„Syn miał 30 lat i nadal na nas żerował. Mąż znalazł sposób, by wreszcie uwolnić się od darmozjada”

Człowiek całe życie pracuje, wychowuje dzieci, licząc po cichu, że wreszcie kiedyś doczeka się chwili spokoju. Tylko że my się nie doczekaliśmy. Nasz syn, Michał, miał już trzydzieści lat, a dalej mieszkał z nami. Nie wynajmował, nie miał dziewczyny, nie planował się wyprowadzać. Siedział w swoim pokoju, grał na komputerze, zamawiał jedzenie i traktował nasz dom jak hotel. Przez lata go tłumaczyłam, ale w końcu sama czułam, że mam dość. A mój mąż? On wcześniej się wewnętrznie zagotował. Pewnego dnia powiedział mi tylko, że „trzeba będzie z tym coś zrobić”. I zrobił.

Syn jak wieczny lokator

– Michał, śniadanie! – zawołałam spod drzwi jego pokoju.

– Wezmę później – odburknął.

Standard. Schodził do kuchni, kiedy miał ochotę. Naczynia po sobie zostawiał w zlewie, a jak mu się nie przypomniało, to przez tydzień nie wynosił śmieci. Nie chciał, żebyśmy się wtrącali w jego życie, ale on bez oporów ingerował w nasze. Kiedy planowaliśmy wyjazd na weekend, od razu kręcił nosem.

– A kto się zajmie kotem? A jak przyjdzie kurier z moją paczką?

Miał trzydzieści lat. TRZYDZIEŚCI. Pracy nie szukał, pieniędzy nie miał. A żył tak, jakby wciąż był w liceum. Rano odsypiał nocne sesje przy grach, po południu zamawiał sushi albo pizzę na nasz koszt, wieczorami oglądał seriale z słuchawkami na uszach. Czasem mówił, że „jeszcze nie jest gotowy”.

– A kiedy będziesz? – pytał mój mąż, Wiesiek. – Jak nas już nie będzie, to może wtedy?

Ja jeszcze próbowałam go bronić. Że teraz młodym trudno. Że może potrzebuje czasu. Ale coraz częściej czułam, że już sama w to nie wierzę. Wieczorami siedzieliśmy z Wieśkiem przy kuchennym stole i nie rozmawialiśmy już o wnukach czy wakacjach. Tylko o tym, że Michał nas zjada od środka. Nie fizycznie. Psychicznie. I że jeśli czegoś z tym nie zrobimy, to on nigdy nie dorośnie. A my nigdy nie odzyskamy domu.

„Mamo, przecież dobrze nam razem”

Zaczęliśmy delikatnie. Podrzucaliśmy mu ogłoszenia mieszkań do wynajęcia, zostawialiśmy broszury z biur pracy. Kiedyś Wiesiek wydrukował nawet całą listę ofert i położył mu na biurku. Znalazłam je później w koszu. Nawet nie pofatygował się, żeby je przeczytać.

– Michał, może pogadamy poważnie? – zaczęłam pewnego wieczoru. – Nie myślałeś, żeby zacząć życie na swoim?

– Mamo, przestań, przecież dobrze nam razem. Ja wam nie przeszkadzam.

– Michał… my chcielibyśmy mieć wreszcie dom dla siebie. Ciszę. Swobodę.

– No to jedźcie sobie gdzieś. Macie działkę, możecie tam mieszkać – rzucił z uśmiechem, jakby to było logiczne rozwiązanie.

Wiesiek aż zbladł. Wstał od stołu i wyszedł na balkon. Słyszałam, jak mocno zaciąga się papierosem, choć miał rzucić. Michał poszedł do siebie jak gdyby nigdy nic. Później spróbowaliśmy inaczej – zaproponowaliśmy mu, że przez trzy miesiące pomożemy mu z opłatami, jeśli się wyprowadzi. Miałby start. Odmówił.

– Za drogo. A zresztą, co mam z tego życia, jak całe pójdzie na rachunki?

Każda rozmowa kończyła się ścianą. Jakbyśmy byli intruzami we własnym domu. Powoli przestawaliśmy z nim rozmawiać w ogóle. A wtedy Wiesiek powiedział mi coś, czego się po nim nie spodziewałam.

– Następnym razem to ja z nim pogadam. I to już nie będzie na miękko.

Mąż postawił synowi ultimatum

Nie mówił, kiedy to zrobi. Wiedziałam tylko, że dojrzał w nim gniew. Wiesiek był spokojny, wyważony. Często bardziej cierpliwy niż ja. Jednak w tamten poniedziałek, kiedy wrócił z pracy i zobaczył Michała w bokserkach, rozwalonego na kanapie z chipsami i pilotem w ręku, coś w nim pękło.

– Michał, wyłącz to – powiedział cicho.

– Zaraz kończy się odcinek.

– Nie. Teraz.

Michał przewrócił oczami, ale kliknął pauzę.

– Co znowu?

Wiesiek usiadł naprzeciwko i oparł łokcie na kolanach.

– Dostałeś trzydzieści lat komfortu. Jedzenie z naszej lodówki, prąd, ciepłą wodę. Daliśmy ci wszystko. Teraz to koniec.

– Co? – Michał się zaśmiał. – Wyrzucacie mnie?

– Tak. Masz dwa miesiące. Znajdź pracę, pokój, zorganizuj się. Pomożemy na początek. Od sierpnia chata jest wolna. Rozumiesz?

– Nie możecie mnie tak po prostu wyrzucić! – uniósł się. – Jestem waszym synem!

– Właśnie dlatego tyle czekaliśmy. Bo jesteś naszym synem. Gdybyś był obcy, dawno byś już zniknął z tej kanapy.

Nie odezwał się ani słowem. Wyszedł z pokoju, trzasnął drzwiami. Wiesiek siedział chwilę w ciszy, potem wstał i zrobił sobie herbatę. Ręce mu się trzęsły. Ja też się bałam. Ale wiedziałam, że dobrze zrobił.

Bałam się o niego, ale bardziej o nas

Przez pierwsze dni po „rozmowie” Michał się nie odzywał. Chodził z miną męczennika, demonstracyjnie trzaskał szafkami i znikał na całe godziny. Myśleliśmy, że wreszcie się ogarnął. Że szuka pracy, może ogląda pokoje do wynajęcia. Naiwni byliśmy. W sobotę przyszedł do kuchni, kiedy jedliśmy śniadanie.

– Pogadałem z ciotką Haliną. Powiedziała, że to bezprawne, co robicie. Że możecie mieć kłopoty.

Wiesiek spojrzał na mnie, potem na niego.

– Mamy dość. Nie jesteś dzieckiem. Nie możemy żyć w wiecznym zawieszeniu. Masz dwa miesiące. Potem drzwi będą zamknięte. I nie, nie będzie już śniadań, obiadu, internetu. Ani twojego pokoju.

– Myślałem, że jesteście inni. Że rodzina to coś znaczy – warknął młody.

– Też tak myśleliśmy – odpowiedziałam cicho. – Ale jak długo można czekać, aż własne dziecko zacznie żyć swoim życiem?

Michał wybiegł. Słyszeliśmy, jak trzaska furtką. Nie wrócił tego dnia. Ani następnego. Pisał tylko SMS-y: że jesteśmy okrutni, że go zdradziliśmy, że zawiódł się na nas. A potem… cisza. Bałam się. O niego. Ale bardziej – o nas. Czy my naprawdę to wytrzymamy?

Wreszcie poczułam spokój

Minął tydzień. Michał wciąż nie wracał, a my czuliśmy dziwną mieszankę ulgi i winy. Dom nagle stał się przestronny, cichy, wreszcie mogliśmy porozmawiać bez przeszkód i planować weekendy według własnych potrzeb. Wiesiek posprzątał jego pokój, wyrzucił stare pudełka z pizzą, poustawiał książki i przywrócił łóżko do normalnego stanu. Stało się coś, co wcześniej wydawało się niemożliwe – dom wreszcie odetchnął razem z nami. Kiedy gotowaliśmy obiad, nie słyszeliśmy dźwięku klawiatury czy jęków z gier komputerowych. Cisza była dziwnie komfortowa.

– Wiesz, że to działa – powiedział Wiesiek, uśmiechając się niepewnie.

– Tak, ale trochę mnie to przeraża – przyznałam. – Nie chciałam go krzywdzić, wiesz?

– Nie krzywdziliśmy. Daliśmy mu wybór i termin. Teraz sam odpowiada za swoje życie.

Wieczorem siedzieliśmy razem na kanapie, piliśmy herbatę i planowaliśmy wyjazd nad jezioro, bez stresu, że ktoś siedzi obok i wtrąca się w każdą decyzję. Wreszcie poczułam spokój, na który zasłużyliśmy.

– Dziękuję ci – powiedziałam do Wieśka. – Za wszystko.

– Nie ma za co. To był nasz obowiązek – odparł, obejmując mnie ramieniem.

Wiedziałam, że cokolwiek się stanie, nasz dom jest teraz wolny. A my w końcu możemy być tylko dla siebie.

Odzyskaliśmy nasz dom

Minęły dwa miesiące od ultimatum Wieśka. Michał znalazł niewielkie mieszkanie w sąsiedniej dzielnicy. Było skromne, ale własne. Przeprowadzka przebiegła w ciszy i napięciu, które długo wisiało w powietrzu. Kiedy otworzył drzwi do nowego lokum, patrzyliśmy z Wieśkiem zza furtki. Nie było radości ani triumfu. Była ulga. Wiedzieliśmy, że to najlepsze rozwiązanie, choć serce nadal nam ściskało.

Po latach współdzielenia przestrzeni, walki o granice i próbach wpłynięcia na jego dorosłość, w końcu udało się nam odzyskać dom. W salonie rozstawiliśmy kwiaty, poukładaliśmy książki, a cisza wypełniła przestrzeń zupełnie inaczej niż kiedyś – nie jako brak życia, lecz jako możliwość spokoju. Wieczorem usiedliśmy przy stole, piliśmy herbatę i rozmawialiśmy bez przerywania.

Wiesiek opowiadał o pracy, ja o planach na ogród. Nie musieliśmy uważać na Michała, nie musieliśmy negocjować ciszy ani dostosowywać harmonogramu życia. To była nasza chwila. Dom odzyskał rytm, który dawno stracił. Poczuliśmy, że dorosłość Michała wreszcie zaczyna się na jego warunkach, a my możemy cieszyć się własnym życiem.

W nocy, kiedy światła w całym domu zgasły, położyliśmy się razem, czując, że powietrze jest lżejsze, a dom prawdziwie nasz. Wiedzieliśmy, że Michał nauczy się odpowiedzialności, a my – że czasami miłość wymaga granic. I choć serce ciągle nam się kraje za synem, wreszcie możemy odetchnąć.

Wojciech, 58 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: