„Zdradziłem żonę w walentynki i teraz nie mogę spojrzeć w lustro. Przez jeden głupi błąd zrujnowałem 5 lat małżeństwa”

To miał być zwykły wtorek, jeden z tych dni, które zlewają się w jedną szarą masę, nie do odróżnienia od poniedziałku czy środy. Właśnie w takie dni najłatwiej o błąd, który zmienia absolutnie wszystko. Nigdy nie uważałem się za człowieka, który szuka wrażeń poza domem, a jednak życie zweryfikowało moje zasady w sposób, którego nie przewidziałem. Stałem w przedpokoju, patrząc na buty mojej żony ustawione w idealnym rzędzie i czułem, jak w środku pęka mi serce, bo wiedziałem, że za chwilę zburzę jej spokój. To historia o tym, jak łatwo pomylić stabilizację z nudą i jak wielką cenę płaci się za poszukiwanie emocji tam, gdzie nie powinno się ich szukać.

Na początku było inaczej

Pamiętam dokładnie moment, w którym uświadomiłem sobie, że w moim małżeństwie z Karoliną coś zgasło. To nie stało się nagle. To nie był wybuch wulkanu ani gwałtowna kłótnia, po której trzaska się drzwiami. To była erozja. Powolne, systematyczne wypłukiwanie emocji przez codzienność. Jesteśmy małżeństwem od pięciu lat, a parą od siedmiu. Na początku było inaczej. Pamiętam nasze spontaniczne wypady nad jezioro, nocne rozmowy o sensie życia i to uczucie, że możemy przenosić góry, byle tylko robić to razem.

Z czasem jednak te góry zamieniły się w pagórki brudnych naczyń, rachunków za prąd i planowania zakupów na tydzień do przodu. Karolina jest wspaniałą kobietą. Jest zorganizowana, dba o dom, pamięta o urodzinach mojej matki, zawsze wie, gdzie położyłem klucze, zanim w ogóle zacznę ich szukać. Ale w pewnym momencie ta jej perfekcja zaczęła mnie przytłaczać. Nasze rozmowy stały się techniczne. Rozmawialiśmy o logistyce, a nie o uczuciach.

Siedzieliśmy przy kolacji, a jedynym dźwiękiem było skrobanie widelców o talerze.

– Opłaciłeś ubezpieczenie samochodu? - nagle przerwała ciszę.

– Tak.

Potem zapytała, co chcę na obiad w niedzielę.

– Myślałam o spaghetti.

– Obojętne. Może być.

I to było na tyle tyle. Koniec interakcji. Czułem się, jakbym był częścią dobrze naoliwionej maszyny, trybikiem, który ma swoje zadanie, ale nie ma prawa do własnych pragnień czy spontaniczności. Brakowało mi powietrza. Brakowało mi tego dreszczyku, który czułem kiedyś, gdy patrzyłem na nią i nie wiedziałem, co za chwilę zrobi. Teraz wiedziałem wszystko. Wiedziałem, o której wstanie, jak posłodzi kawę i jaki serial włączy wieczorem. Ta przewidywalność, która dla wielu jest synonimem bezpieczeństwa, dla mnie stała się klatką.

Jakbym nagle obudził się z długiego snu

Wszystko zmieniło się w chłodne, deszczowe popołudnie. Wracałem z klienta, byłem zmęczony i sfrustrowany korkami. Postanowiłem zjechać do małej kawiarni w centrum, żeby przeczekać największy ruch i po prostu pobyć chwilę sam ze swoimi myślami. Zamówiłem espresso i usiadłem przy oknie, obserwując ludzi biegnących z parasolami. Wtedy usłyszałem ten śmiech. Był głośny, trochę chrapliwy, absolutnie niepasujący do eleganckiego wnętrza kawiarni. Odwróciłem się i ją zobaczyłem. Kasia. Moja koleżanka z dawnej pracy, z którą nie miałem kontaktu od dobrych trzech lat. Wyglądała dokładnie tak, jak ją zapamiętałem – lekki chaos na głowie, kolorowy szalik, gestykulacja, która zagrażała filiżankom na stole. Nasz wzrok się spotkał. Uśmiechnęła się szeroko i bez cienia wahania podeszła do mojego stolika.

– O proszę, tyle lat - powiedziała.

– Cześć, miło cię znowu widzieć – odpowiedziałem. Może chcesz się przysiąść na chwilę?

– Chętnie.

Zapytała, co u mnie, ale nie w ten zdawkowy sposób, jak robi to większość ludzi. Ona naprawdę patrzyła mi w oczy, czekając na odpowiedź. Zaczęliśmy rozmawiać. Początkowo o pracy, o wspólnych znajomych, o tym, co się zmieniło w branży. Ale z każdą minutą rozmowa schodziła na głębsze tory. Kasia zawsze miała ten dar wyciągania z ludzi tego, co siedzi w nich najgłębiej.

Opowiadała mi o swojej podróży autostopem po Bałkanach, o tym, jak rzuciła korporację, żeby malować obrazy, choć ledwo wiązała koniec z końcem. Biła od niej taka energia, taka witalność, że czułem się przy niej, jakbym nagle obudził się z długiego snu. Nie zauważyłem, kiedy minęły dwie godziny. Kiedy spojrzałem na zegarek, wpadłem w panikę. Karolina na pewno już czekała z kolacją. Wymieniliśmy się numerami. To miało być tylko po to, żeby "kiedyś dokończyć kawę". Ale w głębi duszy wiedziałem, że to kłamstwo. Czułem to dziwne mrowienie w palcach, ten przypływ adrenaliny, którego nie czułem od lat. Wsiadając do samochodu, miałem wrażenie, że wracam do szarej rzeczywistości z kolorowego filmu.

Stawała się dla mnie ważniejsza

Przez pierwsze kilka dni walczyłem ze sobą. Patrzyłem na telefon i odkładałem go. Mówiłem sobie, że jestem szczęśliwym mężem, że mam stabilne życie i nie potrzebuję komplikacji. Ale myśl o Kasi wracała jak natrętna melodia. W końcu napisała pierwsza.

Zwykłe zdjęcie kubka kawy i pytanie: "U ciebie też taki młyn w pracy"?. Odpisałem. I tak ruszyła lawina. Zaczęliśmy pisać do siebie codziennie. Początkowo były to żarty, memy, komentarze do bieżących wydarzeń. Ale szybko przerodziło się to w coś w rodzaju emocjonalnego pamiętnika. Pisałem jej o rzeczach, o których nie mówiłem Karolinie. Pisałem o tym, że czuję się wypalony zawodowo, że marzę o wyjeździe w Bieszczady, że boję się starości. Kasia słuchała. Nie oceniała, nie dawała gotowych rozwiązań typu "powinieneś wziąć urlop", jak robiłaby to moja żona. Kasia po prostu była obecna w moich myślach.

Złapałem się na tym, że uśmiecham się do ekranu telefonu, siedząc na kanapie obok Karoliny. Żona oglądała jakiś program o renowacji domów, a ja byłem myślami w zupełnie innym świecie. Karolina zapytała raz, z kim tak piszę. Skłamałem gładko, że to kolega z działu IT ma problem z serwerem. To kłamstwo przyszło mi tak łatwo, że aż mnie to przeraziło. Wtedy po raz pierwszy poczułem ukłucie winy, ale szybko je zagłuszyłem. Przecież nic złego nie robiłem. To tylko rozmowa. To tylko koleżanka.

Tylko że z każdym dniem ta "koleżanka" stawała się dla mnie ważniejsza niż osoba, której przysięgałem wierność. Zacząłem szukać pretekstów, żeby wyjść z domu. Nagle miałem więcej spotkań z klientami, nagle musiałem zostać dłużej w biurze. Wszystko po to, by spotkać się z Kasią na szybki lunch, na spacer po parku, na chwilę rozmowy w samochodzie.

Poczułem się jak oszust

Pewnego wieczoru wróciłem do domu po spotkaniu z Kasią. Byliśmy na spacerze nad rzeką. Było zimno, wiało, a my chodziliśmy tam przez godzinę, rozmawiając o marzeniach z dzieciństwa. Czułem się przy niej taki młody, taki pełen możliwości. Kiedy przekroczyłem próg własnego mieszkania, uderzył mnie zapach pieczeni. Zobaczyłem Karolinę w jej ulubionym, rozciągniętym dresie, składającą pranie na fotelu.

– Cześć – rzuciła.

– Jak tam w robocie?

– Wszystko ok.

Powinna to być scena pełna ciepła i domowego ogniska. A ja poczułem irytację. Irytowało mnie to, że ona jest taka przewidywalna. Irytowało mnie to, że znów pyta, jak minął dzień, wiedząc, że odpowiem "dobrze". Irytowało mnie to, że nasze życie jest tak boleśnie poprawne. Spojrzałem na nią i zamiast miłości, poczułem żal. Żal o to, że przy niej nie potrafię być taki, jak przy Kasi.

Karolina podeszła, żeby mnie przytulić. Czułem jej ciepło, jej znajomy zapach. I w tym momencie poczułem się jak oszust. Moje ciało było tutaj, w tym bezpiecznym, ciepłym domu, ale moja dusza została nad rzeką, wiatrem we włosach i chaotycznym śmiechem innej kobiety. Odsunąłem się od niej delikatnie, tłumacząc, że muszę wziąć prysznic po całym dniu.

Stojąc pod strumieniem gorącej wody, analizowałem swoje uczucia. Czy ja przestałem kochać Karolinę? Nie, to nie było takie proste. Kochałem ją, ale jako partnerkę życiową, jako przyjaciółkę, z którą prowadzę firmę pod nazwą "Dom i Rodzina". Ale nie czułem już tego pożądania, tej fascynacji. Kasia natomiast była jak świeże powietrze. Nie wiedziałem, czy to miłość, czy tylko ucieczka przed rutyną, ale wiedziałem jedno – chciałem więcej.

Wiedziałem, że ona czuje to samo

Kulminacja nastąpiła w walentynki. Powiedziałem Karolinie, że mam ważny wyjazd z firmy i że nadrobimy to innym razem. Wymyśliłem całą legendę, łącznie z nazwą hotelu, w którym rzekomo mieliśmy nocować. Karolina nawet pomogła mi się spakować, prasując mi koszulę. Patrzyłem na jej dłonie wygładzające materiał i czułem, jak żołądek ściska mi się w supeł. Ale pragnienie spotkania z Kasią było silniejsze niż sumienie.

Spotkaliśmy się z Kasią w mieście. Poszliśmy do kina, potem do baru, a na koniec wylądowaliśmy u niej w mieszkaniu. To nie było planowane jako noc zdrady fizycznej, przynajmniej tak sobie tłumaczyłem. Chcieliśmy po prostu pobyć razem, bez patrzenia na zegarek. Jej mieszkanie było zupełnym przeciwieństwem mojego domu. Wszędzie leżały książki, na ścianach wisiały nieskończone obrazy, w zlewie piętrzyły się kubki. Panował tam artystyczny nieład, który wydawał mi się w tamtej chwili najpiękniejszym miejscem na ziemi.

Siedzieliśmy na podłodze, pijąc herbatę i słuchając starej muzyki z płyt winylowych. Atmosfera gęstniała z każdą minutą. W pewnym momencie nasze dłonie się spotkały. To był elektryzujący dotyk. Spojrzałem na nią i wiedziałem, że ona czuje to samo. To napięcie, to przyciąganie, które wisiało w powietrzu od tygodni.

Spędziliśmy całą noc, siedząc przytuleni na tej podłodze, całując się i szepcząc sobie wyznania, których nigdy nie powinienem był wypowiedzieć do innej kobiety. Opowiedziałem jej o moich wątpliwościach co do małżeństwa. Opowiedziałem jej o tym, jak bardzo czuję się samotny we własnym domu. Zdradziłem Karolinę nie tylko ciałem, poprzez te pocałunki i bliskość, ale przede wszystkim emocjonalnie. Oddałem Kasi te fragmenty siebie, które należały do mojej żony.

Nad ranem, kiedy słońce zaczęło przebijać się przez żaluzje, spojrzałem na śpiącą Kasię i nagle czar prysł. Zamiast euforii, poczułem przeraźliwy chłód. Rzeczywistość uderzyła mnie z siłą rozpędzonego pociągu. Zobaczyłem, co zrobiłem. Zobaczyłem siebie oczami Karoliny. Faceta, który kłamie, który manipuluje, który szuka wrażeń kosztem osoby, która mu ufa bezgranicznie.

W głowie miałem totalny mętlik

Wyszedłem od Kasi cicho, zostawiając kartkę z napisem "przepraszam". Drogę powrotną pamiętam jak przez mgłę. Każdy kilometr przybliżał mnie do konfrontacji z prawdą. W głowie miałem totalny mętlik. Z jednej strony wciąż czułem zapach perfum Kasi na swojej skórze, z drugiej – obraz uśmiechniętej Karoliny, która myśli, że jej mąż właśnie wraca ze szkolenia. Kiedy wjechałem na podjazd, zobaczyłem Karolinę, jak wracała z zakupów. Wyglądała tak spokojnie, tak niewinnie. Machnęła do mnie ręką, uśmiechając się promiennie. Ten widok złamał mnie ostatecznie.

Zrozumiałem, że nie mogę tak żyć. Nie mogę być człowiekiem, który prowadzi podwójne życie. Nie mogę wracać do domu, całować żony i udawać, że kilka godzin wcześniej nie trzymałem w ramionach innej kobiety. Wysiadłem z samochodu. Nogi miałem jak z waty. Karolina podeszła do mnie, chcąc mnie powitać pocałunkiem, ale odwróciłem głowę. Zauważyła to natychmiast. Jej uśmiech zgasł, w oczach pojawił się niepokój. Znała mnie zbyt dobrze. Wiedziała, że coś jest nie tak.

– Co się stało? – zapytała cicho, wyjmując klucz z kieszeni – Jesteś blady. Coś w pracy?

Patrzyłem na nią i walczyłem ze łzami. Nie byłem w stanie kłamać jej prosto w oczy. Te wszystkie tygodnie małych kłamstewek, ukrywania telefonu, wymyślania pretekstów – to wszystko nagle spiętrzyło się w mur nie do przebycia. Wiedziałem, że jeśli teraz skłamię, jeśli powiem "nic, jestem tylko zmęczony", to stracę resztki szacunku do samego siebie. I stracę naszą relację na zawsze, bo będzie ona zbudowana na zgniłym fundamencie. Moja zdrada nie polegała tylko na tej jednej nocy. Moja zdrada trwała od momentu, kiedy po raz pierwszy pomyślałem, że przy Kasi jest mi lepiej niż w domu i nie zrobiłem nic, żeby to naprawić z żoną. Zamiast walczyć o nas, poszedłem na łatwiznę. Szukałem emocji na zewnątrz, zamiast spróbować rozniecić ogień wewnątrz naszego związku.

– Musimy porozmawiać – powiedziałem głosem, który wydawał mi się obcy. – Nie byłem na żadnym wyjeździe integracyjnym.

Widziałem, jak te słowa do niej docierają. Widziałem, jak jej twarz tężeje, jak w jej oczach pojawia się strach, a potem ból. To był najgorszy widok w moim życiu. O wiele gorszy niż jakakolwiek kłótnia, jakikolwiek krzyk. Cisza, która zapadła między nami, była ogłuszająca.

Zgubiłem się po drodze

Weszliśmy do domu. Usiedliśmy przy tym samym stole, przy którym jedliśmy setki cichych kolacji. Tym razem jednak cisza nie była wynikiem nudy, ale przerażenia. Opowiedziałem jej wszystko. Nie oszczędzałem detali, choć widziałem, jak każde słowo zadaje jej ból. Opowiedziałem o spotkaniu w kawiarni, o wiadomościach, o poczuciu duszenia się w rutynie, o nocy spędzonej z Kasią. Nie próbowałem się usprawiedliwiać.

Nie zrzucałem winy na nią, na jej "perfekcjonizm". Wiedziałem, że wina leży w stu procentach po mojej stronie. To ja nie potrafiłem komunikować swoich potrzeb. To ja byłem tchórzem. Karolina płakała. Nie krzyczała, nie rzucała talerzami. Po prostu siedziała i płakała cicho, a łzy kapały na dębowy blat stołu. Kiedy skończyłem, zapytała tylko o jedno:

– Czy ją kochasz?

To pytanie zawisło w powietrzu. Czy kochałem Kasię? Czy może kochałem to, jak się przy niej czułem? Kochałem iluzję wolności, którą mi dawała? Spojrzałem na moją żonę, na kobietę, z którą zbudowałem dom, z którą dzieliłem życie. I zrozumiałem, że emocje, które czułem do Kasi, były jak fajerwerki – jasne, głośne, ekscytujące, ale krótkotrwałe. A to, co łączyło mnie z Karoliną, było jak ognisko – przygasło, bo przestałem dokładać drewna, ale żar wciąż tam był.

– Nie wiem – odpowiedziałem szczerze. – Wiem tylko, że zgubiłem się po drodze. I wiem, że bardzo cię skrzywdziłem.

Od tamtej rozmowy minęły dwa dni. Karolina poprosiła, żebym przeniósł się na razie do gościnnego pokoju. W domu panuje atmosfera, którą można kroić nożem. Nie wiem, czy uda nam się to naprawić. Nie wiem, czy ona będzie w stanie mi wybaczyć, ani czy ja będę w stanie wybaczyć sobie. Zerwałem kontakt z Kasią. Napisałem jej, że to był błąd i że muszę ratować swoje małżeństwo. Nie odpisała.

Teraz siedzę w pustym pokoju i patrzę na ścianę. Zrozumiałem jedną ważną rzecz, niestety poniewczasie. Rutyna w związku nie jest winą jednej osoby. I ucieczka od niej w ramiona kogoś innego nie jest rozwiązaniem. To tylko plaster przyklejony na otwartą ranę. Szukałem emocji, a znalazłem chaos, który może zniszczyć najważniejszą relację w moim życiu. Jeśli dostanę drugą szansę, obiecuję sobie, że nigdy więcej nie pozwolę, by cisza stała się jedynym, co nas łączy. Ale boję się, że na te obietnice może być już za późno.

Tomasz, 32 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: