„W walentynki czekałam na męża z kolacją, a on mną pogardził. Sąsiad miał większy apetyt”

Stałam w kuchni, patrząc na zapalone świece i talerz na stole, jakby to on miał mi odpowiedzieć na wszystkie pytania. Przez cały dzień powtarzałam sobie, że to tylko jeden wieczór, ale wystarczy, by coś zmienić. Chciałam przypomnieć nam, kim byliśmy, zanim cisza zaczęła brzmieć głośniej niż rozmowy.

Łudziłam się, że będzie pięknie

Od rana krzątałam się po mieszkaniu z poczuciem, że to coś ważniejszego niż zwykłe gotowanie. Każdy ruch miał znaczenie. Krojenie warzyw było niemal ceremonialne, jakbym w ten sposób porządkowała nie tylko blat, ale też myśli. Wybrałam potrawy, które Janek kiedyś chwalił, jeszcze wtedy, gdy potrafił się zatrzymać i powiedzieć coś więcej niż „jest okej”.

W tle grała cicha muzyka, taka, której kiedyś słuchaliśmy razem. Złapałam się na tym, że podśpiewuję pod nosem, a zaraz potem milkłam, zawstydzona własną nadzieją. W salonie ustawiłam świece. Nie za dużo, żeby nie było przesady. Chciałam, żeby było ciepło, nie teatralnie. Na stole położyłam obrus, ten wyciągany tylko na specjalne okazje. Przypomniałam sobie, jak Janek kiedyś zapytał, po co nam takie rzeczy, skoro i tak jemy szybko. Wtedy się zaśmiałam. Dziś to wspomnienie zabolało.

W łazience przymierzałam sukienkę, w której byłam na naszym pierwszym wspólnym wyjeździe. Leżała trochę inaczej niż kiedyś, ale uznałam, że to nieważne. Ważne było to, że wciąż chciałam się podobać. Spojrzałam w lustro i spróbowałam się do siebie uśmiechnąć.

– To tylko kolacja – powiedziałam na głos, jakby ktoś mnie słuchał. – Normalna kolacja.

Ale wiedziałam, że nie była normalna. W głowie przewijały mi się obrazy sprzed lat: Janek czekający na mnie pod klatką, jego niecierpliwe spojrzenie, dłonie zawsze zajęte moimi. Teraz coraz częściej wracałam do pustego mieszkania albo zasypiałam sama, słuchając odgłosów jego klawiatury zza drzwi gabinetu.

Gdy spojrzałam na zegarek, serce przyspieszyło. Zbliżała się godzina jego powrotu. Poprawiłam sztućce, choć były równo, i zapaliłam świece wcześniej, niż planowałam. W powietrzu unosił się zapach jedzenia i czegoś jeszcze – napięcia, które ściskało mi gardło. Bałam się, że znów będę tą jedyną osobą w tym małżeństwie, która czegoś chce. A jednocześnie łudziłam się, że może właśnie dziś Janek usiądzie naprzeciwko mnie, spojrzy mi w oczy i powie, że tęsknił. Że zauważył.

Nie tak wyobrażałam sobie walentynki

Usłyszałam przekręcany zamek dokładnie o tej porze, o której zawsze wracał. Serce zabiło mi szybciej, jakbym czekała na werdykt. Wyszłam do przedpokoju z uśmiechem, który ćwiczyłam cały dzień.

– Jesteś – powiedziałam cicho.

Janek skinął głową, nie zdejmując nawet plecaka. Jego wzrok prześlizgnął się po mnie, po świecach w salonie, po stole. Zatrzymał się na sekundę, może dwie.

– A, no tak… walentynki – rzucił, jakby właśnie sobie przypomniał.

– Pomyślałam, że zjemy razem kolację – dodałam szybko. – Specjalnie wcześniej wróciłam, wszystko przygotowałam.

Zdjął buty i wszedł do salonu, ale zamiast usiąść, tylko postawił torbę przy krześle. Zerknął na telefon.

– Matylda, ja naprawdę doceniam, ale… – zawahał się, choć nie spojrzał mi w oczy. – Wyskoczyło coś pilnego. Muszę jeszcze wrócić do pracy.

Poczułam, jakby ktoś zgasił światło. Stałam obok stołu, nie wiedząc, co zrobić z rękami.

– Dziś? – zapytałam. – To tylko jeden wieczór.

– Wiem, ale nie mam wyboru – odpowiedział, już idąc do sypialni. – Może jutro, dobrze?

„Może jutro” zabrzmiało jak zdanie, które słyszałam setki razy. Patrzyłam, jak przebiera się w pośpiechu, jak zapina koszulę, unikając mojego spojrzenia.

– Czekałam cały dzień – wyrwało mi się w końcu. – Chciałam po prostu pobyć z tobą.

Zatrzymał się w drzwiach.

– Nie rób z tego dramatu – powiedział spokojnie, aż za spokojnie. – To tylko kolacja.

Te same słowa, które rano powtarzałam sobie przed lustrem, teraz uderzyły we mnie z całą siłą. Usłyszałam trzask drzwi i nagle zrobiło się nienaturalnie cicho.

Wróciłam do salonu. Jedzenie prawie ostygło, świece paliły się dalej, jakby uparcie udawały, że nic się nie stało. Usiadłam sama przy stole. Przez chwilę próbowałam sobie tłumaczyć, że to nie jego wina, że praca jest ważna. Ale to nie sprawiło, że bolało mniej. Patrzyłam na puste krzesło naprzeciwko i po raz pierwszy poczułam, że jestem w tym małżeństwie zupełnie niewidzialna.

To było niepokojąco przyjemne

Siedziałam jeszcze chwilę przy stole, nie ruszając się z miejsca, jakby brak ruchu mógł zatrzymać myśli. W końcu wstałam i zaczęłam mechanicznie zbierać naczynia, choć nie miałam siły sprzątać. Wtedy usłyszałam pukanie do drzwi. Najpierw pomyślałam, że to Janek wrócił, że jednak wszystko przemyślał. Serce znów przyspieszyło, zupełnie nieproszonym odruchem.

Za drzwiami stał Oskar z góry. Znałam go tylko z widzenia, często mijaliśmy się na klatce. Zawsze mówił „dzień dobry” wyraźniej niż inni, patrzył prosto w oczy, ale nigdy nie zamieniliśmy więcej niż kilku zdań.

– Przepraszam, że tak późno – powiedział, trochę niezręcznie. – Zorientowałem się, że nie mam soli. A sklepy już zamknięte.

Przez moment wahałam się, trzymając rękę na framudze. Musiałam wyglądać dziwnie, w sukience, przy zapalonych świecach, z nieudawaną pustką w oczach. Zrobiłam krok w tył.

– Jasne, wejdź – odpowiedziałam. – Zaraz przyniosę.

Zamiast od razu pójść do kuchni, Oskar rozejrzał się po salonie. Nie wścibsko, raczej uważnie.

– Ładnie tu – zauważył. – Przytulnie.

– Miało być… na specjalną okazję – powiedziałam i dopiero po chwili dotarło do mnie, jak to zabrzmiało.

Nie dopytywał. To mnie zaskoczyło. Podałam mu sól, ale on nie ruszył się od razu. Zapytał, czy wszystko w porządku. Normalnie bym zaprzeczyła, zbyła to uśmiechem. Tym razem tylko wzruszyłam ramionami.

Usiedliśmy przy stole, jakby to było najbardziej naturalne miejsce na rozmowę. Mówił spokojnie, o drobiazgach, o tym, że praca zdalna bywa monotonna aż do przesady, że wieczory ciągną się w nieskończoność. Ja słuchałam i odpowiadałam, czasem jednym zdaniem, czasem dłużej, coraz swobodniej. Zorientowałam się, że mówiłam więcej niż przez ostatnie tygodnie z Jankiem.

Oskar patrzył na mnie, kiedy mówiłam. Nie zerkał w telefon, nie przerywał. Nie próbował zagłuszyć milczenia. W tej ciszy nie było napięcia, raczej coś kojącego. Poczułam, jak powoli schodzi ze mnie cały dzisiejszy ciężar. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że ktoś naprawdę mnie słucha. I że to uczucie było niepokojąco przyjemne.

Kolacja nie poszła na marne

Nie planowałam zapraszać go do stołu. To wyszło samo, jakby było oczywiste, że jedzenie nie powinno stygnąć tylko dlatego, że ktoś inny nie potrafił docenić wysiłku. Przestawiłam jeden talerz, dołożyłam drugi. Zrobiłam to bez słów, a Oskar przyjął ten gest z cichą wdzięcznością, jakby rozumiał więcej, niż powiedziałam.

Jedliśmy powoli. Za wolno jak na zwykły wieczór, zbyt naturalnie jak na coś zaplanowanego. Zauważyłam, że delektuje się smakiem, że skupia się na tym, co ma przed sobą. Pochwalił potrawę bez przesady, zwyczajnie. To wystarczyło, by poczuć ukłucie w sercu. Przez chwilę bałam się, że się rozpłaczę, więc spuściłam wzrok.

– Musiałaś się napracować – powiedział cicho.

Skinęłam głową. Nie dodałam, dla kogo. Nie musiałam. W pewnym momencie zaczęłam opowiadać o sobie więcej, niż zamierzałam. O tym, jak trudno jest być obok kogoś, kto ciągle jest gdzie indziej. O wieczorach, które wyglądają tak samo. O zmęczeniu, którego nie da się odespać.

Nie oceniał, nie doradzał. Tylko słuchał, a to było dla mnie coś nowego. Złapałam się na tym, że porównuję go z Jankiem i poczułam wyrzuty sumienia. Ale to porównanie pojawiło się samo, bez mojej zgody. Spokój Oskara kontrastował z ciągłym napięciem, do którego przywykłam.

Świece dopalały się powoli, a ja miałam wrażenie, że czas rozciągnął się tylko dla nas. Byłam rozdarta między tym, co powinnam, a tym, czego tak bardzo potrzebowałam. Nie chodziło o zemstę ani o bunt. Chodziło o bycie widzianą.

Kiedy spojrzałam na Oskara, zobaczyłam w jego oczach coś, co dawno zniknęło z mojego życia – uważność. I wtedy zrozumiałam, że ta kolacja nie poszła na marne. Po prostu trafiło na kogoś, kto potrafił ją przyjąć.

Pozwoliłam sobie na bliskość

Nie pamiętam dokładnie, kto pierwszy wstał od stołu. Wiem tylko, że nagle salon wydał mi się zbyt jasny, zbyt odsłonięty na wszystko, co działo się we mnie. Zaproponowałam herbatę, bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. Oskar skinął głową i poszedł za mną, a potem… potem znaleźliśmy się w sypialni, jakby to była najcichsza przestrzeń w całym mieszkaniu.

Usiedliśmy na brzegu łóżka, zachowując między sobą niewielki dystans. Cisza nie była niezręczna. Była gęsta od myśli, które dojrzewały we mnie od dawna. Poczułam, że jeśli teraz się cofnę, cofnę się nie tylko o ten jeden wieczór, ale o całe lata własnych potrzeb.

– Przepraszam – powiedziałam nagle, nie wiedząc właściwie za co.

– Nie musisz – odpowiedział spokojnie. – Niczego nie musisz.

To zdanie było jak otwarcie drzwi, których istnienia nie byłam świadoma. Zrozumiałam, że nie chodzi o impuls ani o bunt. To była konsekwencja. Cicha zgoda na to, by przez chwilę być kimś ważnym. Pozwoliłam sobie na bliskość, która nie polegała na gestach, lecz na obecności. Na byciu razem bez oczekiwań i bez udawania.

W tej chwili dotarło do mnie, jak bardzo byłam głodna uwagi. Nie tej spektakularnej, ale zwykłej, ludzkiej. I że przekroczyłam granicę nie dlatego, że chciałam uciec, ale dlatego, że chciałam poczuć, że jeszcze istnieję.

Nie poczułam wstydu

Kiedy Oskar wyszedł, pożegnaliśmy się krótko, jakby nic się nie wydarzyło. Bez słów, które mogłyby to zniekształcić. Podziękował za wieczór, a ja zamknęłam drzwi za nim, nie czując się pusta, jak zwykle po takich chwilach. To była dziwna ulga, jakby cały ciężar zsunął się ze mnie niepostrzeżenie.

Zostałam w ciszy. W mieszkaniu, które nagle stało się bardziej moje niż kiedykolwiek. Patrzyłam na stół, na świece, które powoli dogasały, na talerze z resztkami jedzenia, które już nie miały tej samej wartości, co wcześniej. Spojrzałam na telefon – żadnej wiadomości od Janka. Zrobiłam to tylko z przyzwyczajenia, a potem schowałam go do torebki. Dziś nie miałam na to ochoty.

Usiadłam na kanapie, czując, jak spada ze mnie jakiś niewidoczny ciężar, który nosiłam od miesięcy. To nie były wyrzuty sumienia. To było coś, czego się nie spodziewałam – poczucie kontroli. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że moje życie jest w moich rękach, nie w rękach kogoś, kto nie dostrzegał, jak bardzo się staram.

Zamiast obwiniać siebie, zaczęłam myśleć o tym, co się wydarzyło, jakby to był krok w stronę mnie samej. To nie była zdrada w tradycyjnym sensie. To była potrzeba bycia zauważoną, bycia w pełni widzialną, nawet jeśli tylko na chwilę. A ta chwila pozwoliła mi uwierzyć, że to, czego chcę, nie jest czymś, co muszę przepraszać. Nie obwiniałam się. Było mi dziwnie lekko.

Następnego dnia, sprzątając stół, patrzyłam na te same talerze, które miały być częścią idealnej kolacji, i zrozumiałam, że walentynki się udały. Może nie tak, jak planowałam. Nie tak, jak się tego spodziewałam, ale tak, jak tego naprawdę potrzebowałam.

Wtedy, z nowym poczuciem jasności, postanowiłam, że jeśli Janek nadal będzie mnie ignorował, nie zamierzam już rezygnować z własnych potrzeb. To, co się wydarzyło, nie było przypadkiem. Nie poczułam wstydu, tylko spokój i przekonanie, że mam prawo do tego, by być traktowaną inaczej, by być traktowaną tak, jak tego pragnę.

W głowie kołatała mi myśl o kolejnych wieczorach z Oskarem. Ale nie budziło to we mnie wstydu, tylko poczucie, że po raz pierwszy od lat mam kontrolę nad tym, co się dzieje w moim życiu. I choć nie wiedziałam, co przyniesie przyszłość, to poczułam, że teraz mogę ją kształtować. Na własnych warunkach.

Matylda, 35 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: