Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych na niezobowiązującej domówce. Było późno, gwarno, ktoś puszczał muzykę z radia, a ja już myślałam, że ten wieczór nie przyniesie niczego szczególnego. Robert pojawił się nagle — przystojny, z tym swoim delikatnym, trochę smutnym uśmiechem i spojrzeniem, w którym kryło się coś więcej niż zwykła uprzejmość. Miał 38 lat, był wdowcem od trzech. Nie ukrywał tego, ale mówił o tym taktownie, bez żalu w głosie, choć w oczach widziałam cień.
WIDEO…
Na początku było jak w bajce
Od pierwszych chwil potrafił sprawić, że czułam się zauważona. Pamiętam, jak zaproponował, żebyśmy razem poszli po lód do sklepu, bo „takie rzeczy najlepiej robi się w duecie”. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, a on co chwilę powtarzał, że świetnie się ze mną bawi. Już wtedy coś we mnie drgnęło, choć nie dopuszczałam jeszcze do siebie myśli, że mogłoby z tego wyniknąć coś poważnego.
Pierwsza randka była jak z filmu — romantyczna kolacja w małej włoskiej knajpce na obrzeżach miasta. Robert był szarmancki, cały czas uśmiechnięty, a do tego autentycznie zainteresowany tym, co mam do powiedzenia. Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Po kolacji odprowadził mnie pod drzwi, zapytał, czy może zadzwonić następnego dnia. Odpowiedziałam, że może. Byłam wtedy szczęśliwa, lekko roztrzęsiona, jakbym na nowo uczyła się cieszyć drobiazgami.
Każde kolejne spotkanie utwierdzało mnie w przekonaniu, że Robert jest kimś wyjątkowym. Przynosił mi kwiaty bez okazji, dzwonił rano tylko po to, żeby życzyć mi miłego dnia. Zaczęłam fantazjować o wspólnej przyszłości, o tym, że w końcu spotkałam kogoś, z kim mogę być sobą i kto mnie docenia.
Testował, czy nadam się do roli
Z czasem jednak zaczęły pojawiać się drobne pęknięcia na tym pięknym obrazku, których przez długi czas nie chciałam zauważać. Robert rzadko pytał o moje pasje czy marzenia. Zamiast tego coraz częściej naprowadzał rozmowy na domowe sprawy, gotowanie, wspólne spędzanie czasu w domu, jakby testował, czy nadam się do roli, którą dla mnie wymyślił.
– Lubisz gotować? – zapytał kiedyś przy śniadaniu.
– Od czasu do czasu, jak mam wenę – odpowiedziałam, uśmiechając się.
– A potrafisz zrobić kopytka? Takie prawdziwe, domowe?
– Umiem, ale rzadko je robię. To trochę czasochłonne.
– Szkoda. Marta, moja żona, robiła najlepsze na świecie. Mięciutkie, rozpływały się w ustach. Może kiedyś spróbujesz je zrobić według jej przepisu?
Te słowa zabolały mnie bardziej, niż chciałam się przyznać. Wiedziałam, że Marta była dla niego ważna. Rozumiałam, że strata kogoś bliskiego zostawia ślad na zawsze. Starałam się być wyrozumiała, ale coś we mnie pękło.
Potem zaczęło się porównywanie w innych kwestiach. Pewnego dnia, przeglądając moje stare zdjęcia, Robert zatrzymał się przy jednym, na którym miałam jasne, rozjaśnione włosy.
– Zdecydowanie lepiej ci w blondzie niż w tym ciemnym kolorze – skomentował, patrząc na mnie z lekkim uśmiechem. – Wyglądałaś wtedy bardzo dziewczęco.
– Miałam dość wiecznej walki z odrostami. Poza tym, w ciemnych czuję się bardziej sobą.
– Może jednak spróbowałabyś wrócić do jasnych? Jasny blond bardzo ci pasował. Rozświetlał ci twarz, wiesz?
Nie powiedziałam nic, ale w środku poczułam niepokój. Marta była jasną blondynką — widziałam jej zdjęcia u niego w mieszkaniu. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo te drobiazgi będą mnie później uwierać.
Jego żona była obecna wszędzie
Zaczęłam zauważać, że większość jego sugestii dotyczyła rzeczy związanych z Martą. Prosił, żebym nosiła sukienki w kwiaty, choć ja zawsze wolałam spodnie i luźne koszule. Przyniósł mi nawet raz w prezencie perfumy, które „bardzo mu się podobają”. Zdziwiłam się, bo identyczny flakonik stał w jego łazience, obok zdjęć Marty.
Próbowałam tłumaczyć sobie, że to przypadek, że może on po prostu lubi taki typ kobiecości. Ale im dłużej byliśmy razem, tym bardziej czułam, że na Annę, jaką jestem, nie ma tu miejsca.
Pewnego dnia zaprosił mnie na obiad do swoich rodziców. Byłam bardzo zestresowana, bo wiedziałam, jak ważna była dla niego rodzina. Szybko zorientowałam się, że nie jestem pierwszą kobietą, którą tam przyprowadził. Wśród zdjęć na ścianach wisiały portrety Marty, a nawet jedna wspólna fotografia Roberta z nią i dziećmi jego siostry. Jego mama, starsza, ciepła kobieta, od razu zapytała, czy lubię piec ciasta, bo „Marta zawsze piekła szarlotkę na niedzielę”.
Czułam się, jakbym weszła w czyjeś buty i próbowała odegrać czyjąś rolę, nie znając tekstu. Robert patrzył na mnie z oczekiwaniem, jakbym miała przejąć obowiązki, których nikt mi nie wytłumaczył. Starałam się być miła, ale w środku gotowało się we mnie od niepokoju.
Porównywania nie mijały, a ja coraz mniej czułam się sobą
Raz, gdy byliśmy razem na zakupach, zatrzymał się przy dziale z ubraniami.
– Zobacz, jaka ładna sukienka – powiedział, pokazując mi zwiewną, kwiecistą kreację. – Marta miała podobną, zawsze wyglądała w niej tak lekko. Może przymierzysz?
– Wolę raczej bardziej stonowane rzeczy – odpowiedziałam, wyraźnie dając mu do zrozumienia, że to nie mój styl.
– Ale byłoby ci w niej do twarzy. Spróbuj, dla mnie.
Nie chciałam robić sceny, więc przymierzyłam, ale w przymierzalni poczułam się jak przebieraniec. Stałam przed lustrem, patrzyłam na siebie i widziałam kogoś obcego.
Potem pojawiły się kolejne pomysły: wspólne wyjazdy w miejsca, do których wcześniej jeździł z Martą, słuchanie starego jazzu, którego nie znosiłam, i coraz częstsze porównania do jego zmarłej żony. Próbowałam to ignorować, tłumaczyć sobie, że to tylko faza przejściowa, że musi minąć czas żałoby. Ale ten czas się nie kończył. To ja stawałam się coraz mniej sobą, a coraz bardziej projekcją jego wspomnień.
Nie jestem Martą!
Pewnego wieczoru zaprosił mnie do siebie na kolację. Przygotował wszystko sam, a na stole pojawiła się nowa zastawa i elegancki obrus. Było nastrojowo, choć czułam się trochę jak gość w muzeum. Kiedy usiedliśmy, Robert włączył płytę ze starym jazzem, a ja już wiedziałam, że ten wieczór będzie próbą odtworzenia jakiegoś scenariusza z przeszłości.
– Pamiętasz, jak mówiłem ci o przepisie na kopytka? – zapytał z uśmiechem, nakładając mi porcję na talerz. – Znalazłem notatnik Marty z jej przepisami. Może w weekend spróbujemy je zrobić razem?
Poczułam się, jakby ktoś ścisnął mnie za gardło. Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Próbowałam zapanować nad emocjami, ale w końcu nie wytrzymałam.
– Robercie, ja nie jestem Martą – powiedziałam cicho, ale stanowczo.
Zrobił wielkie oczy, jakby nie rozumiał, o co mi chodzi.
– Przecież wiem. Po prostu pomyślałem, że to będzie fajny pomysł na wspólne spędzenie czasu. Nie przesadzaj.
– Nie, to nie jest fajny pomysł. Od tygodni próbujesz mnie zmienić. Chcesz, żebym wyglądała jak ona, ubierała się jak ona, gotowała to, co ona. Ja jestem Anną, a nie kopią twojej żony.
Robert na moment zamilkł. Widziałam, jak opadają mu ramiona, a na twarzy pojawia się grymas rozczarowania.
– Może po prostu nie potrafisz zbudować domu – powiedział w końcu, z goryczą w głosie. – Marta potrafiła stworzyć atmosferę, której mi brakuje. Myślałem, że ty też tego chcesz.
– Chcę stworzyć nasz dom, naszą atmosferę. Ale ty nie chcesz mnie, tylko kogoś, kto odegra rolę Marty.
Nie próbował mnie zatrzymać. Wyszłam, trzaskając drzwiami, z poczuciem ulgi i wielkiego smutku jednocześnie.
Zasługuję na kogoś, kto pokocha mnie za to, kim jestem
W kolejnych dniach Robert próbował się skontaktować. Dzwonił, pisał wiadomości, tłumaczył, że chodziło mu tylko o to, żebyśmy byli szczęśliwi, że źle go zrozumiałam. Ale ja już wiedziałam swoje. Zrozumiałam, że nigdy nie będę dla niego wystarczająco dobra jako ja sama – zawsze będę tylko tłem dla jego wspomnień, nieudolną próbą odtworzenia przeszłości.
Przez kilka dni czułam się pusta, zdradzona, jakbym straciła coś, w co bardzo wierzyłam. Rozmawiałam z przyjaciółką, która powiedziała mi coś, co zostało mi w głowie:
– Anka, nie możesz być szczęśliwa, jeśli ciągle masz udawać kogoś innego. To nie jest miłość do ciebie, tylko do wyobrażenia o tobie.
Dziś, gdy siedzę w swoim salonie, piję kawę z ulubionego kubka i patrzę w lustro, widzę siebie w ciemnych włosach, w wygodnych dresach, bez makijażu. I czuję spokój. Nie muszę nikogo udawać, nie muszę się dopasowywać.
Czasem myślę o Robercie i Marcie. Rozumiem, jak trudna jest strata, jak bardzo można się pogubić w żałobie. Ale wiem też, że nie chcę być już nikogo „zastępstwem”. Zasługuję na kogoś, kto pokocha mnie za to, kim jestem, a nie za to, kogo mogłabym przypominać.
Boli, że znów się zawiodłam i zainwestowałam uczucia w niewłaściwą osobę. Ale cieszę się, że przejrzałam na oczy, zanim całkiem zatraciłam siebie. Teraz mój czas, moje życie, moja historia.
Anna, 32 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Mąż wydał wszystkie pieniądze z wesela na naszą podróż poślubną. Przez to kolejne 10 lat będziemy mieszkać na stancji”
- „Zabrałam męża na wrzosowiska, by ratować nasz związek. Zamiast tego odkryłam, że tonęliśmy w bagnie po uszy od wielu lat”
- „W Ciechocinku poznałam bogatego wdowca. Gdy mi się oświadczył, sąsiadki zzieleniały z zazdrości jak brokuły w ogrodzie”
