„W Dzień Dziadka zabrałem wnuki do kina. Było miło, ale potem synowa miała pretensje”

Nie wiem, czy to kwestia wieku, czy może zwyczajnego zmęczenia ludźmi, ale odkąd przeszedłem na emeryturę, najbardziej ceniłem sobie spokój. Taki zwyczajny: herbatka o siedemnastej, krzyżówka przy kuchennym stole, radio w tle, czasem teleturniej. Rano spacer, a w niedzielę rosół. Nuda? Może. Jednak to była moja nuda. Aż Dzień Dziadka wybiło mnie z tego rytmu. Chciałem, naprawdę chciałem zrobić coś fajnego z wnukami. Wpadłem więc na pomysł, żeby pójść do kina. Nowa bajka, śmiech, popcorn, dzieci szczęśliwe, ja spełniony. Dla mnie – idealny dzień. Dla nich – wesoła przygoda. Tak to sobie wyobrażałem. I przez chwilę tak właśnie było. Do momentu, gdy przekroczyliśmy próg domu mojego syna. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że jedno niewinne wyjście do kina może obrócić się w rodzinny dramat. Ani że będę się musiał tłumaczyć z rzeczy, które dla mnie były oczywiste. I że tego dnia odechce mi się nie tylko bajek, ale i samego Dnia Dziadka.

Nie czułem się winny

– I jak było? – zapytał syn, ledwo otworzył drzwi.

W tle słychać było dźwięk miksera.

– Super! – wrzasnęła młodsza wnuczka i od razu zdjęła czapkę. – Dziadek kupił nam ogromny popcorn!

– A ja miałem colę, całą swoją! – pochwalił się starszy, rozpinając kurtkę z taką dumą, jakby wrócił z wyprawy na Everest.

– No to dobrze. – Syn uśmiechnął się krzywo. Widziałem, że był spięty, ale nie miałem pojęcia dlaczego.

– Gdzie mama? – zapytałem, rozglądając się po mieszkaniu.

Odpowiedziało mi trzaśnięcie drzwiami kuchennymi. A potem, jakby ktoś wcisnął przycisk detonatora:

– Naprawdę?! – rozległ się głos mojej synowej. – Naprawdę uznałeś, że to dobry pomysł?! Dać dzieciom sam cukier?!

– Halo, chwileczkę – uniosłem brwi. – Byliśmy w kinie. Chciałem spędzić z dzieciakami trochę czasu. Nic złego się nie wydarzyło.

– Nic złego?! – wskazała na dzieci, które właśnie urządzały sobie wyścigi wokół stołu. – Wieczorem będą marudzić, a ja będę je uspokajać do północy! – jeszcze i spojrzała na mnie tak, jakbym właśnie podał jej dzieciom truciznę.

I nagle poczułem się jak sabotażysta. Jakbym wparował do ich mieszkania z siatą granatów zamiast z dziećmi.

Zrobiło mi się przykro

– Tato, mogłeś zapytać wcześniej – powiedział mój syn, cicho, jakby chodziło o coś znacznie gorszego niż bajkę i popcorn.

– Zapytać o co? Czy mogę spędzić dwie godziny z własnymi wnukami w Dzień Dziadka? – odpowiedziałem z sarkazmem, bo zaczynało mnie już lekko nosić.

– No ale przecież wiesz, że Hania... że my mamy swoje zasady. – Syn spojrzał w kierunku żony, jakby szukał potwierdzenia, że dobrze mówi.

– Oczywiście. Zasady. – Pokiwałem głową i usiadłem na krześle. – Tylko że jak ja byłem ojcem, to dzieci biegały boso po podwórku, piły kompot i jadły kanapki z dżemem. Nikt im nie liczył cząsteczek glukozy. I co? Wychowały się.

– Tato, to nie te czasy – mruknął syn.

– No nie przesadzaj – wszedłem mu w słowo. – Przecież nie nakarmiłem ich kostkami rosołowymi. Kupiliśmy jeden popcorn na trzech i po małej coli. To naprawdę był dramat?

– Dramat jest teraz! – wtrąciła się synowa.

– Mamo, ale było fajnie... – odezwała się wnuczka, ciągnąc ją za rękę. – Dziadek się śmiał i ja się śmiałam...

– Kochanie, idź się bawić – ucięła krótko, nawet na nią nie patrząc.

Patrzyłem, jak mała się cofa, jakby nagle zgubiła gdzieś całą swoją radość. I zrobiło mi się cholernie przykro. Naprawdę myślałem, że zrobiłem coś dobrego.

Myślałem, że to nic złego

– Tato, nie chodzi o to, że nie możesz zabierać dzieci – zaczął znowu mój syn, już spokojniejszym tonem. – Chodzi o to, że... no wiesz, pewne rzeczy powinny być z nami wcześniej ustalone.

– Serio? – parsknąłem, nie kryjąc ironii. – To nie są rekruci w wojsku. To dzieci. Miały frajdę, pośmiały się, były szczęśliwe przez dwie godziny. I nagle z tego robi się kryzys dyplomatyczny.

– A ja cały dzień szykowałam obiad! – Hania znowu podniosła głos, jakby właśnie wyrecytowała największą tragedię roku. – Brokuły, bataty, humus z cieciorki. A teraz co? Dzieci nie są głodne!

– Popcorn jest pyszny – wymamrotał wnuczek, który właśnie wszedł do kuchni z miną winowajcy. – I dziadek kupił mi książkę o dinozaurach...

– Kupiłem, bo zasłużył – powiedziałem, zanim zdążyli się rzucić na niego za tę „zbrodnię”. – Chciałem mu sprawić przyjemność.

– To nie chodzi o książkę – westchnął mój syn. – Tylko o to, że potem dzieci marudzą, że z nami jest nudno. A ty, tato, nie pomagasz.

– Nie pomagam? – powtórzyłem. – Bo zabrałem dzieci na bajkę i kupiłem im popcorn? Dobrze, zapamiętam. Następnym razem pokażę im, jak wygląda milcząca ściana.

– Mógłbyś po prostu nas słuchać – mruknęła synowa. – To nie o ciebie chodzi. To o nich. O ich dobro.

Spojrzałem na wnuki, które teraz siedziały na dywanie w salonie i patrzyły na nas z niepokojem.

Tego się nie spodziewałem

– No dobrze – westchnąłem, wstając z krzesła – może jestem stary i nie ogarniam już tych waszych nowoczesnych metod wychowawczych. Jednak jedno wiem na pewno: dzieci potrzebują bliskości, zabawy, śmiechu. Nie tylko ryżu jaśminowego i warzyw gotowanych na parze.

– Nie rozumiesz, tato – powiedział syn, drapiąc się po karku. – My chcemy, żeby dzieci miały zdrowe nawyki.

– Ty to robisz specjalnie! – rzuciła synowa, a jej głos zadrżał. – Robisz wszystko po swojemu, pokazujesz dzieciom, że jesteś tym fajnym dziadkiem, a my – źli rodzice.

– Nie muszę nic pokazywać. Same to widzą – odpowiedziałem zbyt szybko, zbyt ostro.

Pożałowałem tych słów w sekundę po tym, jak padły. Zapanowała niezręczna cisza. Nawet dzieci przestały się wiercić.

– Przepraszam – dodałem ciszej. – Może i przesadziłem. Po prostu... to był Dzień Dziadka. Chciałem, żeby to był nasz dzień.

– A wyszło, jak zawsze – podsumowała synowa, krzyżując ręce.

– Może gdybyście czasem odpuścili... – zacząłem, ale syn pokręcił głową.

– Tato, po prostu daj nam wychowywać dzieci po swojemu. Ty już wychowałeś. Teraz twoja rola to być dodatkiem, a nie rewolucją.

Tego się nie spodziewałem. Dodatkiem. To słowo zostawiło gorzki smak.

Wzruszyłem się

– Dodatkiem, powiadasz… – powtórzyłem powoli, zerkając przez okno. – Czyli co? Mam siedzieć w kącie i milczeć, aż zostanę zawołany? Jak ozdobna poduszka – jest, bo ładnie wygląda, ale nikt na niej nie siedzi?

– Nie o to chodzi, tato... – próbował łagodzić syn, ale tylko machnąłem ręką.

– Słuchajcie, przez całe życie starałem się być obecny. Byłem na waszych zebraniach, odwoziłem cię na basen, robiłem kanapki z pasztetem, kiedy twoja matka miała dyżur nocny. I teraz kiedy mam trochę więcej czasu i chcę dać coś z siebie tym dzieciakom, to słyszę, że mam być „dodatkiem”? Jak przyprawa do waszej marchewki na parze?

– To nie fair – Hania zacisnęła usta. – Znowu robisz z siebie ofiarę, a my jesteśmy tyranami.

– A może po prostu nie chcecie, żeby dzieci miały kogoś, kto pokazuje im, że świat nie kończy się na bezglutenowym chlebie i książkach z rekomendacją psychologa dziecięcego? – rzuciłem ostrzej, niż zamierzałem.

– Dziadku... – cicho odezwał się wnuczek. – Ja cię lubię. Możemy jeszcze iść kiedyś razem do kina?

Spojrzałem na niego i poczułem coś, czego nie umiałem już zatrzymać. Łzy. Nie z rozpaczy, raczej z ulgi. Bo jakkolwiek by mnie nie ustawiali dorośli, dzieci mówiły własnym językiem.

– Oczywiście, że pójdziemy – odparłem cicho, kiwając głową. – Będziesz wybierał film, a ja zapłacę. Tylko może tym razem weźmiemy wodę, co?

Wnuczek się uśmiechnął. Hania prychnęła i wyszła z kuchni. Syn westchnął i wzruszył ramionami.

– Zróbmy sobie przerwę. Po prostu... wszyscy jesteśmy trochę zmęczeni.

W tym akurat miał rację.

Spojrzałem na niego uważnie

Minęło sporo czasu, zanim synowa przestała trzaskać szufladami w kuchni. Dzieci pobiegły do swoich pokoi. Syn chodził w tę i z powrotem, jakby szukał zajęcia, którego nie było.

– Tato... – odezwał się w końcu, stając obok mnie. – Wiesz, że cię kochamy. Po prostu mamy inne podejście.

– Ja wiem – mruknąłem. – Tylko szkoda, że czasem nikt mnie nie pyta, jakie jest moje.

– Może... może za często się wtrącasz. Tak, wiem, robisz to z serca, ale my też chcemy dobrze.

– A ja chcę być częścią ich życia. Nie gościem, który przychodzi z torbą prezentów i znika, bo „czas już mija”.

– No to może ustalmy coś – zaproponował ostrożnie. – Ty odpuścisz colę, a my nie będziemy robić awantury o bajki i popcorn.

Spojrzałem na niego uważnie. Miał ten sam wyraz twarzy, co kiedyś, gdy próbował negocjować większy kawałek tortu urodzinowego.

– Dobrze. Umowa stoi – powiedziałem i wyciągnąłem rękę.

Uścisnął ją z lekkim uśmiechem. Chwilę potem dzieci wyszły z pokoju, pytając, czy mogą obejrzeć coś na tablecie. Hania milczała, ale już nie warczała.

Wiktor, 67 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: