„Nie wytrzymałam kolejnej zdrady męża, więc wniosłam o rozwód. Przykro mi, że nawet dzieci były po stronie tatusia”

Nigdy nie sądziłam, że największy ból po rozstaniu z mężem nie będzie dotyczył jego zdrady, lecz tego, że nasze dzieci przestaną patrzeć na mnie jak na matkę, a zaczną jak na wroga. Kiedy podjęłam decyzję o rozwodzie, byłam przekonana, że chronię siebie. Nie przewidziałam, że w ich oczach to ja stanę się tą, która niszczy rodzinę.

Nie chciałam żyć w kłamstwie

O kolejnej zdradzie dowiedziałam się przypadkiem. Nie przeszukiwałam telefonu, nie węszyłam. Po prostu zostawił otwartą skrzynkę mailową w komputerze. Zobaczyłam wiadomość podpisaną imieniem, którego nie znałam.

„Tęsknię za wczoraj” – tyle wystarczyło.

Wpatrywałam się w ekran, jakbym nie rozumiała słów. Przecież obiecał. Dwa lata wcześniej przysięgał, że to był błąd, że zagubił się, że chce naprawić nasze małżeństwo. Uwierzyłam. Chciałam wierzyć. Kiedy wrócił z pracy, stałam już w przedpokoju.

– Musimy porozmawiać – powiedziałam spokojnie.

– Coś się stało? – zapytał, zdejmując płaszcz.

Odwróciłam laptop w jego stronę.

– Znowu to samo?

Zbladł. Na moment spuścił wzrok, potem westchnął ciężko.

– To nie jest takie proste.

– Dla mnie jest. Albo jesteśmy razem, albo nie.

– Ty nigdy mnie nie słuchałaś – odburknął. – Zawsze wszystko musiało być po twojemu.

Zabrzmiało to tak, jakby to była moja wina. Jakbym to ja pisała do obcego mężczyzny, że tęsknię. Nie krzyczałam. Coś we mnie pękło cicho, bez trzasku. Usiadłam przy stole i powiedziałam:

– Składam pozew o rozwód.

Milczał długo. Potem tylko skinął głową. Najtrudniejsze było jednak powiedzenie o tym dzieciom. Zebraliśmy ich w salonie. Kasia miała siedemnaście lat, Bartek czternaście. Oboje wpatrywali się w nas z niepokojem.

– Z tatą podjęliśmy decyzję, że się rozstaniemy – zaczęłam.

– Co? – Kasia zerwała się z kanapy. – Dlaczego?

Spojrzałam na Michała. Czekałam, że powie prawdę. Że weźmie odpowiedzialność.

– Nie potrafimy się już dogadać – powiedział gładko. – Mama uważa, że tak będzie lepiej.

To jedno zdanie sprawiło, że zrobiło mi się zimno.

– To nie jest tylko moja decyzja – wtrąciłam.

– Czyli wyrzucasz tatę z domu? – Bartek patrzył na mnie z niedowierzaniem.

– Nikt nikogo nie wyrzuca – próbowałam tłumaczyć. – To sprawa między dorosłymi.

Kasia pokręciła głową.

– Zawsze musisz wszystko kontrolować. Może tata w końcu chce mieć trochę spokoju.

Te słowa bolały bardziej niż wiadomość na ekranie. Przez lata byłam tą, która pamiętała o zebraniach, wizytach u dentysty, konkursach, ich ulubionych potrawach. A teraz stałam się tą, która „niszczy spokój”. Michał milczał. Nie zaprzeczył. Nie powiedział: „To moja wina”. Tego wieczoru Kasia zamknęła się w swoim pokoju. Bartek wyszedł z domu, trzaskając drzwiami. Michał podszedł do mnie w kuchni.

– Widzisz? – powiedział cicho. – Nie pomyślałaś o nich.

– Myślę o nich od lat – odpowiedziałam. – Właśnie dlatego nie chcę, żeby dorastały w kłamstwie.

– To twoja wersja.

Patrzyłam na człowieka, z którym spędziłam dwadzieścia lat. I nagle zdałam sobie sprawę, że nie znam go tak, jak mi się wydawało. Najbardziej przerażała mnie myśl, że dzieci uwierzą w jego wersję. Że stanę się dla nich zimną kobietą, która rozbiła dom, bo „nie potrafiła wybaczyć”. A ja po prostu nie chciałam już żyć w kłamstwie.

Zrobiło mi się słabo

Po tamtej rozmowie w salonie wszystko się zmieniło. Michał wyprowadził się do wynajętego mieszkania dwa tygodnie później. Myślałam, że kiedy go zabraknie w domu, dzieci zobaczą różnicę. Zobaczą, kto codziennie jest obok. Stało się odwrotnie. Kasia zaczęła wracać późno. Bartek prawie nie wychodził ze swojego pokoju. Przy kolacji siedzieliśmy w ciszy, jak obcy ludzie, którzy przypadkiem trafili do jednego mieszkania. Pewnego popołudnia usłyszałam, jak Kasia rozmawia przez telefon w swoim pokoju. Drzwi były uchylone.

– Tato, nie przejmuj się… Ona zawsze taka była. Musi postawić na swoim.

Zamarłam w korytarzu. „Ona”. Już nie mama. Wieczorem zapytałam ją wprost.

– Rozmawiałaś z tatą?

– A co, nie wolno mi? – odparła ostro.

– Oczywiście, że wolno. Po prostu chciałabym wiedzieć, co o tym wszystkim myślisz.

– Myślę, że przesadziłaś – powiedziała bez wahania. – Każdy popełnia błędy. A ty od razu rozwód.

Wzięłam głęboki oddech.

– To nie był pierwszy raz, Kasiu.

– Ale my nie wiemy, jak było naprawdę – wtrącił Bartek, który wszedł do kuchni. – Tata mówi, że od dawna nie byliście szczęśliwi.

Zrobiło mi się słabo.

– Nie byliśmy szczęśliwi, bo tata nie był wobec mnie uczciwy – odpowiedziałam spokojnie. – To nie jest „mały błąd”.

Kasia prychnęła.

– A może po prostu nie umiałaś mu wybaczyć?

Te słowa uderzyły mnie jak policzek.

– Wybaczałam – powiedziałam cicho. – Wybaczałam więcej, niż powinnam.

Zapadła cisza. Żadne z nich nie zapytało o szczegóły. Nie chcieli wiedzieć. Wygodniej było uznać, że to ja przesadzam. Kilka dni później Michał przyszedł po dzieci, żeby zabrać je na weekend. Stałam w przedpokoju, kiedy zakładali kurtki.

– Możecie wrócić w niedzielę do osiemnastej? – zapytałam.

– Może później – odpowiedział Bartek. – U taty jest fajniej.

Michał spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem, który kiedyś uważałam za ciepły. Teraz widziałam w nim coś innego.

– Dzieci potrzebują spokoju – powiedział. – Bez napięcia.

– Myślisz, że ja go tworzę? – zapytałam.

– Nie zaczynaj przy nich.

Kasia przewróciła oczami.

– Widzisz? Zawsze dramat.

Drzwi zamknęły się za nimi, a ja zostałam sama w pustym mieszkaniu. Po raz pierwszy od lat było cicho. I ta cisza bolała. W niedzielę wrócili późno, prawie o dwudziestej. Byli roześmiani, rozgadani.

– Tata pokazał nam nowe mieszkanie – powiedział Bartek. – Jest mniejsze, ale przytulne.

– A jego… koleżanka? – zapytałam ostrożnie.

Kasia spojrzała na mnie wyzywająco.

– Była tam. I jest bardzo miła.

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

– Rozumiem.

– Przynajmniej nie chodzi naburmuszona – dodała cicho Kasia.

Tego wieczoru długo siedziałam w salonie, wpatrując się w zdjęcia na półce. Wakacje nad morzem, pierwsza komunia Bartka, urodziny Kasi. Uśmiechnięta rodzina. Czy to wszystko było tylko dekoracją? Zaczęłam się zastanawiać, czy nie powinnam była milczeć. Przymknąć oczy jeszcze raz. Dla nich. Jednak gdy przypominałam sobie tamtą wiadomość na ekranie, wiedziałam, że nie umiałabym już spojrzeć na siebie w lustrze. Najgorsze przyszło jednak tydzień później. Kasia oznajmiła przy kolacji:

– Zdecydowałam, że po osiemnastce przeprowadzę się do taty.

Widelec wypadł mi z ręki.

– Co takiego?

– Tam jest spokojniej. I nikt nikogo nie oskarża.

– Ja nikogo nie oskarżam – powiedziałam, czując, jak głos mi drży.

– Cały czas mówisz, że to jego wina.

Bo była. Jednak nie powiedziałam tego na głos. Patrzyłam na własne dziecko i czułam, że tracę ją nie przez rozwód, lecz przez cudzą narrację. Michał nie musiał mnie oczerniać wprost. Wystarczyło, że przedstawiał się jako ten, który „został zostawiony”. W tamtej chwili zrozumiałam, że jeśli nic nie zrobię, stracę ich oboje. Nie mogłam jednak walczyć z nim przez nich. Musiałam znaleźć inny sposób.

Odzyskałam szacunek do siebie

Nie spałam prawie całą noc po tym, jak Kasia oznajmiła, że chce się wyprowadzić. Leżałam w ciemności i po raz pierwszy dopuściłam do siebie myśl, że mogę przegrać coś znacznie większego niż małżeństwo. Rano podjęłam decyzję. Poprosiłam Michała, żeby przyszedł wieczorem. Dzieci też miały być w domu. Nie chciałam kolejnych półprawd i szeptanych rozmów za plecami. Kiedy usiedliśmy przy stole, czułam, jak dłonie mi drżą.

– Musimy porozmawiać wszyscy razem – zaczęłam.

Michał spojrzał na mnie czujnie.

– O czym znowu?

– O faktach.

Kasia westchnęła.

– Mamo, naprawdę nie musimy tego roztrząsać.

– Właśnie musimy – powiedziałam spokojnie, choć w środku wszystko we mnie drżało. – Bo mam wrażenie, że słyszycie tylko część historii.

Spojrzałam na Michała.

– Powiesz im?

Milczał.

– Powiesz im, że to nie pierwszy raz? Że dwa lata temu też była inna kobieta? Że obiecałeś, że to się nie powtórzy?

Bartek zmarszczył brwi.

– Tato?

Michał odchrząknął.

– To sprawy między dorosłymi.

– Nie – przerwałam mu. – To sprawa całej rodziny. Bo kiedy ktoś łamie zaufanie, cierpią wszyscy.

Kasia wpatrywała się w ojca.

– To prawda?

Cisza ciągnęła się w nieskończoność.

– Tak – powiedział w końcu cicho. – Miałem trudny czas. Nie radziłem sobie.

– A mama? – zapytał Bartek. – Wiedziała?

– Wiedziała. I została – odpowiedziałam. – Dałam nam drugą szansę.

Widziałam, jak w oczach dzieci pojawia się niepewność. To nie była już prosta historia o surowej matce i skrzywdzonym ojcu.

– Dlaczego nic nam nie powiedzieliście? – wyszeptała Kasia.

– Bo chcieliśmy was chronić – powiedziałam. – Nie chciałam, żebyście patrzyli na tatę inaczej. I nie chciałam, żebyście czuli się między nami rozdarte.

Michał spuścił wzrok.

– Nie powinienem był udawać, że to tylko decyzja mamy – przyznał. – To ja zawiodłem.

Te słowa padły późno. Za późno, by uratować małżeństwo. Jednak może nie za późno, by uratować coś innego. Kasia wstała i podeszła do okna. Stała chwilę w milczeniu, a potem odwróciła się do mnie.

– Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?

– Bo wstydziłam się – odpowiedziałam szczerze. – I bałam się, że mnie znienawidzicie.

Bartek podszedł bliżej.

– Myślałem, że po prostu jesteś uparta – powiedział cicho.

Uśmiechnęłam się smutno.

– Czasem byłam. Jednak nie w tej sprawie.

Tego wieczoru nie stał się cud. Dzieci nie rzuciły mi się w ramiona. Nie powiedziały, że wszystko rozumieją. A mimo to coś się zmieniło. Zniknęło napięcie, które wisiało nad nami od tygodni. Kasia nie wyprowadziła się po osiemnastce. Nadal jeździła do ojca, ale przestała patrzeć na mnie jak na przeciwnika. Z czasem zaczęła zadawać pytania. Czasem trudne, czasem bolesne. Odpowiadałam na nie bez upiększania. Relacja z Michałem ułożyła się chłodno, lecz poprawnie. Przestał grać rolę ofiary, a ja przestałam udawać, że nic się nie stało.

Rozwód był ostateczny. Dokument z sądu przyniósł ulgę, której wcześniej się bałam. Nie dlatego, że wygrałam. Tylko dlatego, że przestałam udawać kogoś, kim nie byłam. Najbardziej bolało to, że dzieci stanęły po jego stronie. Jednak dziś wiem, że nie stanęły przeciwko mnie. Stanęły po stronie tej wersji, którą znały. Kiedy poznały całość, mogły wybrać świadomie. A ja nauczyłam się jednego: milczenie w imię „świętego spokoju” potrafi zniszczyć więcej niż trudna prawda wypowiedziana na głos. Nie odzyskałam małżeństwa. Jednak odzyskałam szacunek do samej siebie. I powoli, krok po kroku, odbudowałam więź z dziećmi.

Magdalena, 45 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: