Nigdy nie myślałam, że znajdę się w tak absurdalnej sytuacji. Zawsze wyobrażałam sobie, że na starość będę spokojnie sadzić pelargonie, rozwiązywać krzyżówki i doglądać wnuków. Tymczasem życie napisało dla mnie scenariusz rodem z taniej komedii romantycznej, w której główne role grają: ja, moja synowa i… pewien czarujący wdowiec z Warszawy. Z Anetą nigdy nie było łatwo. Kiedy Paweł ją przyprowadził do domu i przedstawił jako swoją narzeczoną, od razu wiedziałam, że to nie będzie typowa synowa z mojej bajki.
WIDEO…
Była pewna siebie, przebojowa, zawsze w doskonałym makijażu i nawet w niedzielę rano nie rezygnowała z wysokich obcasów. Próbowałam ją polubić, ale nasze światy były zbyt odległe. Ona – menadżerka w korporacji, ja – nauczycielka na emeryturze, przyzwyczajona do spokojnych wieczorów z książką. Zamiast się kłócić, zazwyczaj milczałyśmy i każda trzymała się swoich spraw. To Paweł był naszym tłumaczem i rozjemcą. Pomysł wspólnego wyjazdu wyszedł właśnie od Anety. Zaskoczyło mnie to. Powiedziała, że wyjazd do sanatorium to świetna okazja, żebyśmy lepiej się poznały, odpoczęły od codzienności, a przy okazji zadbały o zdrowie. Trochę nieufnie zgodziłam się – w końcu coś musiało się zmienić.
Zatańczył najpierw ze mną
Ciechocinek przywitał nas zapachem solanki i gwarnym tłumem kuracjuszy. Z początku trzymałyśmy się razem tylko z grzeczności. Na śniadaniach siedziałyśmy naprzeciwko siebie, mówiłyśmy uprzejmości o pogodzie, a potem każda szła na swój zabieg. Z czasem zaczęłyśmy wychodzić razem na spacery. Było w tym coś sztucznego, ale przynajmniej starałyśmy się nie zrażać do siebie jeszcze bardziej. Pewnego dnia Aneta zaproponowała, żebyśmy wybrały się na wieczorek taneczny. Trochę sceptycznie, ale przystałam na jej propozycję. W końcu nie byłam już dziewczynką, a i wciąż miałam ochotę na odrobinę zabawy.
Salę kawiarni wypełniały ciche rozmowy, muzyka z lat młodości i odgłos stukających szklanek. Przysiadłyśmy w kącie, zamówiłyśmy małe desery. Wtedy pojawił się on – Tadeusz. Wysoki, z klasą, z tym czymś, co przyciąga kobiety niezależnie od wieku. Jego głos był ciepły, spojrzenie życzliwe, a uśmiech taki, że przez moment poczułam się znów młoda. Zatańczył najpierw ze mną. Przypomniałam sobie, jak kiedyś chodziłam z mężem na dancingi, jak czułam się piękna i pożądana. Potem poprosił Anetę. Patrzyłam, jak swobodnie się porusza, jak śmieje się z jego żartów. Poczułam ukłucie zazdrości, ale zbyłam je machnięciem ręki. Po tańcu usiedliśmy razem. Rozmawialiśmy długo, o architekturze, podróżach, ulubionych książkach. O dziwo, Aneta potrafiła mówić nie tylko o pracy. Tadeusz słuchał nas obu z uwagą. Czułam, że zyskuję jego sympatię.
W środku aż się gotowałam
Następnego dnia zauważyłam, że Aneta zaczyna się bardziej starać. Zamiast firmowej garsonki wybrała kwiecistą sukienkę. Rozpuściła włosy, pomalowała usta. Udawałam, że nie widzę jej wysiłku, ale w środku aż się gotowałam. Ja też postanowiłam pokazać się z jak najlepszej strony. Otworzyłam walizkę i wyciągnęłam apaszkę w kwiaty, którą dostałam od Pawła na imieniny. Podczas śniadania Tadeusz dosiadł się do nas. Aneta zaczęła opowiadać o swoich podróżach do Włoch i Hiszpanii. Ja wtrącałam anegdoty o własnych kulinarnych eksperymentach. Zaczęłyśmy się licytować, która z nas zna więcej ciekawych miejsc, która lepiej gotuje, która ma więcej pasji.
Tadeusz z rozbawieniem słuchał tej wymiany, raz rzucając komplement pod moim, raz pod jej adresem. Po południu wybraliśmy się na wspólny spacer po parku zdrojowym. Aneta zszokowała mnie, gdy nagle zachwyciła się śpiewem ptaków i zaproponowała, żebyśmy wszyscy usiedli na trawie. Ona, która zawsze wolała kawiarniane fotele! Ja z kolei opowiedziałam, jak lubię zbierać zioła i robić z nich suszone obrazy. Każda z nas udawała, że ma o wiele więcej wspólnego z Tadeuszem niż w rzeczywistości. Z boku pewnie wyglądało to komicznie.
Z każdym dniem napięcie rosło. Przestałyśmy być dla siebie miłe. Stałyśmy się rywalkami. Zaczęły się drobne złośliwości – raz Aneta „przypadkiem” zabrała mi z łazienki krem do twarzy, innym razem ja „niechcący” poplamiłam jej bluzkę kawą. Gdy Tadeusz zaproponował wyjście do teatru, obie natychmiast się zgodziłyśmy. Przez całą sztukę starałyśmy się, by to właśnie nasza opinia o przedstawieniu była dla niego najważniejsza.
Wieczorami, kiedy wracałyśmy do pokoju, nie mówiłyśmy do siebie ani słowa. Każda zamykała się w swoim świecie. Ja leżałam na łóżku, analizując każdy gest Tadeusza, każde słowo Anety. Zastanawiałam się, czy wyglądam na tyle dobrze, by nadal go interesować. Ona z kolei dzwoniła do Pawła i mówiła, że wszystko jest w porządku. Obie udawałyśmy przed światem, ale przed sobą już nie potrafiłyśmy.
Basenowa kompromitacja
Najbardziej upokarzający moment nadszedł na basenie. Tadeusz zorganizował wyjście na pływalnię pod pretekstem „dbania o zdrowie”. Założyłam strój kąpielowy, który od lat leżał na dnie szafy. Kiedy weszłam na nieckę, poczułam się jak nastolatka na pierwszym wuefie – niepewna, nieco zawstydzona, ale zdeterminowana, by nie dać się pokonać. Aneta przeszła samą siebie – założyła stylowy kostium, rozpuściła włosy, a potem zaczęła kokietować Tadeusza, udając, że nie umie pływać. Poprosiła go o naukę żabki.
Patrzyłam, jak trzyma ją za rękę, śmieje się i tłumaczy, jak oddychać w wodzie. Postanowiłam udowodnić, że jestem w lepszej formie. Przepłynęłam dwie długości basenu, ale na ostatnich metrach omal się nie zadławiłam. Ledwo łapałam oddech, a w głowie huczało mi od emocji. Po wyjściu z basenu Tadeusz zaproponował lody w pobliskiej kawiarni. Tam znów zaczęłyśmy się prześcigać w opowiadaniu dowcipów, wspomnieniach z młodości i planach na przyszłość. Gdzieś w środku czułam jednak, że cała ta rywalizacja robi się coraz bardziej żałosna.
Niespodziewane spotkanie
Z biegiem dni nasze relacje z Anetą stawały się coraz bardziej napięte. Zaczęłyśmy nawet się przekrzykiwać w obecności Tadeusza. On tylko się uśmiechał i zmieniał temat. Czułam, że powoli tracę dystans do samej siebie. Zamiast cieszyć się wyjazdem, zamieniłam się w nastolatkę walczącą o uwagę chłopaka. W nocy długo nie mogłam zasnąć. Rozważałam, czy nie zrezygnować z dalszej walki, czy nie odpuścić i nie pozwolić Anetcie wygrać. Ale coś we mnie nie pozwalało się poddać. Chciałam udowodnić sobie, że jeszcze potrafię być atrakcyjna, że nie jestem tylko „mamą Pawła” i „babcią Antosia”.
W przedostatni dzień pobytu Tadeusz zaprosił nas na pożegnalną kolację. Obie szykowałyśmy się długo, dobierając sukienki, makijaż, biżuterię. W pokoju panowała cisza przerywana tylko szelestem sukienek, dźwiękiem suszarki i sporadycznymi westchnieniami. Przyszłyśmy do restauracji punktualnie. Czekałyśmy już kilkanaście minut, kiedy Tadeusz wszedł do środka w towarzystwie eleganckiej kobiety. Była młodsza od niego, zadbana, z klasą. Tadeusz przedstawił ją jako swoją narzeczoną, Elżbietę. W jednej chwili poczułam, jak cały mój wysiłek, wszystkie starania i nadzieje wyparowują. Kolacja była niezręczna. Elżbieta uroczo się uśmiechała, opowiadała o wspólnych planach, a my z Anetą tylko od czasu do czasu potakiwałyśmy. W głowie miałam mętlik: wstyd, rozczarowanie, złość, odrobina rozbawienia całą tą farsą.
Gorzkie podsumowanie
Po powrocie do pokoju Aneta zaczęła pakować się w milczeniu. W końcu przerwała ciszę:
– Aleśmy się urządziły, nie?
Uśmiechnęłam się smutno.
– Dwie dorosłe kobiety walczące o faceta, który nawet nie był wolny… – mruknęłam.
Zaczęłyśmy się śmiać. Najpierw nieśmiało, potem coraz głośniej, aż łzy pociekły nam po policzkach. To był śmiech z naszej głupoty, z tej absurdalnej rywalizacji, z całego wyjazdu. Czułam, jak spada mi z serca ogromny ciężar. Po raz pierwszy poczułam do Anety coś więcej niż dystans. Była mi bliska w tej porażce. Kiedy wróciłyśmy do domu, Paweł zapytał, jak było. Uśmiechnęłyśmy się tylko porozumiewawczo i powiedziałyśmy, że odpoczęłyśmy jak nigdy.
Nie zdradziłyśmy mu szczegółów. To była nasza tajemnica. Wiem, że nie będziemy z Anetą najlepszymi przyjaciółkami, ale coś się zmieniło. Zaczęłyśmy się częściej odzywać, czasem wysyłamy sobie zabawne zdjęcia lub przepisy. Czasami nawet żartujemy z „miłosnych podbojów” w Ciechocinku. Wiem, że już nigdy nie powalczymy o tego samego mężczyznę. Ale może – choćby odrobinę – zaczniemy walczyć o lepszą relację.
Jolanta, 59 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Zięć obiecał odnowić przedpokój w tydzień. A pod pretekstem remontu pożyczał pieniądze od rodziny na swoje fanaberie”
- „Przez rok harowałam po godzinach, by dostać wymarzony awans. Koleżanka ukradła mi pomysł, a potem spijała śmietankę”
- „Portofino miało być jedynie odskocznią od pracy. A na Riwierze Włoskiej znalazłam nie tylko spokój, ale i miłość”
