„Przez 8 miesięcy znosiłam zdrady męża i zapach obcych perfum. Nie wiedział, że planuję jego spektakularny upadek”

Wszyscy powtarzają, że zemsta najlepiej smakuje na zimno. To bzdura. Moja zemsta nie była zimna. Była lodowata, precyzyjna i przygotowywana z niezwykłą pieczołowitością. Przez osiem miesięcy byłam idealną żoną. Prasowałam koszule, w których mąż szedł do kochanki. Uśmiechałam się, gdy kłamał mi w żywe oczy, że „projekt się przedłuża”. Czekałam. Nie na to, by go odzyskać, ale na moment, w którym upadek z piedestału, na który sam się wdrapał, będzie bolał najbardziej. I ten moment nadszedł.

Może to była kobieca intuicja

Pamiętam ten dzień z fotograficzną dokładnością. To był czwartek, ten rodzaj szarego, listopadowego czwartku, kiedy Warszawa wygląda jak skąpana w brudnym mleku. Damian brał prysznic. Słyszałam szum wody i jego fałszowanie pod prysznicem, które pojawiało się zawsze, gdy miał dobry humor. Był architektem, wschodzącą gwiazdą stołecznej deweloperki. Charyzmatyczny, przystojny w ten nienachalny sposób, z wiecznie idealnie przystrzyżoną brodą i zapachem drogich perfum, który unosił się za nim jak aura sukcesu.

Siedziałam w kuchni z kubkiem kawy, przeglądając wiadomości. Jego służbowy tablet leżał na blacie. Zwykle go nie dotykałam – szanowaliśmy swoją prywatność, a przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Ale ekran zaświecił się powiadomieniem. To nie był mail od klienta, ani przypomnienie z kalendarza. To była synchronizacja zdjęć z chmury.

Damian zawsze był gadżeciarzem, ale technologia go czasami przerastała. Kupił nowy telefon dzień wcześniej i zapomniał, że jego prywatna chmura jest połączona ze wspólnym tabletem domowym. Kliknęłam. Nie wiem dlaczego. Może to była kobieca intuicja, ten mityczny szósty zmysł, z którego faceci tak często kpią. A może po prostu zwykła ciekawość.

Pierwsze zdjęcie było niewinne. Selfie w windzie. Ale następne... Następne sprawiło, że krew odpłynęła mi z twarzy. To nie były zdjęcia, jakie wysyła się żonie. Tam była kobieta. Młodsza, dużo młodsza. Blondynka o drapieżnym spojrzeniu, pozująca w bieliźnie, którą rozpoznałam – widziałam ją w witrynie butiku, obok którego przechodziliśmy tydzień temu. Damian powiedział wtedy: „Zbyt wulgarna dla ciebie, kochanie. Ty masz klasę”. Dla niej nie była zbyt wulgarna.

Przesuwałam palcem po ekranie, a każde kolejne zdjęcie było jak cios. Nawet weekend w SPA, kiedy miał być na konferencji w Gdańsku. I te daty... Najstarsze zdjęcie z dowodem zdrady było sprzed pół roku. Pół roku kłamstw, pół roku mojego życia, które nagle okazało się farsą.

Woda w łazience przestała szumieć. Miałam dziesięć sekund. Zrobiłam kilka zdjęć. Odłożyłam tablet dokładnie w to samo miejsce. Kiedy wszedł do kuchni, wycierając włosy ręcznikiem, uśmiechnęłam się.

– Kawa? – zapytałam, a mój głos nawet nie zadrżał.

– Poproszę, kochanie. Jesteś aniołem – odpowiedział i pocałował mnie w czoło.

Wtedy podjęłam decyzję. Nie zrobię awantury. Nie spakuję walizek z płaczem. Nie dam mu satysfakcji zrobienia ze mnie „histerycznej żony”, którą łatwo uciszyć przy rozwodzie. Zniszczę go. Ale zrobię to na moich zasadach.

Musiałam zagrać rolę życia

Przez następne miesiące nasze życie wyglądało jak kadr z idealnego filmu, ale dla mnie był to horror. Musiałam grać rolę życia. Byłam kochającą, wspierającą Darią. Organizowałam kolacje dla jego kontrahentów, słuchałam o jego stresie w pracy, masowałam mu kark, gdy wracał „zmęczony”.

Każde jego kłamstwo zapisywałam w mentalnym notesie. Ale potrzebowałam czegoś więcej niż notatek w głowie. Potrzebowałam więcej dowodów. Zaczęłam od zatrudnienia prywatnego detektywa. Nie byle kogo – polecił mi go znajomy prawnik, z którym studiowałam lata temu. Człowiek-cień. Wystarczyły dwa tygodnie, bym poznała imię i nazwisko mojego wroga.

Kinga. 24 lata. Stażystka w firmie deweloperskiej, z którą Damian negocjował kontrakt życia. Ale to nie wszystko. Kinga była córką prezesa tej firmy. Córką człowieka, od którego zależała cała przyszłość zawodowa Damiana. To był ten moment, w którym zrozumiałam, że mam w ręku nie tylko powód do rozwodu, ale i granat, który może wysadzić jego świat w powietrze.

Damian nie tylko mnie zdradzał. On sypiał z córką swojego najważniejszego klienta biznesowego, człowieka o poglądach tak konserwatywnych, że rozwód uważał za moralną porażkę, a romans w pracy za brak profesjonalizmu. Sytuacja była pikantna, ale i niebezpieczna. Musiałam być ostrożna.

Pamiętam jeden wieczór, który prawie mnie złamał. Damian wrócił do domu z zapachem jej perfum na koszuli. Był to ciężki, słodki zapach wanilii i piżma. Usiadł na kanapie i zaczął narzekać na Kingę – oczywiście w kontekście zawodowym.

– Ta nowa stażystka, córka prezesa, jest niemożliwa. Kompletnie niekompetentna, ale muszę być dla niej miły – powiedział, patrząc mi w oczy.

Czułam, jak żółć podchodzi mi do gardła.

– Biedactwo – mruknęłam. – Ale wiesz, że dla dobra projektu warto się poświęcić.

Uśmiechnął się tym swoim łobuzerskim uśmiechem, który kiedyś mnie rozczulał, a teraz wywoływał mdłości.

– Masz rację. Robię to dla nas, Dario. Ten kontrakt ustawi nas na całe życie. Kupimy dom na Mazurach, o którym marzyłaś.

„Robię to dla nas”. To zdanie echem odbijało się w mojej głowie, gdy w nocy leżałam obok niego, czując bijące od niego ciepło, które teraz wydawało mi się obce.

Kiedy zrozumiałam, że litość to słabość

Przełom nastąpił w lutym. Damian zapomniał o naszej dziesiątej rocznicy poznania. To nie była rocznica ślubu, ale zawsze ją świętowaliśmy – to był „nasz dzień”. Zamiast tego, na wyciągu z karty kredytowej zobaczyłam transakcję u jubilera. Moje serce na chwilę zabiło szybciej. Może jednak pamiętał? Może to niespodzianka? Wróciłam do domu pełna sprzecznych emocji. Czekałam. Damian wszedł, rzucił teczkę w kąt.

– Padam na twarz. Co na kolację? – zapytał, luzując krawat.

– Nic specjalnego. Pamiętasz, jaki dziś dzień? – zapytałam cicho.

Spojrzał na mnie pustym wzrokiem. Widziałam, jak trybiki w jego głowie pracują, szukając odpowiedzi.

– Środa? – zaryzykował.

Wtedy wiedziałam, że błyskotka nie jest dla mnie. Tydzień później zobaczyłam drogą bransoletkę w poście Kingi. Opatrzoną hashtagiem: #love #tajemniczywielbiciel.

To był koniec jakichkolwiek skrupułów. Jeśli on mógł kupować biżuterię kochance za nasze wspólne oszczędności, ja mogłam zrujnować mu życie bez mrugnięcia okiem. Plan był gotowy. Potrzebowałam tylko sceny.

A scena zbliżała się wielkimi krokami. Gala otwarcia osiedla przyszłości. Damian był głównym architektem, a jego firma organizowała bankiet. Co więcej, poprosił mnie – jako specjalistkę od PR i eventów (ironia losu, prawda?) – żebym pomogła przy dopinaniu szczegółów, bo ich agencja nie wyrabiała.

– Ufam tylko tobie, Dario. Ty masz oko do detali – powiedział, całując mnie w policzek.

– Oczywiście, kochanie. Zadbam o to, żeby ten wieczór był niezapomniany – odpowiedziałam. I przysięgam, nigdy w życiu nie mówiłam bardziej szczerze.

Gala, której nikt nie zapomni

Sala balowa w luksusowego hotelu pękała w szwach. Szampan lał się strumieniami, kelnerzy przemykali bezszelestnie między stolikami, a w powietrzu unosił się zapach drogich perfum i jeszcze droższych interesów. W centrum tego wszystkiego stał on – Damian. W idealnie skrojonym smokingu, brylujący. Obok niego kręcił się prezes – ojciec Kingi. Sama Kinga też tam była, w czerwonej sukience, która krzyczała „patrz na mnie”. Miała na nadgarstku bransoletkę od mojego męża.

Stałam przy konsolecie technicznej, rzekomo nadzorując prezentację multimedialną, która miała być ukoronowaniem wieczoru. Historia projektu, wizualizacje, sukcesy Damiana. Damian wszedł na scenę. Oklaski. Reflektory skierowały się na niego.

– Dziękuję wszystkim za przybycie – zaczął swoim głębokim, radiowym głosem. – Ten projekt to moje dziecko. Ale sukces ma wielu ojców... i matek. Chciałbym podziękować mojej żonie, Darii, za jej nieskończoną cierpliwość i wsparcie.

Skierował rękę w moją stronę. Światła padły na mnie. Uśmiechnęłam się szeroko i pomachałam. „Cierpliwość to słowo klucz, kochanie” – pomyślałam.

– A teraz zapraszam na krótką podróż przez historię naszej inwestycji – powiedział Damian i dał znak ręką.

To był mój czas. Technik, młody chłopak, którego wcześniej „przypadkiem” poprosiłam o kawę i podmieniłam pendrive’y, wcisnął play. Na wielkim ekranie za plecami Damiana pojawiło się logo firmy. Muzyka była podniosła. Pierwsze slajdy były normalne – rzuty budynków, plac budowy. Damian uśmiechał się, dumny jak paw.

I wtedy nastąpiło cięcie. Muzyka ucichła. Zastąpił ją dźwięk nagrany dyktafonem. Jakość była krystaliczna:

– Mówię ci, ten stary idiota niczego nie zauważy. Podbijemy koszty, a różnicę podzielimy na pół. Jak kontrakt będzie podpisany, rzucę Darię i wyjeżdżamy.

Głos Damiana rozszedł się po sali jak grzmot. Na ekranie zamiast wizualizacji budynku pojawiły się zrzuty ekranu z komunikatora. Rozmowy z Kingą. Ale nie te romantyczne. Te, w których Damian wyśmiewał jej ojca („starego capa”) i planował sprawy, które go teraz pogrążyły.

Na sali zapadła cisza tak absolutna, że słyszałam brzęk kostek lodu w czyjejś szklance na drugim końcu sali. Damian zbladł. Odwrócił się w stronę ekranu, a potem spojrzał na mnie. W jego oczach nie było złości. Było czyste przerażenie.

Kolejny slajd. Zdjęcie Kingi i Damiana w hotelowym łóżku (to z chmury). Na sali rozległ się krzyk. To nie była Kinga. To był jej ojciec. Prezes. Czerwony na twarzy, ruszył w stronę sceny.

– Ty gnoju! – ryknął. – Ty gnoju!

Damian próbował coś mówić do mikrofonu, ale dźwiękowiec (dzięki Bogu za lojalność branżową) odciął mu fonię. Stał tam, niemy, oświetlony reflektorem, podczas gdy na ekranie za nim wyświetlała się ostatnia plansza: „Powodzenia w nowym życiu. Pozew rozwodowy został złożony dzisiaj rano. Daria”.

Pudła były już spakowane

Wyszłam z sali tylnym wyjściem, nie czekając na rozwój wypadków, choć słyszałam, że ochrona musiała odciągać prezesa od Damiana. Kinga podobno uciekła do łazienki i nie wychodziła stamtąd przez godzinę.

Wsiadłam do taksówki, która czekała na mnie pod hotelem. Adrenalina, która trzymała mnie w pionie przez ostatnie osiem miesięcy, zaczęła opadać, ustępując miejsca dziwnemu spokojowi. Drżały mi ręce, ale nie ze strachu. Z ulgi.

Telefon zaczął wibrować. Damian. Raz, drugi, dziesiąty. Zablokowałam numer. Potem zaczęły przychodzić wiadomości od wspólnych znajomych. „Co tam się stało?!”, „Daria, jesteś legendą”, „O mój Boże”.

Nie odpisałam nikomu. Pojechałam do naszego mieszkania – a raczej mojego, bo intercyza, którą Damian podpisał lata temu, pewny, że nigdy go nie zostawię, była moim zabezpieczeniem. Jego rzeczy były już spakowane. Nie przeze mnie. Przez firmę transportową, którą wynajęłam na tę konkretną godzinę. Pudła stały przed drzwiami, a kody do zamka cyfrowego zostały zmienione.

Czy było warto?

Dziś, trzy miesiące po „Gali Zagłady”, jak nazywają to w branży, sytuacja jest jasna. Damian stracił pracę dyscyplinarnie. Firma prezesa pozwała go o odszkodowanie. W branży architektonicznej w Warszawie jest spalony – nikt nie zatrudni człowieka, który tak potraktował inwestora.

Kinga? Ojciec wysłał ją podobno na „studia” za granicę, odcinając od funduszy. Romeo i Julia nie przetrwali próby ognia – Damian podobno próbował zrzucić winę na nią, twierdząc, że go uwiodła i manipulowała. Klasyk.

A ja? Ja siedzę teraz na tarasie mieszkania, które mieliśmy sprzedać, by kupić dom na Mazurach. Czy było warto? Niektórzy powiedzą, że to okrutne. Że powinnam odejść z klasą, po cichu. Że pranie brudów publicznie świadczy o braku poziomu.

Może mają rację. Ale kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, nie widzę już tej smutnej, oszukiwanej kobiety, która płakała pod prysznicem, żeby mąż nie usłyszał. Widzę kogoś silnego. Kogoś, kto odzyskał kontrolę.

Damian odebrał mi poczucie bezpieczeństwa, zaufanie i wiarę w miłość. Ja odebrałam mu tylko to, co kochał najbardziej – jego ego i karierę. Wydaje mi się, że jesteśmy kwita. Nauczyłam się jeszcze jednej rzeczy: nigdy nie lekceważ kobiety, która ma dostęp do twoich haseł, zna twój grafik i potrafi się uśmiechać, gdy serce jej płacze. Bo taka kobieta nie robi scen. Ona pisze scenariusz twojego końca.

Daria, 40 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: