„Na walentynki mąż dał mi bukiet róż. Najpierw się ucieszyłam, ale gdy zabrał połowę kwiatów, byłam w szoku”

Moje życie z Aleksem z zewnątrz wyglądało na poukładane. Stałe godziny, wspólne plany, brak głośnych kłótni. A jednak od dawna czułam w sobie napięcie, którego nie potrafiłam nazwać. Jakby między mną a nim zawsze stało coś jeszcze. Tłumaczyłam to sobie dojrzałością, rozsądkiem, koniecznością kompromisów. Wmawiałam sobie, że nie powinnam rywalizować z jego matką, choć zmęczenie ciągłym „rozumieniem wszystkiego” narastało z każdym dniem.

Poczułam się zawiedziona

Wrócił tego dnia wcześniej niż zwykle. Usłyszałam klucz w drzwiach i ten charakterystyczny szelest. Brzmiało to tak, jakby niósł coś nieporęcznego. Kiedy wszedł do salonu, w rękach trzymał ogromny bukiet. Kolory były intensywne, świeże, aż za bardzo jak na naszą szarą codzienność.

– To dla mnie? – zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Uśmiechnął się lekko, jakby to było oczywiste.

– Pomyślałem, że sprawię ci niespodziankę.

Przez krótką chwilę poczułam coś, czego dawno nie czułam. Ciepło i nadzieję. Pomyślałam, że może wreszcie mnie dostrzegł, że to jeden z tych momentów, które coś zmieniają. Wzięłam wazon, nalałam wody, ustawiłam go na stole. Aleks stał obok, milczący, skupiony. I wtedy sięgnął po drugi, mniejszy wazon.

– Wiesz… – zaczął, rozdzielając bukiet na dwie równe części – mama bardzo lubi takie kwiaty. Pomyślałem, że sprawiedliwie będzie podzielić.

Zamarłam z jedną łodygą w dłoni.

– Sprawiedliwie? – powtórzyłam cicho.

– No tak. Dla ciebie i dla niej – odpowiedział naturalnie, jakby mówił o czymś zupełnie oczywistym.

Poczułam się zawiedziona. Nie było krzyku, nie było łez. Było tylko to dziwne uczucie wstydu, że przez chwilę uwierzyłam, że ten gest był tylko dla mnie. Patrzyłam, jak układa kwiaty z taką samą starannością w obu wazonach. Równo, symetrycznie, bez chwili zawahania.

– Ładne, prawda? – zapytał, odsuwając się krok w tył.

Skinęłam głową, choć gardło miałam ściśnięte.

– Bardzo.

Postawił jeden wazon bliżej mnie, drugi odsunął na bok, jakby już wiedział, że jutro zabierze go ze sobą. Wtedy dotarło do mnie, że to nie o kwiaty chodziło, tylko o moje miejsce w tej rodzinie. O to, że nawet w geście, który miał być czuły, coś zostało mi odebrane. Uśmiechnęłam się, bo tak było łatwiej. A w środku coś zaczęło pękać, cicho, bez świadków.

Układ, którego nie chciałam

Ten podział kwiatów otworzył we mnie drzwi do wspomnień, które dotąd starałam się zamykać na siłę. Nagle wszystko zaczęło układać się w jeden, spójny obraz. Każda decyzja, która miała być „nasza”, wcześniej lub później zahaczała o Elżbietę, moją teściową. Jej zdanie pojawiało się w rozmowach mimochodem, jakby od niechcenia, a jednak zawsze miało ostatnie słowo. Kiedy planowaliśmy urlop, Aleks marszczył brwi nad mapą.

– Mama mówiła, że o tej porze roku tam są tłumy – rzucał niby mimochodem.

Przy wyborze kanapy do salonu wzdychał ciężko.

– Dla mamy za niska. Jak przyjdzie, będzie jej niewygodnie.

Święta? Z góry ustalone. Weekend? Zależny od jej samopoczucia. Nawet drobne sprawy, jak kolor zasłon czy godzina obiadu sprowadzały się do tego, co „mama uważa za lepsze”.

– Przesadzasz – mówił, kiedy próbowałam delikatnie zaznaczyć, że chciałabym czasem decydować bez konsultacji. – Ona chce dobrze.

A ja chciałam tylko być partnerką, nie dodatkiem. Czułam się winna, że w ogóle te myśli przychodzą mi do głowy. Przecież nie robił nic jawnie złego. Nie krzyczał, nie poniżał, był obecny. Tylko że ta obecność zawsze miała jeszcze jeden cień. Cień jego matki.

Najbardziej bolały rodzinne spotkania. Siedziałam przy stole, słuchając ich rozmów i miałam wrażenie, że mówią wspólnym językiem, którego ja nie rozumiałam. Elżbieta poprawiała mu kołnierzyk, podsuwała dokładkę, a on pozwalał na to z tym samym spokojem, z jakim przyjmował moje gesty. Jakby oba były równorzędne. Wracaliśmy potem do domu w ciszy.

– Wszystko w porządku? – pytał.

– Tak – odpowiadałam automatycznie.

Ale we mnie narastało pytanie, którego bałam się wypowiedzieć: czy w tym układzie jest jeszcze miejsce dla mnie? Czy zawsze będę tylko tą trzecią, która próbuje nie przeszkadzać? Zmęczenie nie przyszło nagle. Sączyło się powoli, dzień po dniu, aż zaczęłam czuć, że znikam we własnym życiu.

Byłam zła i zrezygnowana

Nie planowałam tej rozmowy. Po prostu przyszła chwila, w której nie dało się już udawać, że wszystko jest w porządku. Siedzieliśmy w milczeniu w kuchni, między nami stały dwa wazony z kwiatami. Ta cisza była zbyt gęsta.

– Aleks… – zaczęłam ostrożnie. – Czy ty naprawdę nie widzisz w tym nic dziwnego?

Podniósł na mnie wzrok znad telefonu.

– W czym?

Wskazałam głową na stół.

– W tym. W tym, że wszystko zawsze jest „po równo”. Że nigdy nie jestem po prostu ja. Że nie jestem najważniejsza.

Westchnął, jakby rozmawiał z dzieckiem, które nie rozumie oczywistości.

– Daria, przesadzasz. To tylko kwiaty. Chciałem być fair.

– Właśnie o to chodzi – odpowiedziałam ciszej. – Ja nie chcę być traktowana fair. Chcę być ważna.

Zmarszczył brwi.

– Przecież jesteś. Gdybyś nie była, nie byłbym z tobą.

Te słowa powinny mnie uspokoić, a zamiast tego coś we mnie pękło mocniej.

– Zawsze, kiedy mówię, że coś mnie boli, ty to upraszczasz – ciągnęłam. – Albo tłumaczysz. Jakby moje uczucia były nieporozumieniem.

– Bo nie rozumiem, o co ci chodzi – odparł szczerze. – Mama to mama. Ty to ty. Nie ma tu żadnej rywalizacji.

Poczułam bezradność. Jak wytłumaczyć komuś, że brak granic też jest problemem? Że bycie „obok” boli bardziej niż jawne odrzucenie?

– Nie chcę z nikim konkurować – powiedziałam już prawie szeptem. – Chcę wiedzieć, że w twoim życiu jest takie miejsce, które jest tylko dla mnie.

Milczał chwilę, a potem wzruszył ramionami.

– Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.

I wtedy dotarło do mnie, że on naprawdę nie rozumie. Nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, że nigdy nie musiał. Moje słowa odbijały się od niego jak od ściany. Złość ustąpiła miejsca rezygnacji, a to było najgorsze. Wstałam od stołu, zostawiając go samego z tymi dwoma wazonami. Po raz pierwszy poczułam, że przestałam walczyć. A kiedy człowiek przestaje walczyć, coś w nim nieodwracalnie się zmienia.

Dla mnie to było za mało

Po tamtej rozmowie w mieszkaniu zrobiło się dziwnie cicho. Nie było napiętej atmosfery, raczej coś w rodzaju zawieszenia. Aleks zachowywał się normalnie, może nawet trochę milej niż zwykle. Jakby uznał, że temat został zamknięty. Ja natomiast czułam, że we mnie coś się zmieniło, choć jeszcze nie potrafiłam tego nazwać.

Zaczęłam uważniej obserwować drobiazgi. To, jak odbierał telefon od matki nawet w środku naszej rozmowy. Jak pytał mnie o zdanie, a potem i tak robił inaczej, bo „mama ma doświadczenie”. Jak mówił „my”, mając na myśli siebie i ją, a nie mnie. Wcześniej tłumaczyłam to sobie rozsądkiem. Teraz dostrzegłam w tym schemat.

Któregoś wieczoru siedziałam sama w salonie. Aleks był u Elżbiety, „na chwilę”. Ta chwila przeciągnęła się do późna. Patrzyłam na wazon z moją połową kwiatów. Kilka łodyg już opadło, woda zmętniała. Zdałam sobie sprawę, że dokładnie tak wyglądało moje miejsce w tej relacji. Byłam obecna, ale zawsze trochę z boku. Nigdy pierwsza, nigdy wyjątkowa.

Wtedy przyszła myśl, która mnie przestraszyła, ale jednocześnie przyniosła ulgę. Że ja już nie chcę walczyć o to, żeby być czyimś priorytetem. Że miłość, w której trzeba się dopominać o szczególne miejsce, przestaje mieć sens. Kiedy Aleks wrócił, spojrzał na mnie uważnie.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

Tym razem nie odpowiedziałam odruchowo. Zrozumiałam, że „w porządku” było kłamstwem, którym karmiłam nie tylko jego, ale przede wszystkim siebie. I że jeśli zostanę, nic się nie zmieni. Zawsze będzie „sprawiedliwie”. Zawsze po równo. A ja już wiedziałam, że dla mnie to znaczy: za mało. Nie powiedziałam nic. Ale w środku podjęłam decyzję, że przestanę sobie umniejszać, żeby komuś było miło.

Chcę być pierwszym wyborem

Zostałam sama w salonie, kiedy Aleks poszedł spać. Światło było przygaszone, a cisza miała w sobie coś ostatecznego. Podeszłam do stołu i spojrzałam na wazon. Moje kwiaty wyraźnie traciły świeżość. Kilka płatków opadło na blat, jakby same poddały się bez walki. Pomyślałam, że to dziwne, jak łatwo przeoczyć moment, w którym coś zaczyna więdnąć, jeśli bardzo chce się wierzyć, że jeszcze da się to uratować.

Nie płakałam. Było we mnie więcej spokoju niż smutku. Zrozumiałam, że to, co czuję, nie jest chwilowym żalem, ale jasnością. Przez lata próbowałam dopasować się do miejsca, które nigdy nie było dla mnie w pełni przeznaczone. Uczyłam się cierpliwości, wyrozumiałości, tłumienia własnych potrzeb. A jednak nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogę po prostu chcieć więcej.

Nie podjęłam tej nocy żadnych decyzji na głos. Nie było dramatycznych słów ani pakowania walizek. Było tylko ciche przyznanie się przed samą sobą, że miłość, w której trzeba ciągle stać obok, boli bardziej niż samotność. I że zasługuję na relację, w której nie muszę konkurować, dzielić gestów ani tłumaczyć, dlaczego chcę być pierwszym wyborem.

Zgasiłam światło i zanim zasnęłam, pomyślałam, że cokolwiek się wydarzy dalej, już nigdy nie zgodzę się na bycie „po równo”, jeśli oznacza to bycie mniej.

Daria, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: