„Na walentynki dałam chłopakowi klucze do mieszkania. Liczyłam, że uwijemy sobie gniazdko miłości”

W lutym wszystko wydawało mi się bardziej intensywne. Mieszkanie, które przez lata było tylko moje, zaczęło nabierać innego znaczenia, odkąd Oskar coraz częściej zostawał na noc. Jego kubek stał obok mojego, szczoteczka nie była już samotna. Myślałam, że tak właśnie wygląda początek czegoś trwałego, nawet jeśli nikt jeszcze nie powiedział tego głośno.

To był ważny krok

Walentynki zaplanowałam z precyzją, której sama się po sobie nie spodziewałam. Wzięłam wolne wcześniej, żeby zdążyć posprzątać mieszkanie, choć i tak było czysto. Chodziło raczej o wrażenie kontroli, o poczucie, że ten dzień musi być inny. Wyjątkowy. W szufladzie komody leżało małe pudełko z czerwonym wnętrzem, a w nim klucze. Dorobiłam je tydzień wcześniej, stojąc w kolejce i powtarzając w myślach, że to nie jest przesada, tylko naturalny krok.

Dla mnie klucze były dowodem zaufania. Zgodą na bycie razem nie tylko wtedy, gdy jest miło i lekko, ale też wtedy, gdy dzień się rozsypie. Wyobrażałam sobie, że Oskar zrozumie to bez słów.

Przyszedł punktualnie, z lekkim uśmiechem i papierową torbą z drogerii.

– Nie wiedziałem, co kupić – rzucił na powitanie. – Wszystko dziś takie walentynkowe, aż męczące.

Zaśmiałam się, choć coś mnie ukłuło. Usiadł na kanapie, rozglądając się po mieszkaniu, jakby widział je pierwszy raz, mimo że spędzał tu ostatnio pół tygodnia.

Kolację zjedliśmy spokojnie. Opowiadał o zleceniu, które go irytowało, ja o kliencie, który zmieniał koncepcję co godzinę. Słuchałam go uważnie, ale w środku czułam narastające napięcie. W końcu sięgnęłam po pudełko.

– Mam coś dla ciebie – powiedziałam, podsuwając je w jego stronę.

Oskar uniósł brwi.

– O, brzmi poważnie.

Otworzył pudełko, spojrzał na klucze i parsknął cicho śmiechem.

– No proszę. Teraz już naprawdę będę tu mieszkał? – rzucił żartobliwie.

Uśmiechnęłam się automatycznie.

– Pomyślałam, że to… naturalne – odpowiedziałam ostrożnie.

Przez chwilę ważył klucze w dłoni, jakby sprawdzał ich ciężar.

– Przydadzą się – stwierdził w końcu. – Zawsze zapominam czegoś, jak wychodzę od ciebie rano.

Przyda się. To słowo zabrzmiało inaczej, niż sobie wyobrażałam. Czekałam na coś więcej. Na rozmowę. Na pytanie. Na choćby jedno zdanie o przyszłości. Nic nie padło. Oskar schował klucze do kieszeni i wrócił do tematu pracy, jakby właśnie dostał nowy długopis. Tłumaczyłam to sobie zmęczeniem. Jego stylem bycia. Tylko dlaczego czułam się tak, jakbym oddała coś bardzo ważnego, a nie dostała nic w zamian?

Zrobiłam mu miejsce

Od tamtych walentynek zaczęłam żyć tak, jakby coś zostało ustalone, nawet jeśli nigdy nie padło to na głos. Przestawiłam półki w łazience, robiąc miejsce na jego rzeczy, choć on sam niczego nie przyniósł. W kuchni kupiłam kawę, którą lubił, i jogurty, po które zawsze sięgał rano. Myślałam o tym jak o drobiazgach, cichych kompromisach, z których składa się wspólność.

Oskar pojawiał się nieregularnie. Czasem wpadał wieczorem bez zapowiedzi, rzucał plecak przy drzwiach i mówił:

– Dobrze, że jesteś. Musiałem zmienić otoczenie.

Innym razem znikał na kilka dni. Pisałam krótkie wiadomości, zwyczajne, bez nacisku. Odpowiadał lakonicznie, często po godzinach.

– Dużo pracy.
– Jestem poza miastem.
– Odezwę się jutro.

„Jutro” bywało pojęciem umownym. Kiedy wracał, zachowywał się tak, jakby nic się nie działo. Otwierał drzwi swoimi kluczami, jakby testował nową funkcję. Ja za każdym razem podrywałam się z kanapy, z absurdalną ulgą. Wieczorami siedziałam sama w mieszkaniu, które coraz bardziej przypominało scenografię pod czyjeś życie. Zaczęłam się zastanawiać, czy to ja przesadzam, czy może po prostu nie umiemy mówić tym samym językiem.

Brakowało mi jego obecności

Iwona przyszła któregoś dnia bez zapowiedzi. Usiadła przy stole, spojrzała na dodatkowy kubek.

– On tu mieszka? – zapytała wprost.

– No… ma klucze – odpowiedziałam, czując, jak się usztywniam.

– Kalina, klucze to nie decyzja – powiedziała spokojnie. – Decyzja to rozmowa.

Wzruszyłam ramionami.

– Daję mu czas.

Iwona patrzyła na mnie długo, jakby chciała coś powiedzieć, ale się powstrzymała.

Coraz częściej czułam się samotna we własnym domu. Jakby drzwi były otwarte tylko w jedną stronę. Zaczęłam łapać się na tym, że planuję dni pod jego możliwe pojawienie się. Że odkładam własne sprawy na później, na „jak Oskar przyjdzie”.

Klucze, które miały być symbolem bliskości, stały się cichym przypomnieniem, że ja jestem zawsze dostępna. On – tylko wtedy, gdy mu wygodnie.

Mieliśmy inną wizję związku

Rozmowę planowałam przez kilka dni. Układałam ją w głowie podczas jazdy tramwajem, pod prysznicem, nocami, kiedy nie mogłam zasnąć. Za każdym razem brzmiała sensownie i spokojnie. W rzeczywistości serce biło mi za szybko, kiedy Oskar usiadł naprzeciwko mnie przy kuchennym stole.

– Chciałabym pogadać – zaczęłam, obracając kubek w dłoniach.

– Coś się stało? – zapytał, unosząc wzrok znad telefonu.

Skinęłam głową.

– Zastanawiam się, dokąd my właściwie zmierzamy.

Westchnął cicho i odłożył telefon, jakby robił mi przysługę.

– Przecież jest dobrze, Kalina. Po co komplikować?

– Dla mnie to nie komplikowanie. Dałam ci klucze, bo myślałam, że to… krok w stronę wspólnego mieszkania.

Przez moment milczał. Potem uśmiechnął się nerwowo.

– Klina, ja nie lubię planować takich rzeczy. Wolę, jak wszystko dzieje się naturalnie.

– Co to znaczy „naturalnie”? – zapytałam ciszej, niż zamierzałam.

Wzruszył ramionami.

– Bez presji. Bez deklaracji. Ja potrzebuję przestrzeni.

Poczułam, jak coś we mnie opada.

– A ja potrzebuję wiedzieć, na czym stoję.

Spojrzał na mnie z lekkim zniecierpliwieniem.

– Czy naprawdę musimy to nazywać? Przecież nic się nie zmieniło.

Wstyd pojawił się nagle, nieproszony. Że siedzę tu i proszę o jasność, jakby była czymś nadmiarowym. Jakby moje potrzeby były fanaberią.

– Dla mnie się zmieniło – powiedziałam w końcu. – Ja zaczęłam żyć tak, jakbyśmy byli krok dalej.

Oskar odchylił się na krześle.

– Może za bardzo się rozpędziłaś.

Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać. Oskar wyszedł godzinę później, mówiąc, że musi „przewietrzyć głowę”. Zostałam sama z ciszą i pytaniem, którego bałam się zadać: czy ja w ogóle jestem w jego planach?

Byłam w szoku

Spotkałam Pawła zupełnie przypadkiem. Stałam w kolejce po kawę, myśląc o tym, że powinnam zadzwonić do Iwony, kiedy usłyszałam swoje imię.

– Kalina?

Odwróciłam się i zobaczyłam go z tym samym rozbrajającym uśmiechem, który miał Oskar, tylko mniej wyćwiczonym.

– Dawno się nie widzieliśmy – dodał. – Oskar coś wspominał, że macie ostatnio dużo na głowie.

Skinęłam głową, choć nie wiedziałam, co dokładnie miał na myśli. Usiedliśmy przy małym stoliku. Rozmowa była lekka, niegroźna, aż do momentu, gdy Paweł nachylił się i powiedział:

– A słyszałaś już o jego planach?

Serce przyspieszyło.

– Jakich planach?

– No… o wyjeździe. Mówił, że poważnie rozważa przeprowadzkę. Do Wrocławia, chyba. Tam ma kilka kontaktów, lepsze zlecenia.

Zamrugałam, próbując zyskać na czasie.

– Przeprowadzkę?

– No tak. Samemu łatwiej, wiesz. – Paweł uśmiechnął się przepraszająco. – Ale może już z tobą rozmawiał?

Nie rozmawiał. Ani słowem. Resztę spotkania pamiętam jak przez mgłę. Uśmiechałam się, odpowiadałam zdawkowo, a w środku wszystko się rozpadało. Kiedy wróciłam do mieszkania, usiadłam na podłodze w przedpokoju, opierając plecy o drzwi. Te same drzwi, do których klucze miał ktoś, kto planował życie gdzie indziej.

Nie chciał się przyznać

Zaczęłam analizować naszą relację wstecz. Wszystkie „zobaczymy”, „na razie jest dobrze”, „nie lubię się deklarować”. Wszystkie momenty, kiedy to ja dostosowywałam się bardziej. Wzór był aż nazbyt czytelny.

Wieczorem Oskar przyszedł jak gdyby nigdy nic.

– Coś jesteś cicha – zauważył, zdejmując buty.

– Spotkałam dziś Pawła – odpowiedziałam spokojnie.

Zatrzymał się w pół ruchu.

– Tak?

– Mówił o twoich planach wyjazdu.

Cisza, która zapadła, była gęsta i niewygodna. Oskar wzruszył ramionami.

– To luźne plany. Nic konkretnego.

Patrzyłam na niego i wiedziałam już, że to nieprawda. Że te „luźne plany” są znacznie bardziej realne niż wszystko, co kiedykolwiek obiecywał. Klucze przestały być symbolem. Stały się dowodem, że widział we mnie bezpieczne miejsce, nie partnerkę. I po raz pierwszy nie mogłam już tego zignorować.

Chciałam mieć jasność

Nie planowałam tej rozmowy. Zaczęłam ją spontanicznie późnym wieczorem, kiedy Oskar siedział na kanapie z laptopem, jakby był u siebie od zawsze. Stałam w drzwiach salonu i nagle zrozumiałam, że jeśli teraz nie zapytam wprost, już nigdy tego nie zrobię.

– Musimy pogadać. Teraz – powiedziałam.

Spojrzał na mnie z irytacją, ale zamknął komputer.

– O co chodzi?

– O klucze. O nas. O twoje plany – zaczęłam szybko, bo bałam się, że zabraknie mi odwagi. – Czy ty w ogóle kiedykolwiek planowałeś się tu wprowadzić?

Milczał dłużej, niż powinien. A potem westchnął, jakby to wszystko było dla niego uciążliwe.

– Kalina… ja nigdy tak na to nie patrzyłem.

– To jak? – zapytałam cicho.

– Klucze były po prostu wygodne. Nic więcej. Dobrze było mieć miejsce, gdzie mogę wpaść, odpocząć. Nie traktowałem tego jako deklaracji.

– A ja traktowałam – odpowiedziałam. – Dla mnie to było zaproszenie do wspólnego życia. Do bycia razem naprawdę.

Wzruszył ramionami.

– Może za bardzo się wkręciłaś w naszą relację.

Wtedy coś we mnie pękło. Po prostu zrozumiałam, że przez dwa lata chciałam czegoś za nas dwoje. Że budowałam przyszłość w miejscu, które dla niego było tylko przystankiem.

– Oddaj mi je – powiedziałam spokojnie.

Spojrzał na mnie.

– Naprawdę robisz z tego dramat.

– Nie. Kończę go.

Wstał, wyjął klucze z kieszeni i położył obok. Bez słowa. Kiedy wyszedł, zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami. Mieszkanie znów było tylko moje. Tak bardzo nie takie, jakie sobie wyobrażałam. Nie poczułam ulgi. Tylko żal i złość na samą siebie.

Kalina, 29 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: