„Podczas porządków zauważyłam brak rodzinnej biżuterii. Mąż gęsto się tłumaczył, ale na złodzieju czapka gore”

W którąś sobotę zaplanowałam generalne odświeżenie sypialni przed nadchodzącą wiosną. Promienie słońca wpadały przez okna salonu, bezlitośnie obnażając każdą drobinę kurzu, która nagromadziła się przez zimowe miesiące. Zamiast czuć przytłoczenie, poczułam przypływ energii.

Lubiłam sprzątać

Uwielbiałam ten stan – moment, w którym chaos zamienia się w porządek, a dom zaczyna pachnieć świeżością i czystością. Jestem kobietą, która ceni stabilizację. Moje życie było jak dobrze naoliwiona maszyna: praca w księgowości, dom, dorosła córka, która właśnie planowała swój ślub, i mąż Robert, z którym przeżyliśmy ćwierć wieku.

Robert tego dnia wyszedł rano na ryby. Rozumiałam to. Nawet cieszyłam się, że ma pasję, która pozwala mu odreagować stres. Dzięki temu miałam cały dom dla siebie. Włączyłam ulubioną playlistę i zabrałam się za sypialnię.

Segregowanie ubrań szło mi sprawnie, aż dotarłam do toaletki. W dolnej szufladzie, pod stertą szali i apaszek, trzymałam drewnianą szkatułkę. Nie było w niej milionów, ale znajdowały się tam rzeczy bezcenne sentymentalnie. Złoty łańcuszek od mamy, moje pierwsze kolczyki i pierścionek z rubinem po prababci Walerii. Miał być prezentem dla naszej córki Klaudii w dniu jej ślubu. Ślub miał się odbyć za cztery miesiące.

Chciałam tylko sprawdzić, czy nie wymaga czyszczenia u jubilera. Wyjęłam pudełeczko. Było dziwnie lekkie. Serce uderzyło mi mocniej, jeszcze zanim uchyliłam wieczko. Puste.

Wpadłam w panikę

Wysypałam całą zawartość szuflady na dywan. Przejrzałam każdą apaszkę, każdą parę rękawiczek. Nic. Pierścionek zniknął. Złodziej zabrałby wszystko. Ktoś, kto tu był, wiedział, czego szuka, albo wziął to, co wydawało się najłatwiejsze do spieniężenia bez wzbudzania podejrzeń.

Usiadłam na brzegu łóżka, czując, jak w gardle rośnie mi gula. Wtedy usłyszałam trzaśnięcie drzwiami wejściowymi. Robert wrócił. Wszedł do kuchni, nucąc pod nosem. Wyglądał na zrelaksowanego, co stało w jaskrawym kontraście do mojego stanu przedzawałowego. Weszłam do kuchni, trzymając w dłoni puste pudełeczko.

– Cześć, kochanie – rzucił, nie odwracając się od lodówki. – Ryby nie brały, ale pogoda piękna. Zrobić ci herbaty?

– Gdzie on jest? – zapytałam cicho, ale mój głos był napięty jak struna.

Robert odwrócił się powoli. Jego wzrok padł na moją dłoń. Na jego twarz wpłynął wyraz łagodnego zakłopotania.

– O, widzę, że wzięłaś się za porządki – powiedział, wycierając ręce w ścierkę. – Muszę ci coś wyjaśnić.

– Co wyjaśnić? To pierścionek dla Klaudii! Gdzie on jest?

Sprzedał pierścionek

Mąż westchnął ciężko i usiadł przy stole, wskazując mi krzesło naprzeciwko.

– Sprzedałem go – powiedział to tak prosto, jakby informował mnie, że kupił chleb.

Zaniemówiłam. Patrzyłam na niego, próbując przetworzyć te słowa.

– Sprzedałeś? – wydukałam. – Jak mogłeś? I dlaczego? Przecież nie przymieramy głodem! Mamy oszczędności, twoja premia…

– Posłuchaj – przerwał mi. – To była sytuacja wyjątkowa. Pamiętasz, jak wspominałem ci o tej nowej dziewczynie w dziale spedycji, Marzenie? Samotna matka, mąż zostawił ją z długami, komornik wszedł jej na pensję. Nie miała za co zapłacić czynszu, groziła jej eksmisja z dzieckiem.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. Robert zawsze miał miękkie serce, to była jedna z cech, za które go pokochałam. Ale sprzedaż rodzinnej pamiątki bez mojej wiedzy?

– I postanowiłeś być rycerzem na białym koniu, sprzedając moją pamiątkę rodzinną? Dlaczego nie powiedziałeś mi? Moglibyśmy pożyczyć jej z konta oszczędnościowego.

Nie mogłam uwierzyć

Robert spuścił wzrok.

– Wiem, wiem, źle zrobiłem, ale wstydziłem się. Ostatnio w firmie krucho z premiami, nie chciałem ruszać naszych oszczędności na wesele Klaudii. Pomyślałem, że ten pierścionek i tak leży w szufladzie, nikt go nie nosi… Chciałem pomóc koleżance w potrzebie. To był impuls. Odkupię go, obiecuję. Albo kupimy coś ładniejszego.

Jego tłumaczenie brzmiało szlachetnie, a jednocześnie zupełnie do niego nie pasowało. Robert był człowiekiem, który konsultował ze mną zakup nowej kosiarki. Decyzja o sprzedaży biżuterii za moimi plecami była tak drastyczna, że aż nierealna.

– Koleżance w potrzebie – powtórzyłam powoli.

– Tak. To dobra dziewczyna, życie ją po prostu skopało. Nie mogłem patrzeć, jak płacze w biurze.

Chciałam mu uwierzyć, ale w głębi duszy czułam, że coś tu nie gra. To było jak fałszywa nuta w ulubionej piosence. Przez kolejne dni atmosfera w domu była gęsta. Robert starał się być idealny. Naprawił cieknący kran, zrobił zakupy, nawet zaproponował wspólne wyjście do kina. Ale ja nie mogłam przestać myśleć o tej Marzenie i o pierścionku.

Potrzebowałam gotówki

We wtorek zadzwoniła Klaudia.

– Mamo, słuchaj, jest sprawa – jej głos był podekscytowany, ale i lekko zdenerwowany. – Właściciel sali weselnej dzwonił. Chcą przyspieszenia wpłaty drugiej transzy zaliczki. Mają jakieś remonty i potrzebują gotówki, w zamian dorzucą nam słodki stół gratis. To oszczędność dwóch tysięcy złotych! Możecie przelać to dzisiaj?

– Oczywiście, kochanie – odpowiedziałam odruchowo. – Tata i ja mamy to odłożone na subkoncie. Zaraz się tym zajmę.

Rozłączyłam się i zalogowałam do naszego banku. Mieliśmy wspólne konto bieżące i wspólne konto oszczędnościowe, na które odkładaliśmy pieniądze na wesele córki. Byłam pewna, że jest tam około trzydziestu tysięcy złotych. Kiedy strona się załadowała, musiałam przetrzeć oczy. Myślałam, że to błąd systemu. Saldo: 450 zł.

Odświeżyłam stronę. To samo. Sprawdziłam historię transakcji. Wypłaty z bankomatu. Dwa tysiące, tysiąc, trzy tysiące. Przelewy natychmiastowe na obce konto. Odbiorca: usługi kosmetyczne, butik. Daty sięgały pół roku wstecz. Regularny drenaż naszych oszczędności. Pieniądze, które odkładaliśmy przez lata, wyrzekając się wakacji w tropikach, pieniądze na start dla naszej jedynej córki – zniknęły.

Wszystko zrozumiałam

Pierścionek nie został sprzedany, żeby pomóc biednej koleżance opłacić czynsz. Pierścionek został sprzedany, bo Robertowi skończyły się nasze pieniądze, a musiał dalej finansować czyjeś życie. To nie była pomoc charytatywna. Nie zadzwoniłam do Roberta. Wiedziałam, że jeśli zapytam go teraz, wymyśli kolejne kłamstwo. Potrzebowałam dowodów, których nie będzie mógł podważyć. Potrzebowałam zobaczyć prawdę na własne oczy, jakkolwiek bolesna by ona nie była.

Wzięłam wolne w pracy. Wiedziałam, gdzie pracuje Robert. Wiedziałam też, że Marzena pracuje w tym samym budynku. „Dział spedycji”, tak powiedział. Nie pojechałam jednak do jego biura, to by było zbyt ryzykowne. Zamiast tego zaczęłam przeglądać szuflady w jego biurku w domu. Robert zawsze był bałaganiarzem w kwestii dokumentów, w przeciwieństwie do mnie. Twierdził, że ma „kreatywny chaos”. Liczyłam na to, że jego nonszalancja go zgubi. I nie myliłam się.

W starej teczce po ubezpieczeniu samochodu znalazłam drugi telefon. Był wyłączony, ale ładowarka leżała obok, zwinięta w kłębek. Podłączyłam go drżącymi dłońmi. Kiedy ekran się zaświecił, nie było nawet kodu PIN. Robert był albo tak pewny siebie, albo tak głupi.

Odkryłam prawdę

Setki wiadomości: „Misiu, dziękuję za ten weekend. Jesteś niesamowity”, „Kiedy powiesz tej starej nudziarze, że odchodzisz?”, „Przelew doszedł, kupiłam sukienkę, o której rozmawialiśmy. Wyślę ci fotkę wieczorem”. Czytałam to i czułam, jakbym oglądała film o czyimś życiu. „Stara nudziara” – to o mnie, o kobiecie, która prała jego skarpety, dbała o jego dietę, która kochała go nad życie. Przejrzałam galerię zdjęć.

Były tam ich wspólne fotografie. Ona – młoda, może trzydziestoletnia, z burzą rudych włosów i wyzywającym makijażem. On – mój Robert, ale jakiś inny. Odmłodzony, w modnych koszulach, których nie widziałam w naszej szafie. Zdjęcia z restauracji, zdjęcia z hoteli. Zdjęcia z weekendu, kiedy rzekomo był na rybach.

A potem zobaczyłam zdjęcie, które mnie dobiło. Marzena, uśmiechnięta od ucha do ucha, trzymająca kieliszek szampana. A na jej palcu lśnił mój pierścionek. Rubin po prababci. Nie sprzedał go. Dał go jej. Dał jej dziedzictwo mojej rodziny, symbol pokoleń kobiet z mojej krwi, jako błyskotkę dla kochanki. To był moment, w którym smutek zmienił się w furię. Zrobiłam zrzuty ekranu wszystkich rozmów i przesłałam je na swój telefon. Odłożyłam aparat Roberta na miejsce, dokładnie tak, jak leżał.

Chciałam go zaskoczyć

Przygotowałam kolację. Upiekłam jego ulubioną pieczeń. Nakryłam do stołu, używając naszej najlepszej zastawy. Zapaliłam świece. Chciałam, żeby ten wieczór zapamiętał do końca życia. Kiedy wrócił z pracy, był zaskoczony.

– Kochanie, co to za okazja? – zapytał, całując mnie w policzek.

Czułam od niego zapach damskich perfum, których wcześniej nie zauważałam, albo ignorowałam, wmawiając sobie, że to zapach biura.

– Chciałam uczcić nasze plany – powiedziałam z uśmiechem, który kosztował mnie więcej wysiłku niż cokolwiek w życiu. – Usiądź.

Jedliśmy w milczeniu. Robert opowiadał o problemach z dostawami, o nowym kierowniku regionalnym. Słuchałam go, patrząc na ruch jego ust i zastanawiając się, jak mogłam być tak ślepa.

– Dzwoniła dzisiaj Klaudia.

– O? Co tam u niej?

– Pytała o pieniądze na salę. Te, które mieliśmy odłożone.

Robert zbladł. Odłożył widelec.

– I co jej powiedziałaś? – zapytał ostrożnie.

– Powiedziałam, że przelew wyjdzie jutro.

– Wiesz, że teraz może być trudno… Mówiłem ci o tej sytuacji w firmie…

– Sytuacja w firmie nie ma nic do tego. Chodzi o sytuację na koncie Marzeny.

Bronił się

Robert patrzył na mnie, a jego twarz zmieniała się z bladej w szarą.

– Nie wiem, o czym mówisz – spróbował, ale jego głos drżał.

– Naprawdę? – Wyjęłam telefon i położyłam go na stole, wyświetlając zdjęcie Marzeny z moim pierścionkiem. – A może ona ci przypomni? Ładnie jej w rubinie mojej prababci. Chociaż myślę, że na palcu Klaudii wyglądałby lepiej.

Robert wstał gwałtownie, przewracając krzesło.

– Skąd to masz?! Grzebałaś w moich rzeczach?!

– Ty grzebałeś w naszym życiu! – krzyknęłam, wstając. – Okradłeś własną córkę z wymarzonego wesela, żeby sponsorować zachcianki kobiety, która nazywa mnie „starą nudziarą”!

– Pogubiłem się! Ona… mnie potrzebowała. Ty tylko ciągle o domu, o rachunkach, o ślubie Klaudii! Stałem się dla ciebie tylko bankomatem i złotą rączką!

– Więc postanowiłeś zostać bankomatem dla kogoś innego? – zapytałam lodowato. – Wydałeś ponad czterdzieści tysięcy złotych z naszych wspólnych oszczędności. Finansowałeś jej czynsz, ciuchy, wyjazdy. Kiedy pieniądze się skończyły, zacząłeś wynosić z domu biżuterię. Co by było następne? Zastawiłbyś samochód? Dom?

Byłam wściekła

Robert oparł się o ścianę i schował twarz w dłoniach.

– Myślałem, że się odkuję. Miałem dostać awans… Chciałem to wszystko oddać, zanim zauważysz. Zakończę to, przysięgam. Tylko nie mów Klaudii.

Jego egoizm był porażający. Nawet w takiej chwili myślał o tym, jak zachować twarz przed córką.

– Klaudia dowie się wszystkiego – powiedziałam spokojnie. – Bo będę musiała jej wytłumaczyć, dlaczego jej rodzice nie mogą dołożyć się do wesela. Dlaczego jej ojciec wolał kupować sukienki kochance niż spełnić marzenie własnego dziecka.

– Zniszczysz mi relację z córką! – wrzasnął.

– Sam ją zniszczyłeś w momencie, gdy zrobiłeś pierwszy przelew na konto tej kobiety.

To była długa i bolesna noc. Robert spakował torbę i wyszedł. Powiedziałam mu, że ma się nie pokazywać, dopóki nie skontaktuje się z nim mój prawnik. Najtrudniejsza była rozmowa z Klaudią. Pojechałam do niej następnego dnia.

Siedziałyśmy w jej małym mieszkanku, piłyśmy herbatę, a ja płakałam, opowiadając jej o wszystkim. Bałam się, że będzie miała do mnie żal, że nie upilnowałam spraw, że zniszczyłam jej wizję idealnej rodziny. Ale moja córka okazała się silniejsza i mądrzejsza, niż myślałam. Przytuliła mnie i powiedziała:

– Mamo, pieniądze to tylko pieniądze. Zrobimy skromniejsze wesele. Najważniejsze, że wreszcie pozbyłaś się kogoś, kto cię nie szanował.

Odzyskałam spokój

Rozwód trwał rok. Robert próbował walczyć o podział majątku, ale dowody zdrady i trwonienia majątku wspólnego były niepodważalne. Sąd orzekł rozwód z jego winy. Musiał spłacić połowę sprzeniewierzonych oszczędności, choć wiem, że miną lata, zanim zobaczę te pieniądze, o ile w ogóle.

Pierścionka nie odzyskałam. Marzena, gdy tylko dowiedziała się, że kurek z pieniędzmi został zakręcony, zniknęła z życia Roberta, a pierścionek prawdopodobnie sprzedała w pierwszym lepszym lombardzie, by spłacić swoje kolejne długi. Bolało mnie to, nie ukrywam. To była cząstka mojej historii. Ale zyskałam coś innego.

Dziś, siedząc w moim odświeżonym mieszkaniu, które w końcu urządziłam tak, jak ja chciałam – bez kompromisów, bez pytania o zdanie kogoś, kto żył podwójnym życiem – czuję spokój. Ślub Klaudii był skromny, w ogrodzie, bez drogiej sali i zbędnego przepychu, ale był najpiękniejszym dniem w moim życiu.

Urszula, 49 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: