dla mnie niezwykle trudny. Zmagałam się ze zleceniem, które wysysało ze mnie resztki energii. Przed niedzielnym spotkaniem z Adrianem postanowiłam jednak odsunąć myśli o pracy na boczny tor. Spędziłam przed lustrem dłuższą chwilę. Wybrałam prostą, ale elegancką sukienkę, ułożyłam włosy i zrobiłam makijaż. Uważam, że to, jak prezentujemy się na pierwszym spotkaniu, jest wyrazem naszego szacunku do drugiej osoby.

Do herbaciarni dotarłam pięć minut przed czasem. Usiadłam przy stoliku w rogu, z którego miałam doskonały widok na przeszklone drzwi wejściowe. Zamówiłam dzbanek zielonej herbaty i zaczęłam czekać.

Po piętnastu minutach sprawdziłam telefon. Żadnej wiadomości. Pomyślałam, że może utknął w korku, choć w niedzielne popołudnie ulice były niemal puste. Minęło dwadzieścia pięć minut. Zaczęłam odczuwać dyskomfort. Kiedy zegar wskazał, że spóźnia się już ponad pół godziny, napisałam krótką wiadomość z pytaniem, czy wszystko u niego w porządku. Odpisał po chwili, twierdząc, że szuka miejsca parkingowego i zaraz będzie.

Spóźnił się

Siedziałam tam, wpatrując się w stygnącą herbatę, a w mojej głowie toczyła się walka. Moja intuicja podpowiadała mi, żeby po prostu wstać, zapłacić rachunek i wyjść. To był brak punktualności przekraczający granice dobrego smaku. Jednak w uszach znów usłyszałam głos Klaudii: „Zawsze tak szybko rezygnujesz. Daj mu szansę, może naprawdę ma pecha z tym parkowaniem”. Wzięłam głęboki oddech i postanowiłam zaczekać jeszcze dziesięć minut.

Kiedy drzwi herbaciarni w końcu się otworzyły, mój wzrok odruchowo powędrował w tamtą stronę. Szukałam mężczyzny w garniturze albo chociaż w dobrze skrojonej koszuli, którego twarz znałam ze zdjęć. Zamiast tego do środka wszedł chłopak, który wyglądał, jakby przed chwilą zszedł z kanapy po całodniowym maratonie oglądania seriali.

Miał na sobie szare, wypchane na kolanach dresy. Jego bawełniana koszulka była pognieciona, a na jej środku widniała wyblakła grafika. Na nogach miał sportowe buty, które z pewnością od miesięcy nie widziały szczotki ani pralki. Jego włosy żyły własnym życiem, jakby w ogóle nie użył grzebienia. Przez ułamek sekundy miałam nadzieję, że to jakiś przypadkowy klient. Jednak on rozejrzał się po sali, wyciągnął telefon, spojrzał na ekran, a potem przeniósł wzrok na mnie. Uśmiechnął się krzywo i ruszył wolnym krokiem w stronę mojego stolika.

Zamurowało mnie

Różnica między wizerunkiem, który kreował w sieci, a rzeczywistością była tak drastyczna, że przez moment zastanawiałam się, czy to nie jest jakiś okrutny żart. Opadł ciężko na krzesło naprzeciwko mnie, kompletnie ignorując fakt, że spóźnił się czterdzieści minut. Nie usłyszałam słowa przepraszam, nie zobaczyłam zakłopotania.

– Trochę ciężko tu z parkowaniem – rzucił zamiast powitania, rozglądając się po eleganckim wnętrzu herbaciarni z nieskrywanym grymasem. – Sztywno tu trochę, nie uważasz?

– Dzień dobry – odpowiedziałam chłodno, starając się opanować emocje. – Czekałam na ciebie prawie czterdzieści minut. Zaczynałam się martwić.

– Oj tam, przesadzasz. Przecież napisałem, że szukam miejsca – wzruszył ramionami. Spojrzał na moją sukienkę, a potem na moją twarz. Zauważyłam, jak w jego oczach pojawia się dziwny, oceniający błysk. – Ty tak zawsze się stroisz na zwykłą kawę?

Zatkało mnie. Zamiast wytłumaczyć się ze swojego wyglądu, postanowił zaatakować mój.

– Przepraszam, ale uważam, że spotkanie z drugą osobą wymaga odrobiny zaangażowania. Twoje zdjęcia w aplikacji sugerowały zupełnie inny styl – powiedziałam wprost, nie mając zamiaru udawać, że nie widzę problemu.

Czułam się oszukana

Adrian roześmiał się krótko, odchylając się na oparcie krzesła.

– Te zdjęcia są z wesela kuzyna, mają z pięć lat. Przecież nikt nie chodzi tak ubrany na co dzień. Myślałem, że jesteś normalną, wyluzowaną dziewczyną, ale widzę, że masz jakiś problem ze sobą.

– Ja mam problem?

– No pewnie – kontynuował z samozadowoleniem. – Przyszłaś tu wystrojona jak na bal, patrzysz na mnie z góry, bo założyłem wygodne ciuchy. To jest właśnie problem dzisiejszych kobiet. Macie zbyt wysokie wymagania. Naoglądacie się tych wyidealizowanych obrazków w internecie i myślicie, że facet będzie przed wami tańczył w smokingu.

Słuchałam jego wywodu z rosnącym niedowierzaniem. Próbował wmówić mi, że moja dbałość o siebie i oczekiwanie tego samego od dorosłego mężczyzny, to objaw przewrażliwienia i bycia roszczeniową. Przyszedł w brudnych butach, spóźniony, bez cienia refleksji, i uważał, że powinnam być zaszczycona jego obecnością. A kiedy okazało się, że nie jestem, postanowił obarczyć mnie winą. Próbował sprawić, bym poczuła się źle z tym, że mam standardy.

Po prostu wyszłam

Nie miałam ochoty kontynuować tej bezcelowej rozmowy. Nie zamierzałam rzucać oskarżeń ani wdawać się w dyskusję z kimś, kto i tak żył w swoim własnym, wygodnym świecie, w którym to inni zawsze byli winni.

– Wiesz co? – przerwałam mu w połowie kolejnego zdania o tym, jak to kobiety lecą tylko na wygląd. – Masz rację. Moje wymagania są wysokie. Oczekuję punktualności, szczerości i szacunku. Skoro uważasz, że to zbyt wiele, to znaczy, że po prostu tracimy tu swój czas.

Zanim zdążył odpowiedzieć, wstałam od stolika. Wyciągnęłam z torebki banknot i położyłam go obok mojego nietkniętego dzbanka z herbatą, by uregulować swój rachunek.

– Co ty robisz? – zapytał, w końcu zrzucając maskę wyluzowanego aroganta. W jego głosie zabrzmiało autentyczne zdziwienie. – Obrażasz się o byle co?

– Nie obrażam się – odpowiedziałam spokojnie, patrząc mu prosto w oczy z wyższością, na którą w pełni sobie zasłużył. – Po prostu nie zadowalam się bylejakością. Miłego popołudnia.

Wyszłam z kawiarni, słysząc za sobą jedynie ciche brzęczenie dzwoneczka nad drzwiami. Świeże powietrze uderzyło w moją twarz, przynosząc natychmiastowe orzeźwienie. Nigdy więcej nie pozwolę nikomu wmówić mi, że proszenie o szacunek, jakość i zaangażowanie to „zbyt wysokie wymagania”. Zarówno w pracy, jak i w życiu osobistym. Wróciłam do domu z uśmiechem na twarzy, świadoma własnej wartości jak nigdy dotąd.

Alicja, 31 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: