„W majówkę mąż zaplanował remont, a mnie wysłał do spa. Od razu wiedziałam, że wcale nie będzie kładł gresu w łazience”

Woda w jacuzzi delikatnie masowała moje zmęczone plecy, a przez ogromne, panoramiczne okna rozpościerał się widok na sosnowy las, skąpany w popołudniowym słońcu. Powinnam czuć się jak w raju. Wyjazd do luksusowego ośrodka spa w górach był przecież spełnieniem moich marzeń.

Wysłał mnie do spa

Rzadko miałam czas na chwilę wytchnienia. Ciągłe sprawdziany, wypracowania, wywiadówki i rady pedagogiczne sprawiały, że wieczorami padałam z nóg. Ten długi weekend miał być moją oazą spokoju.

Mój mąż został w naszym domu na przedmieściach, by wykorzystać te wolne dni na położenie gresu w łazience. Od miesięcy planowaliśmy ten remont, ale ciągle brakowało nam czasu. W końcu Robert sam wpadł na ten genialny, jak mi się wtedy wydawało, pomysł. Doskonale pamiętam ten wieczór, kiedy wręczył mi voucher do spa. Byłam po wyjątkowo trudnym dniu w pracy, a on spojrzał na mnie z tą swoją charakterystyczną, ujmującą troską w oczach.

– Kochanie, jesteś przemęczona – powiedział. – Zasługujesz na odpoczynek. Kupiłem ci pobyt w ośrodku spa.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

– Przecież mieliśmy położyć gres w długi weekend. Płytki już kupione, narzędzia czekają w garażu.

– Ja się tym zajmę – uśmiechnął się szeroko. – Ty pojedziesz, zrelaksujesz się, nabierzesz sił. A kiedy wrócisz, nasza łazienka będzie wyglądać jak nowa. Chcę to dla ciebie zrobić.

Byłam wzruszona

Łzy stanęły mi w oczach. Jakiż on był wspaniały! Po dwunastu latach małżeństwa wciąż potrafił mnie zaskoczyć i okazać tyle serca. Zgodziłam się, choć czułam lekkie wyrzuty sumienia. Wyobrażałam sobie, jak on przesuwa ciężkie wiadra z klejem, rozrabia zaprawę, przycina płytki i mozolnie układa je na ścianach, podczas gdy ja leżę na masażach i wygrzewam się w saunie.

Teraz, siedząc w bulgoczącej wodzie, nie mogłam przestać o nim myśleć. Sięgnęłam po telefon leżący na brzegu basenu. Wybrałam jego numer po raz czwarty tego dnia. W słuchawce usłyszałam tylko monotonny sygnał, a potem automatyczny głos poczty głosowej.

– Cześć kochanie, to znowu ja – nagrałam wiadomość, starając się brzmieć naturalnie. – Mam nadzieję, że praca idzie dobrze i nie jesteś zbyt zmęczony. Zadzwoń do mnie, jak tylko skończysz układać te płytki przy wannie. Martwię się trochę, że od rana milczysz. Buziaki.

Wracałam do swojego pokoju, a niepokój rósł z każdą minutą. Robert zawsze miał telefon przy sobie. Zazwyczaj oddzwaniał po kilkunastu minutach albo chociaż wysyłał krótką wiadomość: „Zajęty, oddzwonię”. Tymczasem od wczorajszego wieczora panowała absolutna cisza. Ostatni raz rozmawialiśmy, kiedy dojechałam do ośrodka. Powiedział mi wtedy, że właśnie rozrabia zaprawę i zabiera się do pracy.

Martwiłam się

Próbowałam zająć myśli czymś innym. Poszłam na spacer po leśnych ścieżkach, przeczytałam kilka rozdziałów książki, którą zabrałam ze sobą. Niestety, moja wyobraźnia zaczęła podsuwać mi najgorsze scenariusze. A co, jeśli poślizgnął się na mokrej podłodze? Co, jeśli uderzył się w głowę i leży nieprzytomny w pustym domu? Byliśmy tam sami, nasi najbliżsi sąsiedzi pojechali do dzieci na drugi koniec kraju. Kto by mu pomógł?

Zaczęłam nerwowo chodzić po pokoju. Spojrzałam na zegarek. Była już siedemnasta. To stanowczo za długo. Musiałam coś zrobić, by uciszyć ten lęk. Postanowiłam zadzwonić do pani Krystyny. Mieszkała w domu naprzeciwko. Była uroczą, starszą panią, z którą często ucinałyśmy sobie pogawędki przez płot. Zawsze wiedziała, co się dzieje na naszej ulicy. Wybrałam jej numer. Odebrała niemal natychmiast.

– Halo? Justynko, kochanie, to ty? – usłyszałam jej ciepły głos.

– Dzień dobry, pani Krystyno. Przepraszam, że zawracam głowę w taki piękny dzień, ale bardzo się martwię. Jestem na wyjeździe, a mój mąż został sam w domu. Miał kłaść gres w łazience, ale od rana nie odbiera telefonu. Czy mogłaby pani zerknąć przez okno albo zapukać do naszych drzwi? Boję się, że mógł się poślizgnąć i potrzebuje pomocy.

Nie mogłam uwierzyć

Po drugiej stronie zapadła dziwna, przedłużająca się cisza.

– Pani Krystyno? Jesteśmy w kontakcie? – dopytywałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej.

– Tak, tak, jestem, Justynko – jej głos brzmiał teraz zupełnie inaczej. Był pełen wahania, jakby starannie dobierała słowa. – Wiesz, to trochę niezręczna sytuacja.

– Niezręczna? O czym pani mówi? Czy coś się stało? – mój głos zaczął drżeć.

– Justynko… myślę, że z Robertem jest wszystko w porządku. Fizycznie. Nie poślizgnął się na żadnej podłodze.

– To dlaczego nie odbiera? Widziała go pani?

– Tak. Widzę go właśnie w tej chwili. Z mojego okna na piętrze mam doskonały widok na wasz ogród za domem.

– I co robi? Odpoczywa na tarasie? – zapytałam z nadzieją, choć ton głosu sąsiadki sugerował coś zupełnie innego.

– Może będzie lepiej, jak ci to po prostu pokażę. Zrobię zdjęcie i wyślę ci w wiadomości. Sama ocenisz. Tylko proszę cię, usiądź, dobrze?

Rozłączyła się. Wpatrywałam się w ekran telefonu, czując, jak dłonie zaczynają mi się pocić. Czas zdawał się zwolnić. Każda sekunda oczekiwania na wiadomość ciągnęła się w nieskończoność. Przez głowę przemykały mi tysiące myśli. Co on może robić w ogrodzie, co wywołało takie zmieszanie u Krystyny?

Prawda się wydała

Wreszcie telefon wydał z siebie krótki dźwięk. Przyszła wiadomość. Drżącymi palcami otworzyłam aplikację. Zdjęcie powiększyło się na całym ekranie. Zamarłam. Zobaczyłam scenę, która wyglądała jak z romantycznego filmu, niestety nie z moim udziałem. Na naszym eleganckim, rattanowym komplecie wypoczynkowym na tarasie siedział Robert. Ale to nie on przykuł moją największą uwagę. Obok niego, oparta o jego ramię, siedziała nasza nowa sąsiadka, która wprowadziła się trzy domy dalej kilka miesięcy temu.

Była młodsza ode mnie o dobrych dziesięć lat. Zawsze uśmiechnięta, zawsze chętna do pomocy. Często wpadała do nas pożyczyć kosiarkę. Na zdjęciu Robert z czułym, niemal intymnym uśmiechem podawał truskawkę prosto do ust sąsiadki. Byli tak bardzo pochłonięci sobą, że świat zewnętrzny mógłby dla nich nie istnieć.

Pod zdjęciem przyszła kolejna wiadomość od pani Krystyny: „Strasznie mi przykro. Siedzą tak od dwóch godzin. Nie mogłam tego zataić. Trzymaj się, dziecko”. Telefon wypadł mi z rąk i upadł głucho na miękki dywan hotelowego pokoju. Opadłam na łóżko, próbując złapać powietrze.

Zdradzał mnie

Mój wspaniały, troskliwy mąż, który chciał mnie odciążyć i sam położyć gres w łazience. Mój wspaniałomyślny partner, który rzekomo martwił się moim przemęczeniem. To wszystko było kłamstwem. Precyzyjnie zaplanowaną manipulacją.

Wykorzystał moje zmęczenie i moją ufność, żeby pozbyć się mnie z domu na kilka dni. Podczas gdy ja, siedząc w luksusowym jacuzzi, gryzłam się wyrzutami sumienia, że on ciężko pracuje, on bawił się w najlepsze z naszą sąsiadką na tarasie, za który oboje zapłaciliśmy.

Przez dłuższą chwilę nie potrafiłam płakać. Szok był zbyt silny. Zamiast łez, czułam rosnący gniew. Gorzki smak tej zdrady palił mnie w gardle. Zrozumiałam nagle wszystkie te drobne sytuacje z ostatnich miesięcy. Częstsze wyjścia Roberta, jego przedłużające się powroty z pracy, nerwowe sprawdzanie telefonu, nagłe zainteresowanie ogrodnictwem i pomocą sąsiadce przy zakładaniu trawnika. Byłam tak zajęta swoimi uczniami i szkołą, że nie zauważyłam tego, co działo się na moim własnym podwórku.

Podniosłam telefon z podłogi. Spojrzałam jeszcze raz na to zdjęcie. Byli tacy pewni siebie. Tacy przekonani, że ich tajemnica jest bezpieczna, a ja potulnie siedzę w górach, wdzięczna za wspaniały prezent.

Otworzyłam oczy

Wybrałam numer Roberta. Tym razem nie zamierzałam nagrywać uroczej wiadomości na pocztę głosową. Chciałam mu tylko wysłać jeden komunikat. Gdy usłyszałam sygnał poczty, powiedziałam spokojnym, lodowatym tonem:

– Truskawki wyglądają pysznie. Mam nadzieję, że sąsiadce smakowały. Nie musisz się już martwić o łazienkę, nie będę tam więcej mieszkać. Zapakuj moje rzeczy do kartonów, zanim wrócę w niedzielę.

Rozłączyłam się, a potem zablokowałam jego numer. Podeszłam do szafy i wyjęłam swoją walizkę. Zaczęłam powoli, metodycznie pakować swoje ubrania. Nie zamierzałam zostawać tu ani minuty dłużej, ale nie zamierzałam też wracać do domu i robić mu awantury, dając mu satysfakcję.

Miałam swoje oszczędności, miałam przyjaciółkę w mieście, u której mogłam się zatrzymać. Mój świat właśnie się zawalił, ale wiedziałam jedno – nie pozwolę, by ktokolwiek robił ze mnie naiwną idiotkę. Zamykając drzwi hotelowego pokoju, czułam, że zamykam też pewien rozdział mojego życia. Będzie bolało, to pewne. Ale wolałam tę bolesną prawdę od kłamstwa o kładzeniu gresu w łazience.

Justyna, 42 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: